Imperium barbarzyństwa

Imperium barbarzyństwa

11. października 2026 Marek Wojcik world-scam/imperium-barbarzynstwa

W Stanach Zjednoczonych w 1937 roku odbyła się ostatnia egzekucja z ograniczonym, ale wciąż publicznym dostępem osób postronnych (Roscoe Jackson w Missouri). Od tamtej pory świadkami wyroków mogą być wyłącznie wyznaczone osoby.

Minęło 89 lat i rząd USA postanowił wznowić tę haniebną tradycję. Ustalono na 3 grudnia 2026 r. termin publicznego rozstrzelania skazanego w roku 2013 na śmierć za zabicie 13 osób w Fort Hood w Teksasie Nidala Hasana.

Egzekucja Nidala Hasana przez rozstrzelanie, zarządzona przez prezydenta Trumpa, odbędzie się w czwartek, 3 grudnia 2026 r., o godz. 13:00 czasu środkowoamerykańskiego (CT) w Fort Hood w Teksasie — miejscu, w którym doszło do masowej strzelaniny.

Pentagon będzie transmitować na żywo egzekucję Nidala Malika Hasana, strzelca z Fort Hood, która odbędzie się 3 grudnia, a eksperci zastanawiają się, czy minister wojny Pete Hegseth nie zamienia kary śmierci w publiczne widowisko. Źródło.

Naturalnie termin decyzji o egzekucji wybrał Trump zupełnie przypadkowo i nie ma to nic wspólnego z wyborami na początku listopada. Proislamskie motywy zbrodni Nadala Hasana, to także przypadek i nie jest to dzielenie świata na tych dobrych, czyli USA i złych muzułmanów. Ależ skąd! Trump jest przecież prezydentem pokoju i nigdy by nie poparł wojny na Bliskim Wschodzie, gdyby nie ta pechowa afera Epsteina.

Powrót do średniowiecza – tak chciałem początkowo zatytułować ten artykuł, ale uznałem, że okres średniowiecza to nie są żadne mroczne dzieje i kojarzenie barbarzyństwa z tysiącem lat burzliwych i przy tym niezmiernie interesujących wydarzeń, jest nieporozumieniem. Tak, w tamtym okresie publiczne łamanie kołem nie należało do rzadkości, jednak nie robiono tego, by poprawić słupki wyborcze kolejnego kandydata na dyktatorski stołek. Tortury stosowano dla odstraszenia innych, potencjalnych sprawców. Metoda jak widać mało skuteczna, skoro do dzisiaj nie brakuje rwących się do czynu zbrodniarzy. [Gdzie twa logika? Toć dziś są bezpieczni.. md]

Christa Pike, skazana na karę śmierci w stanie Tennessee, przeżyła swoją egzekucję.
Kobieta żyje i przebywa w szpitalu po tym, jak podano jej dwa śmiertelne zastrzyki, a jej egzekucja się nie powiodła.

Zaledwie kilka dni temu stan Tennessee poddał skazaną za morderstwo Christę Pike nieudanej i bolesnej egzekucji, co jeszcze bardziej zaostrzyło wewnętrzne debaty na temat okrucieństwa i systemowych wad amerykańskiej kary śmierci. Źródło.

Nie poruszam tu kwestii winy skazanych. Zainteresowanym polecam gorąco lekturę powieści Fiodora Dostojewskiego o motywach zbrodni Raskolnikowa. Chciałbym jedynie zwrócić uwagę na coraz bardziej popularny trend za karą śmierci w Europie. Jesteśmy naprawdę gotowi oddać decyzję o życiu i śmierci skorumpowanym sądom?

Gdyby wprowadzono w UE karę śmierci, to jestem przekonany, że pierwsi skazani zostaną politycy opozycji antyunijnej. Za co? To przecież nieistotne w czasach, kiedy tak łatwo podrzucić materiał genetyczny podejrzanego na miejsce zbrodni popełnionej jedynie po to, by pozbyć się niewygodnego i zdobywającego coraz większą popularność w zradykalizowanym społeczeństwie przywódcy niezaprzedanej jeszcze globalistom partii.

Zniszczone życie niesłusznie oskarżonego można przynajmniej w pewnym stopniu naprawić, lecz odebranego życia się ani nie naprawi, ani nie przywróci.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Od PRL do epoki sztucznej inteligencji

Od PRL do epoki sztucznej inteligencji

11.10.2026 wolnemedia/od-prl-do-epoki-sztucznej-inteligencji

Państwo oddało gospodarkę w prywatne ręce, ale biurokracja nadal kosztuje miliardy.

W 1989 roku w polskiej administracji pracowało około 162 tys. osób. W 2024 roku administracja państwowa i samorządowa liczyła już blisko 446 tys. etatów. W PRL państwo kontrolowało niemal całą gospodarkę. Dziś większość przedsiębiorstw jest prywatna, urzędy są zinformatyzowane, a sztuczna inteligencja wykonuje zadania, które kiedyś wymagały wielu godzin pracy. Mimo tego koszty administracji pozostają wysokie, a w części instytucji zatrudnienie rośnie. Przy deficycie budżetowym liczonym w setkach miliardów złotych warto zapytać: dlaczego technologiczna rewolucja nie przynosi wyraźniejszych oszczędności?

W PRL 162 tysiące, dziś prawie 446 tysięcy. Co się zmieniło?

To porównanie powinno zainteresować każdego podatnika.

W epoce PRL-u państwo zarządzało niemal wszystkimi kluczowymi sektorami gospodarki. Kontrolowało przemysł, bankowość, handel zagraniczny, większość dużych przedsiębiorstw, a także znaczną część usług.

Ministerstwa nadzorowały rozbudowany system przedsiębiorstw państwowych. Dokumenty przygotowywano na papierze, informacje przekazywano tradycyjną pocztą, a komputery były rzadkością.

Według danych GUS w 1989 roku w administracji centralnej i terenowej zatrudnionych było 161,6 tys. osób.

Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Większość gospodarki znajduje się w prywatnych rękach. Banki, zakłady przemysłowe, handel i usługi funkcjonują przede wszystkim na zasadach rynkowych.

Jednocześnie administracja korzysta z elektronicznych dokumentów, zautomatyzowanych rejestrów i coraz bardziej zaawansowanych systemów informatycznych.

A ilu ludzi zatrudnia?

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, przytoczonych w raporcie Najwyższej Izby Kontroli z lutego 2026 roku, w 2024 roku w administracji publicznej pracowało blisko 446 tys. osób w przeliczeniu na etaty.

Z tego niemal 184 tys. etatów przypadało na administrację państwową, a około 261 tys. na administrację samorządową.

Matematycznie oznacza to niemal 2,8 razy więcej etatów niż w 1989 roku. Trzeba jednak pamiętać, że porównujemy administrację działającą w dwóch odmiennych ustrojach, o innym zakresie zadań i strukturze organizacyjnej.

Po transformacji powstały samorządy, rozbudowano administrację powiatową i regionalną, pojawiły się nowe zadania związane między innymi z ochroną środowiska, prawami konsumentów czy funduszami europejskimi. Część obowiązków wykonywanych w PRL przez przedsiębiorstwa państwowe nie była również uwzględniana w statystykach administracji.

Nie zmienia to jednak zasadniczego pytania: skoro współczesne państwo dysponuje nieporównywalnie lepszymi technologiami, dlaczego utrzymywanie jego administracji nadal wymaga tak znacznych zasobów?

Na koszty funkcjonowania państwa składają się przecież nie tylko etaty urzędnicze. To również ministerstwa, wiceministrowie, pełnomocnicy, doradcy, agencje, fundusze, instytuty oraz rozbudowane jednostki organizacyjne.

Dochodzi utrzymanie budynków, wyposażenie stanowisk i wielomilionowe inwestycje informatyczne.

Cyfryzacja miała upraszczać państwo. Tymczasem wciąż trudno ustalić, ile oszczędności rzeczywiście przyniosła podatnikom.

Co pokazują dane? Zatrudnienie w administracji od 2010 roku

Dokładniejsze statystyki pozwalają sprawdzić, jak zmieniała się liczba etatów w najważniejszych instytucjach.

W 2010 roku korpus służby cywilnej liczył 122 989 etatów. W 2022 roku zatrudnienie spadło do 117 488, ale później ponownie zaczęło rosnąć.

W 2025 roku osiągnęło 123 201 etatów, czyli o 5713 więcej niż trzy lata wcześniej. W perspektywie piętnastu lat zatrudnienie pozostało jednak niemal niezmienione.

Ministerstwa. Komputery są coraz szybsze, ale etatów nie ubywa

W 2010 roku w ministerstwach pracowało 13 047 członków korpusu służby cywilnej. W 2016 roku liczba ta spadła do 12 305.

W 2025 roku ministerstwa wraz z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów zatrudniały około 14,4 tys. pracowników, bez placówek zagranicznych.

Choć zakres historycznych i współczesnych statystyk nie jest całkowicie identyczny, dane nie wskazują na trwałe ograniczenie zatrudnienia w administracji ministerialnej.

Do tego dochodzą stanowiska polityczne, pełnomocnicy, doradcy oraz koszty funkcjonowania podległych instytucji.

Zatrudnienie w ministerstwach w latach 2010–2025 (w tym w placówkach dyplomatycznych)

Kancelaria Prezydenta. Ponad 400 etatów w epoce AI

W 2017 roku przeciętne zatrudnienie w Kancelarii Prezydenta wynosiło 305 osób, w 2018 roku – 326, a w 2022 roku – 318.

Tymczasem według informacji przekazanych dziennikowi „Fakt”, 28 sierpnia 2026 roku Kancelaria Prezydenta Karola Nawrockiego zatrudniała 402,025 etatu.

Dane historyczne dotyczą średniego zatrudnienia rocznego, a najnowsza liczba przedstawia stan na konkretny dzień.

Były prezydent Bronisław Komorowski zwrócił uwagę, że w dobie sztucznej inteligencji kancelaria powinna zatrudniać mniej pracowników, a nie więcej. Warto jednak pamiętać, że również za jego prezydentury zaplecze administracyjne było rozbudowane.

Zatrudnienie w Kancelarii Prezydenta RP w latach 2010–2026 (dla 2023, 2024 i 2025 NIK potwierdza odpowiednio 421, 421 i 440 etatów, ale dla całej części budżetowej 01, obejmującej również inne jednostki – nie można ich uczciwie dopisać do tej samej serii co etaty samej Kancelarii)

Problem nie dotyczy więc wyłącznie jednego prezydenta czy jednej partii. Politycy zmieniają się co kilka lat. Struktury administracyjne i koszty ich utrzymania często pozostają.

Kancelaria Sejmu. Setki milionów na funkcjonowanie parlamentu

W 2010 roku Kancelaria Sejmu zatrudniała przeciętnie 1196 pracowników administracyjnych. W 2025 roku było ich 1151.

W dłuższej perspektywie zatrudnienie spadło, jednak między 2024 a 2025 rokiem wzrosło o 52 etaty.

Na wykresie ujęci są posłowie, asystenci posłów na etacie i regionalne biura poselskie

Deficyt liczony w setkach miliardów. A gdzie oszczędności?

W 2025 roku deficyt budżetu państwa wyniósł 275,7 mld zł. Po pierwszych ośmiu miesiącach 2026 roku osiągnął kolejne 151,1 mld zł.

Oczywiście administracja nie jest główną przyczyną polskiego deficytu. Ogromne środki pochłaniają obronność, obsługa zadłużenia oraz ustawowe zobowiązania państwa.

Nie oznacza to jednak, że wydatki na funkcjonowanie urzędów powinny pozostawać poza szczegółową kontrolą.

W debacie publicznej pojawiają się szacunki mówiące o około 100 mld zł rocznie na szeroko rozumiany aparat administracyjny. Kwota ta wymaga jednak weryfikacji i wskazania, jakie instytucje oraz wydatki zostały w niej uwzględnione.

Państwo powinno przedstawić obywatelom pełny rachunek kosztów administracji oraz sprawdzić, które zadania i stanowiska są rzeczywiście niezbędne.

Sztuczna inteligencja może dziś analizować dokumenty, przygotowywać zestawienia i automatyzować powtarzalne czynności. Nie zastąpi wszystkich urzędników, ale powinna umożliwiać ograniczanie zbędnych procedur i kosztów.

Nie chodzi o zwalnianie pracowników potrzebnych obywatelom. Chodzi o likwidację dublujących się kompetencji, nieuzasadnionych stanowisk kierowniczych i kosztownych struktur, które nie poprawiają jakości usług publicznych.

Zanim zaczniemy oszczędzać na pacjentach i emerytach, rozliczmy administrację

Polacy regularnie słyszą, że na wszystko brakuje pieniędzy. Brakuje środków na ochronę zdrowia, mieszkania komunalne i poprawę jakości usług publicznych.

Jednocześnie państwo nadal nie przedstawia obywatelom jednego, przejrzystego rachunku kosztów całego aparatu administracyjnego.

Polska potrzebuje silnego państwa, ale siły państwa nie mierzy się liczbą departamentów, pełnomocników i politycznych gabinetów. Mierzy się ją skutecznością działania, jakością usług publicznych i odpowiedzialnością za wspólne pieniądze.

Porównanie z PRL pokazuje, jak bardzo zmieniły się zadania i techniczne możliwości państwa. Nie dowodzi, że dzisiejsze etaty są zbędne, ale uzasadnia pytanie o efektywność administracji.

https://youtube.com/watch?v=gyT4jggAaCw%3Frel%3D0

Dlatego ograniczanie deficytu powinno obejmować również rzetelny audyt urzędów, stanowisk kierowniczych i wydatków na informatyzację.

W 1989 roku urzędnik miał biurko, papier i telefon. Dziś ma komputer, dostęp do ogromnych baz danych i coraz częściej narzędzia sztucznej inteligencji. Technologia zmieniła niemal wszystko. Najwyższy czas sprawdzić, czy równie głęboko zmieniła sposób organizacji pracy państwa.

Zanim politycy zaczną szukać kolejnych oszczędności w kieszeniach obywateli, powinni najpierw sprawdzić, ile kosztuje utrzymanie ich własnych struktur. Bo cyfryzacja, która nie upraszcza biurokracji, jest modernizacją tylko z nazwy.

Na podstawie: GUS, NIK, Szef Służby Cywilnej, MF, Kancelaria Sejmu, Fakt.pl
Źródło: Trybuna.info

Wprowadzają nadzór oparty na sztucznej inteligencji, aby „zderadykalizować” klasy w Strefie Gazy

Caitlin Johnstone

Wprowadzają nadzór oparty na sztucznej inteligencji, aby „zderadykalizować” klasy w Strefie Gazy

Niesamowite, jak szybko sztuczna inteligencja wszystko pogarsza.

Caitlin Johnstone 10 października 2026 r.

Amerykańska organizacja non-profit planuje wykorzystać sztuczną inteligencję do monitorowania uczniów w klasach w dotkniętej ludobójstwem Strefie Gazy, aby wykrywać „nienawistne” wypowiedzi na temat Izraela.

Associated Press podaje :

Amerykańska organizacja charytatywna działająca w Strefie Gazy obawia się, że nauczyciele w jej szkołach mogą odejść od programu nauczania, który jej zdaniem promuje pokój i tolerancję. Dlatego planuje nagrywać rozmowy w klasach i używać sztucznej inteligencji do oznaczania wypowiedzi uznanych za „nienawistne” lub „podżegające”.

Plany przedstawione przez założyciela Gaza Children Village podczas webinarium w zeszłym miesiącu wywołały obawy dotyczące kwestii etycznych, bezpieczeństwa i prywatności wśród niektórych grup palestyńskich i organizacji pozarządowych, a także co najmniej jednego z partnerów organizacji charytatywnej.

„Nic nie wskazuje na to, że organizacja charytatywna zamierza udostępniać nagrania ze swoich sal lekcyjnych komukolwiek innemu, ale obawy dotyczące potencjalnego nadużycia technologii inwigilacji w Strefie Gazy nasilają się po trzech latach wojny. Izraelskie wojsko wykorzystuje sztuczną inteligencję do przeszukiwania przechwyconej komunikacji i wyszukiwania podejrzanych wypowiedzi, w tym do identyfikacji celów ataków”.

Agencja AP donosi, że założyciel Gaza Children Village, dr David Hasan, dąży do „deradykalizacji” Gazy i usunął ze swojego programu nauczania wszelkie treści, które „zachęcały do ​​antyizraelskich lub antysemickich przekonań”. Tymczasem na deradykalizację izraelskich Żydów nie wydaje się ani jednego zasobu, ponieważ w sondażach konsekwentnie deklarują, że w przeważającej mierze popierają ludobójstwo i czystki etniczne narodu palestyńskiego.

AP nie wspomina w swoim artykule, że znaczna część funduszy organizacji charytatywnej pochodzi od darczyńców izraelskich, o czym dowiadujemy się z artykułu pochwalnego opublikowanego w maju tego roku przez Jewish News zatytułowanego „ Założyciel szkoły w Gazie, wspierany przez darczyńców izraelskich, twierdzi, że dzieci uczą się, że „razem jest lepiej ”. Hasan powiedział Jewish News, że był bardzo transparentny w sprawie izraelskich funduszy napływających do jego tak zwanych „Akademii Nadziei”, ponieważ późniejsze ujawnienie tej informacji wywołałoby skandal wśród Palestyńczyków.

Jak donoszą źródła, operacja Hasana będzie polegać na wykorzystaniu gier wideo do indoktrynacji młodych ocalałych z Holokaustu w Strefie Gazy, w celu wzbudzenia współczucia dla Izraelczyków i przekazania im wiedzy o złym traktowaniu Żydów przez Adolfa Hitlera. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób nauczanie Palestyńczyków, że ludobójstwo jest złem, wpłynie na poprawę ich postrzegania Izraela.

Tak więc w ruinach Gazy amerykańska organizacja charytatywna finansowana przez Izraelczyków będzie uczyć dzieci w szkołach, aby nie żywiły negatywnych przekonań wobec wspieranego przez USA państwa etnicznego, które zniszczyło ich dzielnice, zabiło ich rodziny i oblegało całą ich populację. Będzie też egzekwować te standardy, wykorzystując technologię sztucznej inteligencji, która będzie nadzorowana przez Boga. Dane te zostaną udostępnione nie wiadomo komu. 

Przyjrzyjcie się uważnie, panie i panowie, bo to właśnie zaplanowali dla nas wszystkich. Nie dajcie się zwieść, że sztuczna inteligencja jest agresywnie rozwijana, bo oligarchowie i zarządcy imperiów chcą nam tylko sprzedać pomocne chatboty. Technologie te rozwijają się tak szybko, jak to możliwe, ponieważ chcą masowego nadzoru i autonomicznych systemów uzbrojenia, aby stłumić rewolucje i nastroje rewolucyjne i na zawsze utrzymać nas w pułapce tej kapitalistycznej dystopii.

To niesamowite, jak szybko sztuczna inteligencja wszystko pogarsza. Atakuje środowisko, niszczy sztukę, zamienia każdego w bezmyślnego idiotę, doprowadza ludzi do szaleństwa i myśli samobójczych, zalewa ekosystem informacyjny fałszywymi filmami i dezinformacją, a jednocześnie szybko umożliwia małej grupie wpływowych osób kontrolowanie i monitorowanie każdego aspektu naszego życia za pomocą zaawansowanej technologii.

Mówi się nam, że musimy ponieść ofiary, aby uchronić gatunek ludzki przed wypaczeniem, aby zapewnić szybki rozwój sztucznej inteligencji, jak ogłosił dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman. 

„Uważamy, że świat powinien zaakceptować pewne złe rzeczy, które się dzieją, aby przynieść korzyści tej technologii” – powiedział Altman w niedawnym wywiadzie dla Politico, argumentując, że zbyt wiele zabezpieczeń i regulacji spowolni rozwój tych nowych technologii.

Już jest źle, a oni próbują sprawić, żeby było jeszcze gorzej. 

Musimy znaleźć sposób, żeby powstrzymać tych świrów.

Gotówka pod ostrzałem: Jak UE spycha gotówkę na margines

Gotówka pod ostrzałem: Jak UE stopniowo spycha gotówkę na margines

10 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/bargeld-unter-beschuss-wie-die-eu-das-bargeld-schritt-fuer-schritt-an-den-rand-draengt


Nie wiąże się z zakazem. Wiąże się z wyjątkami, opłatami, zamkniętymi bankomatami i twierdzeniem, że wszystko jest „tylko dodatkiem”. Zniesienie gotówki nie jest jednorazową decyzją, lecz stopniowym procesem.

Latem 2026 roku unijny tzw. Pakiet Jednolitej Waluty jest w trakcie negocjacji trójstronnych, w ramach których Komisja, Parlament i Rada dyskutują o statusie prawnego środka płatniczego euro, a jednocześnie o cyfrowym euro. Petycja społeczeństwa obywatelskiego na stronie  bargeldverbot.info skrupulatnie dokumentuje to, co dzieje się w praktyce od lat – i pokazuje, że oficjalne zapewnienia („gotówka pozostanie”) i rzeczywistość („gotówka stanie się niewygodna, droga i stopniowo niemożliwa”) to dwa różne światy. Przyjrzyjmy się faktom.

Życie codzienne już dawno wyszło poza politykę.

Lista firm, które nie akceptują już płatności gotówkowych, stale rośnie. Sprzedawca Apple, Gravis, odmówił płatności gotówkowych we wszystkich swoich około 40 sklepach od stycznia 2023 roku ( raport Spiegla ). Piekarnie bezgotówkowe działają w Stuttgarcie, Bonn (Max Kugel i Voigt), Hanowerze, Berlinie, Neu-Ulm, Norymberdze, Düsseldorfie i Grazu – poszczególne adresy podano w petycji . Coraz częściej odrzuca się również płatności gotówką w restauracjach i na basenach (na przykład w Meßkirch i Zella-Mehlis).

Szczególnie źle: dzieci są pozostawiane w tyle. Płatności gotówkowe zostały zniesione lub przetestowane w autobusach i pociągach w kilku miastach – Hamburgu, Wiesbaden, Chemnitz, Berlinie, Heidelbergu, Rostocku i Dreźnie. MDR poinformowało o dziecku, któremu odmówiono wejścia na pokład z powodu braku karty debetowej. Dopiero w 2021 roku niemiecki Bundestag zezwolił przewoźnikom publicznym na odmowę płatności gotówką w autobusie i na przystankach (§ 7 BefBedV ).

Spojrzenie zza granicy: W Holandii, według Holenderskiego Banku Narodowego ( DNB ), 21% aptek i 38% kin już odmawia przyjmowania płatności gotówkowych. Prezes austriackiego Banku Narodowego, Robert Holzmann, skomentował to w wywiadzie dla Kronen Zeitung ( ÖNB PDF ) w 2023 roku: „Mogę tylko powiedzieć: «Zatrzymajcie to, zanim się zacznie»”.

Infrastruktura jest demontowana

W latach 2019–2022 w Niemczech zniknął co dziesiąty bankomat ( dane EBC ). Liczba oddziałów banków spadła z 30 126 (2017) do 19 501 (2023) i dalej do 17 870 (2024) – jak wynika z komunikatów prasowych Bundesbanku .

Konsekwencje uderzą szczególnie mocno w obszary wiejskie. Ulrich Binnebößel z Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego (HDE) ostrzega, że ​​detaliści będą musieli pogodzić się z dłuższymi podróżami do najbliższego oddziału banku lub skorzystać z usługi transportu gotówki ( komunikat prasowy HDE ). Prezes Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego, Stefan Genth, podsumował to w październiku 2024 roku: „Jeśli coraz więcej oddziałów bankowych będzie zamykanych, cykl gotówkowy będzie zagrożony załamaniem” ( HDE ).

Oto spirala spadkowa: mniej bankomatów → wyższe koszty dla sprzedawców detalicznych → mniejsza akceptacja gotówki → jeszcze mniejszy popyt → dalsze zamykanie bankomatów. Profesor Malte Krüger wyjaśnił ten mechanizm Komisji ds. Oceny Technologii niemieckiego Bundestagu ( wideo ).

Państwo samo w sobie daje zły przykład.

Badanie Bundesbanku z lata 2025 roku ( Raport Miesięczny Grudzień 2025 ) dotyczyło akceptacji gotówki w urzędach: klienci próbowali płacić gotówką za codzienne usługi, takie jak wyrobienie dowodu osobistego czy rejestracja pojazdu. W ośmiu na 30 przypadków nie było to możliwe. Bezgotówkowe punkty obsługi obywateli istnieją w takich miastach jak Mühlheim, Drezno, Düsseldorf i Emmerich.

Według artykułu w „Berliner Zeitung”, niemiecki rząd sprzeciwia się nawet nałożeniu na instytucje publiczne obowiązku ponownego przyjmowania gotówki. Państwo, które powinno chronić gotówkę, samo odmawia jej przyjęcia – to fatalny sygnał.

Pakiet UE i wyjątki

Pierwotny wniosek Komisji z 28 czerwca 2023 r. traktował gotówkę i cyfrowe euro odmiennie:

  • Rozporządzenie w sprawie euro cyfrowego – COM (2023) 369 final ( EUR-Lex ): szeroki obowiązek akceptacji, wyjątki jedynie dla mikroprzedsiębiorstw (art. 9), sankcje za naruszenia (art. 6), brak powoływania się na swobodę umów (art. 10).
  • Regulacja gotówki – COM (2023) 364 final ( EUR-Lex ): monitorowanie jedynie stopnia braku akceptacji (art. 7), handlowcy mogą nadal odmawiać przyjmowania gotówki za pomocą znaku „Zakaz przyjmowania gotówki”.

Petycja analizowała , że ​​gotówka jest w gorszej sytuacji niż e-euro w ośmiu punktach projektu rozporządzenia ( analiza ). Ekonomista, profesor Christian Rieck, podsumował to następująco: „Uprzywilejowany prawny środek płatniczy wypiera inny dzięki bodźcom ekonomicznym, a nie decyzji demokratycznej” ( LinkedIn ).

W swojej opinii CON/2023/31 ( PDF ) z października 2023 r. sam EBC zaapelował o wprowadzenie zakazu stosowania praktyk „bezgotówkowych” przez organy publiczne oraz wprowadzenie kar zamiast samego monitoringu. Co ciekawe, bank centralny wydaje się być bardziej zaawansowany niż Komisja w kwestii ochrony gotówki.

Poczyniono postępy w negocjacjach trójstronnych w 2026 roku. Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przyjęła swoje sprawozdanie 23 czerwca 2026 roku stosunkiem głosów 46 do 4 ( komunikat prasowy PE ): Gotówka i cyfrowe euro będą prawnym środkiem płatniczym, a znaki „zakaz gotówki” i standardowe warunki handlowe będą ograniczone. Rada przyjęła swoje stanowisko 17 grudnia 2025 roku ( pociąg legislacyjny ).

Jednak wyjątki pozostają kluczową dźwignią: bezobsługowe punkty sprzedaży – parkomaty, autobusy, pociągi, toalety, baseny, sklepy samoobsługowe – mogą odmawiać przyjmowania gotówki, jeśli akceptowane są płatności cyfrowe. Ci, którzy chcą tam płacić gotówką, nie mają szans. To jeszcze bardziej ogranicza podaż pieniądza.

Cyfrowe euro: ekwiwalent gotówki z wbudowanymi limitami

Cyfrowe euro oficjalnie ma „uzupełnić” gotówkę. Szczegóły jednak wskazują na coś innego:

  • Limity posiadania : Istnieje limit na liczbę cyfrowych euro, które może posiadać dana osoba. Mechanizm kaskadowy ma automatycznie przelewać nadwyżki na powiązane konto bankowe. Nikt nigdy nie zaprogramował banknotu 50 euro tak, aby wracał do banku, ponieważ właściciel ma ich zbyt wiele.
  • Brak zainteresowania – ale identyfikacja użytkownika w przypadku płatności online ma na celu zwalczanie prania pieniędzy. Tylko płatności offline o niskiej wartości mają zapewniać prywatność porównywalną z gotówką.
  • Obowiązkowa akceptacja przez większość sprzedawców detalicznych, obowiązkowa dystrybucja przez banki.

Profesor Franz-Christoph Zeitler , były wiceprezes Bundesbanku, ostrzegł w „ Börsen-Zeitung” , że istotne wyjątki mogą oznaczać punkt krytyczny, w którym gotówka zniknie. Petycja szczegółowo opisuje różnice między rozporządzeniem w sprawie cyfrowego euro a rozporządzeniem w sprawie gotówki ( dokument ).

Inne kraje wyznaczają trendy – w obu kierunkach.

Istnieją inne sposoby. Kilka stanów USA wymaga od firm przyjmowania płatności gotówką, w tym Kolorado, Connecticut, Montana i Oregon. Hiszpania nakazuje to prawnie. Norwegia i Belgia wprowadziły obowiązkową akceptację płatności gotówką w 2024 roku, a Węgry w 2025 roku. Illinois uchwaliło ustawę zobowiązującą do tego w kwietniu 2026 roku, a w stanie Nowy Jork weszła ona w życie w marcu 2026 roku.

To pokazuje, że ochrona gotówki nie jest kwestią „zacofania” kontra „nowoczesność”. To kwestia woli politycznej.

Ludność chce gotówki

W badaniu zleconym przez Bundesbank 93 procent respondentów stwierdziło, „że nadal chcą sami decydować, czy płacić gotówką, czy bezgotówkowo” ( Bundesbank ).

Federacja Niemieckich Organizacji Konsumenckich (vzbv) również apeluje o powszechną akceptację gotówki ( vzbv ) i krytykuje unijne rozporządzenie w sprawie gotówki. Europejska organizacja ochrony konsumentów BEUC domaga się równego traktowania cyfrowego euro i gotówki ( lista kontrolna BEUC ).

Postulaty zawarte w petycji są szczegółowe:

  • Nieograniczona akceptacja w urzędach z kontaktem osobistym
  • Płatność gotówką w bankomatach za podstawowe usługi (transport publiczny, parking, usługi podstawowe)
  • Obowiązkowa bliskość bankomatów (cel: 90 procent populacji w niewielkiej odległości)
  • Bez opłat i równe traktowanie z cyfrowym euro

Bez tych punktów ochrona prawna pozostaje jedynie na papierze.

Wniosek: Walka o pieniądze jest walką o wolność.

Zniesienie gotówki nie nastąpi w formie zakazu, ale jako proces stopniowy: wyjątki, opłaty, zamknięte bankomaty, niewygodne alternatywy. Każdy, kto stoi dziś na basenie, w autobusie czy w urzędzie i nie może płacić gotówką, doświadcza przyszłości, którą UE obecnie negocjuje.

Pakiet jednowalutowy to ostatni ważny krok. Trwają negocjacje trójstronne. Petycja na stronie bargeldverbot.info zbiera podpisy i dostarcza faktów, których brakuje w oficjalnych oświadczeniach. Każdy, kto chce zachować swobodę wyboru przy płaceniu, musi działać już teraz – ponieważ w przeszłości hasło „gotówka pozostanie” często okazywało się jedynie pustym frazesem, podczas gdy infrastruktura, na której się opierało, zniknęła.

Gotówka nie umrze z powodu prawa. Może umrzeć z powodu tysiąca wyjątków.

Historia lotu bez polotu

Historia lotu bez polotu

10. października 2026 Marek Wojcik world-scam/historia-lotu-bez-polotu

Jak manna z nieba spadła Benjaminowi Netanjahu w gorącej fazie izraelskich wyborów, przewidziana przez niego historyjka o „porwaniu” samolotu przez siły specjalne śmiertelnego wroga – Iranu. Takie organizacje jak Mossad, mają wyjątkową zdolność przewidywania przyszłości. Szczególnie tych wydarzeń, które same organizują.

Lot flydubai nr FZ 1073 30.09.2026 r. z Dubaju do Tel Awiwu.

Do incydentu doszło również w trakcie izraelskiej kampanii wyborczej; Izraelczycy głosują 27 października. Dzień przed lotem, podczas wizyty w bazie lotniczej Tel Nof, Netanjahu ostrzegł, że „istnieją przesłanki, że przed wyborami nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”. Nie wymienił żadnego kraju ani celu. Po ataku minister obrony Israel Katz stwierdził, że ostrzeżenia te opierały się na informacjach wywiadowczych, a Netanjahu wskazał na Iran i jego sojuszników jako nastawionych na nasilenie ataków na Izraelczyków za granicą.

To twierdzenie zostało szybko zakwestionowane w Izraelu. Funkcjonariusze służb bezpieczeństwa poinformowali hebrajskojęzyczne media, że ​​nie mają wiedzy o żadnym konkretnym zagrożeniu atakiem. Lider opozycji Jair Lapid, który otrzymał od Netanjahu briefing dotyczący bezpieczeństwa w noc poprzedzającą lot, powiedział, że nie pojawiło się nic, co przypominałoby incydent lotniczy, a ostrzeżenie, które mu pokazano, pochodziło sprzed ponad dwóch lat i nie miało nic wspólnego z samolotami. Śledczy z kolei jak dotąd nie znaleźli żadnych dowodów na to, że za atakiem stało jakiekolwiek państwo lub organizacja.

Tak jest to wydarzenie opisywane w czwartkowym artykule na sonar21.com: Lot 1073: Oficjalna historia i sprzeciw pilota. Źródło.

W artykule autor zacytował list doświadczonego pilota, który brał już udział w podobnych „terrorystycznych” akcjach z udziałem smętnych panów w ciemnych okularach. Przedstawia tam wersję wydarzeń, która według tego pilota jest bardzo prawdopodobna.

Izraelski hydraulik naprawi każdą rurę w każdych warunkach!
Od samolotu linii flyDubai, który przeciwstawia się prawom fizyki, po amerykańskiego żołnierza ze złamanym kręgosłupem wspinającego się na górę!
Film wygenerowany przez sztuczną inteligencję pokazuje, jak wyglądałyby amerykańsko-izraelskie narracje dotyczące dwóch zupełnie różnych kwestii, gdyby miały miejsce w prawdziwym świecie.
Źródło: Telegram 10.10.2026 r. 06:20.

Mamy więc dzielnego obywatela z Izraela, mamy dwóch pilotów pasażerów, jeden z Rosji, a drugi z Ukrainy i mamy historię, którą mogą wymyślić jedynie chore mózgi agentów wyspecjalizowanego pionu operacji specjalnych w ramach Mossadu o nazwie Cezarea.

Zakładają oni, że bezmyślny tłum odbiorców ich przekazu to kupi. Wykorzystują przy tym badania psychologiczne zachowań grup społecznych. I nieraz mają rację.

W izraelsko-amerykańskiej wersji wydarzeń twierdzi się, że omański drugi pilot próbował doprowadzić do katastrofy samolotu Flydubai FZ1073, jednak rażące sprzeczności, brakujące dowody i dogodny moment zdarzenia sugerują, że była to sfabrykowana operacja pod fałszywą flagą.

Trzeba połączyć wizytę Netanjahu w Abu Zabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie) z niedawnymi operacjami pod fałszywą flagą, w tym z incydentami w Medynie i z udziałem linii flyDubai.

W zaplanowanej przez Mossad kooperacji rosyjsko-ukraińskiej ukryta jest symbolika.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Mocarstwa się dogadują. Rusofobom pozostaje oburzenie

Mocarstwa się dogadują. Rusofobom pozostaje oburzenie

Gdy kilka miesięcy temu pisałem, że mocarstwa się porozumieją na poziomach gospodarczych, kilku znajomych parskało śmiechem i opowiadało o „śmiertelnym boju”. Wystarczyło trochę poczekać …

Pierwszym poważnym sygnałem był fakt, że sojusznik Federacji Rosyjskiej – Białoruś wysłała pierwszą partię nawozów do Stanów Zjednoczonych. Według danych agencji Argus 15 września białoruska firma załadowała 30 000 ton granulowanego chlorku potasu na statek pływający pod banderą Wysp Marshalla w porcie w Sankt Petersburgu. Wiemy, że to dopiero początek intratnego dla obu stron interesu.

Zmienia się sytuacja również u naszego południowego sąsiada. Słowacja, która jest członkiem tych samych co Polska struktur euroatlantyckich czyli NATO i Unii Europejskiej – normalizuje stosunki z Federacją Rosyjską. Szef MON Słowacji Robert Kaliniak sfinalizował umowę, którą z prezydentem Wladimirem Putinem wynegocjował premier Robert Fico. Do Moskw Słowacja wysłała już dwóch swoich żołnierzy. Do Bratysławy wyruszył zaś doświadczony rosyjski oficer. W tym samym czasie u naszych zachodniego sąsiada czyli w Niemczech znacząco szybująca w sondażach Alternatywa dla Niemiec domaga się importu gazu z Rosji, podkreślając znaczenie niskich cen energii dla niemieckiej gospodarki.

Wczorajszy dzień był koszmarem dla bezkrytycznych stronników Ukrainy i rusofobów. Prezydent USA Donald Trump zawarł z prezydentem Rosji Władimirem Putinem porozumienie dotyczące importu rosyjskiego oleju napędowego do USA i innych państw. Portal Axios podał, że prezydent USA miał się na niego zdecydować po tym, jak Ukraina nie zechciała się dostosować do jego sugestii by powstrzymać ataki na rosyjskie rafinerie.

Decyzja oznacza także zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo co najmniej do kwietnia 2027 roku. Do ogłoszenia tej arcyważnej umowy doszło w momencie, gdy w Miami ukraińscy negocjatorzy prowadzili rozmowy z wysłannikami prezydenta Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Trump w swoim serwisie Truth Social napisał: „Właśnie zakończyłem niezwykle udaną rozmowę z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, podczas której uzgodniono, że Rosja natychmiast dostarczy na rynek amerykański i światowy ponad 300 000 ton oleju napędowego, kolejne 500 000 ton w listopadzie, a następnie niezwłocznie kolejne 1 000 000 ton”.

Chwilę po tym, jak pojawił się wpis przywódcy USA Donalda Trumpa, prezydent Rosji Władimir Putin oświadczył, że jego kraj jest gotowy dostarczać ropę naftową i produkty ropopochodne na rynek amerykański oraz rynki światowe. Prezydent stwierdził, że pomogłoby to całej światowej gospodarce. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak poinformował zaś, że jego kraj natychmiast zacznie znosić ograniczenia dotyczące eksportu oleju napędowego. Nowak potwierdził słowa amerykańskiego prezydenta, że wielkość eksportu będzie wzrastać w listopadzie i grudniu po zakończeniu prac serwisowych w rafineriach.

Przywódca Ukrainy Wołodymyr Zełenski w patetycznych słowach skrytykował porozumienie prezydentów Donalda Trumpa i Władimira Putina dotyczące dostaw rosyjskiego oleju napędowego. Jego zdaniem umowa jest niesprawiedliwa i wygląda jak prezent urodzinowy dla Putina. Wołodymyr Zełenski udaje święte oburzenie. On akurat dokładnie rozumie czym jest egoizm narodowy, czym są po prostu interesy. Jego święte oburzenie jest teatrem dla maluczkich na Ukrainie i w państwach sojuszniczych. A to dopiero początek …

Łukasz Jastrzębski

Były szef BND Hanning: Korupcja w imieniu państwa

Były szef BND Hanning: Korupcja w imieniu państwa

Thomas Röper apolut/ex-bnd-chef-hanning-korruption-im-auftrag-des-staates

Korupcja

Co sprawa Hanninga ujawnia na temat korupcji w Niemczech

Der Spiegel próbował napisać krytyczny artykuł o machinacjach byłego szefa BND Hanninga, ale jeśli dysponujesz niezbędnymi informacjami na ten temat, to artykuł nie był krytyczny, lecz stanowił próbę ukrycia korupcji w Niemczech.

Komentarz  Thomasa Röpera .

Były szef BND, August Hanning, został aresztowany, ponieważ rzekomo po odejściu ze stanowiska zapłacił swojemu byłemu szefowi sztabu za przekazanie ściśle tajnych informacji w zamian za wynagrodzenie, które Hanning następnie wykorzystał w swojej nowej pracy jako konsultant. Der Spiegel opublikował artykuł pod tytułem „ Aresztowanie byłego szefa BND – Upadek Augusta Hanninga ”, który sprawia wrażenie, że Spiegel krytycznie relacjonuje warunki panujące w Niemczech, które umożliwiły to wydarzenie. W rzeczywistości artykuł w „Spieglu” celowo ukrywał skalę korupcji w niemieckich kręgach rządowych.

Jak Hanning zarobił pieniądze po pracy w BND

Problem z systemem zachodnim polega na tym, że korupcja jest jego integralną częścią, zalegalizowaną pod płaszczykiem „lobbingu”. Powszechną taktyką jest nagradzanie polityków i wysokich rangą urzędników, którzy lojalnie służyli systemowi, wysoko płatnymi posadami w przemyśle, firmach lobbingowych i organizacjach pozarządowych po zakończeniu kariery politycznej. Są oni również niezwykle cenni dla swoich nowych pracodawców, ponieważ w naturalny sposób czerpią z sieci kontaktów, które zbudowali w trakcie kariery politycznej. Lub, jak można by to również ująć, z zakorzenionych struktur polityki.

Były szef BND, Hanning, również dorobił się fortuny po odejściu ze stanowiska, kierując się tą samą zasadą. Założył firmę HanningConsult, której bilans w 2021 roku wyniósł imponujące 2,7 miliona euro. Ta sieć firm obejmowała również inne firmy, takie jak szwajcarska firma Pluteos AG i jej spółkę zależną, firmę ochroniarską System 360 AG.

Nawiasem mówiąc, podobny skandal miał już miejsce wcześniej, ale najwyraźniej nikt się nim nie zajął. Według śledztwa magazynu Stern z 2020 roku, szwajcarskie firmy są jedynie fikcyjnymi firmami, podczas gdy w rzeczywistości działają w Berlinie. Nie będę wdawał się w szczegóły; można o tym przeczytać w artykule magazynu Stern z 2020 roku , ale mowa była o podejrzanych pracownikach i innych niejasnych szczegółach.

Co ciekawe, w tych szwajcarskich firmach działało dwóch byłych szefów niemieckich służb wywiadowczych, gdyż oprócz właściciela Hanninga, doradcami firmy, jak wynika z jego własnych oświadczeń, byli również byli szef Federalnego Urzędu Ochrony Konstytucji Hans-Georg Maaßen.

Ten przykład pokazuje, jak byli wysocy rangą urzędnicy i politycy zarabiają duże pieniądze po zakończeniu kariery, zakładając własne firmy konsultingowe lub inwestując w istniejące. Imponująca suma bilansowa firmy, którą emeryt Hanning założył na aktywnej emeryturze, sięgająca milionów euro, pokazuje, jak ogromne kwoty są w to zaangażowane.

Zasada korupcji

Na Zachodzie firmy konsultingowe te posiadają znaczną władzę, ponieważ wiele z nich to lobbyści, którzy bezpośrednio wpływają na politykę. Robią to dla pieniędzy, co z definicji jest korupcją, ale na Zachodzie zostało zalegalizowane jako „lobbing”. Przeanalizujemy teraz, jak to działa, na konkretnym przykładzie, który redaktorzy „Spiegla” z pewnością znają, ale ukrywają przed swoimi czytelnikami.

W swoim pseudo-krytycznym artykule Der Spiegel pisze:

„To, że niektóre interesy Hanninga wydawały się podejrzane, było również znane w rządzie federalnym. Zwłaszcza że jego druga kariera nie była odosobnionym przypadkiem. Był Gerhard Schindler, jeden z następców Hanninga w BND, który pracował dla agencji Friedrich30. Günter Heiß, były koordynator ds. wywiadu w Urzędzie Kanclerskim, również dołączył do agencji. Podobnie, były generał Bundeswehry Hans-Lothar Domröse, po tym jak zrezygnował ze swojego najwyższego stanowiska w NATO”.

Der Spiegel potwierdza to, co już powiedziałem: byli wysocy rangą urzędnicy państwowi „uzupełniają” swoje emerytury lukratywnymi posadami konsultantów. Der Spiegel podaje przykład agencji Friedrich30 – agencji, o której na pewno wiedzą, ale o której nie wspominają swoim czytelnikom, że jej model biznesowy jest z definicji korupcyjny.

Oto, jak to działa: jeśli dysponujesz kilkoma milionami i chcesz mieć pewność, że w Niemczech zostanie uchwalone konkretne prawo, albo że rząd federalny będzie promował konkretny cel, albo że zagraniczny polityk będzie mógł wygłosić przemówienie w Bundestagu, to możesz śmiało skontaktować się z Friedrich30, który poda ci cenę, za którą postara się osiągnąć ten cel.

Nie zmyślam, bo Friedrich30 prezentuje się w internecie jako „międzynarodowa firma konsultingowa” z „bogatym doświadczeniem w procesach legislacyjnych na szczeblu krajowym i europejskim”. Mówiąc wprost, F30 pomaga zamożnym klientom przeforsować pożądane przez nich prawa. Czymże to jest, jeśli nie korupcją polityczną?

Lista kadry kierowniczej Friedrich30 jest adekwatna, ponieważ oprócz panów wymienionych przez Der Spiegel, w agencji pracuje były minister, były czołowy dyplomata Hans-Ulrich Seidt, kilku byłych dyrektorów ministerialnych, sekretarzy stanu i innych byłych wysoko postawionych urzędników rządowych.

Sposób działania Friedrich30 wyszedł na jaw, gdy firma uznała, że ​​utrzymuje kontakt z Rezą Pahlawim, synem ostatniego szacha Persji, który chciał, aby rząd niemiecki poparł jego przywrócenie na stanowisko szacha Persji i miał wygłosić przemówienie w Bundestagu. Zespół Friedrich30 określił to w negocjacjach jako „bardzo ambitny, ale osiągalny cel” i zaoferował miesięczną opłatę w wysokości 50 000 euro za wsparcie w próbach „doprowadzenia księcia Rezy Pahlawiego do władzy w Iranie”, co miało obejmować spotkania z licznymi członkami Bundestagu.

Oczywiście, Friedrich30 nie planował upublicznienia tych negocjacji, które uważał za poufne. Niestety, Friedrich30 nie rozmawiał z Pahlawim podczas negocjacji, ale padł ofiarą żartu telefonicznego – i cała rozmowa między kierownictwem Friedrich30 a rzekomym Rezą Pahlawim i jego zespołem została opublikowana. Szczegóły, oryginalny zapis w języku angielskim i niemieckie tłumaczenie można znaleźć tutaj .

Korupcja niemieckiej polityki jest widoczna w fakcie, że osoby, które zorganizowały ten żart telefoniczny, w rzeczywistości chciały porozmawiać z Arminem Laschetem, przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Bundestagu, ale jego biuro skierowało domniemanego Rezę Pahlawiego do Friedricha30, aby Friedrich30 mógł nawiązać kontakt z członkami parlamentu, takimi jak Laschet, za opłatą.

Co to jest, jeśli nie korupcja?

Ale czytelnicy Spiegla niczego się o tym nie dowiedzą; nie wiedzą, kim lub czym jest Friedrich30, o którym wspomina Spiegel.

Czy da się coś zrobić legalnie?

Dalej Der Spiegel pisze, ukrywając przed czytelnikami wszystkie informacje niezbędne do zrozumienia tekstu:

„W Komisji Kontroli Parlamentarnej Bundestagu, która ma nadzorować służby wywiadowcze, posłowie wielokrotnie podnosili problem takich konsultacji. Jednak żaden rząd federalny nie odważył się położyć kresu tej praktyce. Uzasadnienie było zawsze podobne: Niestety, nic nie dało się zrobić zgodnie z prawem przeciwko praktykom biznesowym byłych szefów wywiadu”.

Przynajmniej Der Spiegel pisze szczerze, że żaden rząd federalny „nie odważył się” nic z tym zrobić, ponieważ wpływ tych sieci na politykę Zachodu jest zbyt duży, aby jakikolwiek rząd mógł się z nim zmierzyć.

Stwierdzenie, że „ prawnie, niestety, nic nie da się zrobić z praktykami biznesowymi byłych szefów wywiadu”, jest absurdalne, ponieważ szefowie wywiadu są strażnikami tajemnic najwyższego szczebla i zrozumiałe byłoby jedynie, gdyby byli szefowie wywiadu mieli dożywotni zakaz przyjmowania jakichkolwiek pieniędzy z zagranicy, bezpośrednio lub pośrednio. Rząd nie odważy się jednak na wprowadzenie takiego zakazu, co oznacza, że ​​jego celem jest umożliwienie innym krajom czerpania korzyści finansowych od byłych szefów niemieckiego wywiadu i innych byłych wysokich rangą urzędników.

I tu właśnie sprawa Hanninga znów staje się interesująca, ponieważ został on aresztowany za rzekome wykorzystanie nielegalnie zdobytych informacji niejawnych do stworzenia analizy dla azerskich służb wywiadowczych. Niemiecki prokurator nie jest z tego zadowolony, ponieważ Azerbejdżan ewidentnie nie należy do krajów, którym wolno wykorzystywać byłych wysokich rangą niemieckich urzędników.

Czy Hanning zostałby aresztowany, gdyby napisał analizę nie dla Azerbejdżanu, lecz na przykład dla USA?

Pytam w imieniu przyjaciela…

+++

Thomas Röper, urodzony w 1971 roku, piastował stanowiska kierownicze i w radach nadzorczych firm z branży usług finansowych w Europie Wschodniej i Rosji, specjalizując się w Europie Wschodniej. Obecnie mieszka w swoim nowym domu w Sankt Petersburgu. Mieszkając w Rosji od ponad 15 lat, biegle posługuje się językiem rosyjskim. Jego praca jako krytyka medialnego koncentruje się na (medialnym) wizerunku Rosji w Niemczech, ogólnej krytyce przekazów medialnych w mediach zachodnich oraz na tematach (geo)polityki i ekonomii.

Aktualny i rzeczywisty obraz polskiej polityki

Aktualny i rzeczywisty obraz polskiej polityki

Charakterystykę rzeczywistego stanu, w jakim obecnie znajduje się Polska i prowadzona przez nasze państwo polityka, trzeba rozpocząć od krótkiego rozpoznania i podsumowania tego, czego doświadczyliśmy na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

Od zakończenia II wojny światowej, Polacy byli skazani na poruszanie się w niewielkiej przestrzeni, jaką pozostawiły nam zwycięskie mocarstwa, które przy okazji uzgodnienia podziału wpływów w Europie, ustaliły nowe granice Polski i zdecydowały o jej bezalternatywnej przynależności do sowieckiej strefy wpływów.  W polityce rzadko mamy do czynienia z prostymi i jednoznacznymi sytuacjami, dlatego również w tym przypadku, empiryczna ocena postępowania stron współtworzących nowy porządek światowy nie jest taka, jak przedstawia się ją obecnie w propagandowej, czarno-białej tonacji.

Sojusznicy Polski – w tym miejscu mam na myśli przede wszystkim Wielką Brytanię, ponieważ Francja w 1945 roku miała niewiele do powiedzenia – którzy najpierw zachęcili Polskę do zbrojnego przeciwstawienia się ekspansywnej polityce Niemiec ze wszystkimi skutkami przegranej wojny obronnej w 1939 roku, w 1945 roku jednostronnie uznali, że zawarty z Polską układ nie obowiązuje już ani de iure, ani de facto, ani literalnie, ani co do istoty. Nie tylko zaakceptowali nową granicę wschodnią Polski, ale ponadto przeciwstawiali się zbytniemu rozszerzeniu granic państwa polskiego na zachodzie. Natomiast Związek Sowiecki, choć z jednej strony narzucił Polsce swoje zwierzchnictwo i wcielił do republik litewskiej, białoruskiej i ukraińskiej polskie kresy wschodnie z Wilnem i Lwowem, z drugiej jednak przeforsował korzystniejszy dla Polski wariant granicy zachodniej. Po kilkudziesięciu latach, relatywnie korzystna dla nas granica na Odrze i Nysie, jakkolwiek ustalona arbitralnie, jest utrwalona i pozostaje obecnie granicą państwa polskiego.

W ramach porządku jałtańskiego, w długofalowo pojmowanym interesie polskim było konserwowanie bytu Polski Ludowej, czyli niesuwerennego państwa polskiego, a więc unikanie gwałtownych wystąpień społecznych i nie podejmowanie radykalnych działań zmierzających do wyrwania się z sowieckiej strefy wpływów. Taką linię postępowania zastosował w praktyce prymas Stefan Wyszyński i taką postawę „samoograniczającej się rewolucji” zachowywała większość opozycji antykomunistycznej działającej od połowy lat 70. Trzeba w tym miejscu dodać, że w miarę upływu czasu państwo zwane Polską Ludową ewoluowało od stalinowskiej wersji państwa totalitarnego ku państwu o charakterze narodowym i autorytarnym. W takim państwie istniejącym w ramach porządku powojennego, naród polski posiadał względną swobodę trwania i rozwoju, w oczekiwaniu na zmianę sytuacji geopolitycznej, czyli rozpad imperium komunistycznego i unieważnienie podziału Europy.

Najważniejsza dla zrozumienia naszej dzisiejszej sytuacji zmiana, nastąpiła w 1989 roku wraz z unieważnieniem podziału Europy i zakończeniem sowieckiej okupacji wschodnich Niemiec i państw Europy środkowej, w tym Polski. Od tego momentu Polacy otrzymali większą swobodę wyboru własnej formy rządu i modelu gospodarczego. Zainicjowany odgórnie proces demokratyzacji oznaczał, że w Polsce mogła rozpocząć się cyrkulacja elit, uwzględniająca w większym stopniu dynamikę społeczną. Taka była istota wydarzeń, których symbolem stały się porozumienia zawarte przy tzw. „okrągłym stole”.

Polityka polska po 1989 roku koncentrowała się na realizacji dwóch powiązanych ze sobą strategicznych celów: przezwyciężaniu podziału jałtańskiego i dziedzictwa komunistycznego oraz radykalnej przebudowie gospodarczej, czyli zintegrowaniu polskiej gospodarki ze światem i z zachodnim modelem gospodarczym. Strategiczny cel polskiej polityki został osiągnięty na przełomie XX i XXI wieku wraz z przyjęciem Polski do paktu NATO (1997) oraz członkostwem w Unii Europejskiej (2004). Żelazna kurtyna została zlikwidowana, a państwa Europy środkowej zostały zintegrowane z państwami zachodnimi. Trzeba jednak zaznaczyć, że zniesienie barier i aplikacja liberalno-demokratycznego modelu ustrojowo-gospodarczego nie oznaczały, że automatycznie nastąpił zanik odrębności społecznych czy różnic w poziomie życia pomiędzy zachodnią i wschodnią Europą.

Niestety, wraz z formalną integracją Polski ze strukturami europejskimi i północno-atlantyckimi, nie zostały określone nowe wyzwania i nowe cele strategiczne. W XXI wieku Polska z własnej winy czy też przez zaniechanie, straciła busolę wytyczającą kierunek polityki państwa i wskazującą społeczeństwu pożądany kierunek rozwojowy. Powtórzmy: po 1945 roku było to cierpliwe dążenie do ewolucyjnego przekształcania komunistycznej Polski Ludowej w niepodległe państwo narodu polskiego. Po 1989 roku było to trudne i bolesne podążanie drogą reform ustrojowo-gospodarczych, prowadzącą do integracji niepodległej Polski z Europą zachodnią i zachodnim modelem ustrojowo-gospodarczym. Natomiast mniej więcej od roku 2004 powinien otworzyć się nowy etap, w którym Polacy mogliby skupić się wokół nowych strategicznych wyzwań, wynikających z naszej obecności w strukturach atlantyckich i europejskich i doniosłych zmian dokonujących się na świecie. Niestety, nie otworzył się, ponieważ w nowych okolicznościach, rządzące Polską elity nie potrafiły sformułować nowej wizji polskiej polityki.

=======================================

Zamiast tego mogliśmy obserwować proces utraty przez państwo polskie statusu państwa niepodległego i postępującej wasalizacji polskiej polityki oraz gospodarki, podporządkowanych decydentom w Berlinie i/lub Waszyngtonie. Jednym z przejawów tej wasalizacji było uwikłanie debaty publicznej w Polsce w wewnętrzne spory  i animozje między dwoma zwaśnionymi obozami, czy też „plemionami”. Nastąpił regres jeśli chodzi o poziom dyskursu politycznego: racjonalną wymianę poglądów zastąpiły propagandowe prezentacje, niezwykle popularne w social mediach, ale szkodliwe i zaciemniające rzeczywistą sytuację Polski. Innym, niezwykle znaczącym przejawem wasalizacji jest tendencja do stosowania przez rządzących, niezależnie od opcji politycznej, polityki obrazowo opisanej przez Wojciecha Wasiutyńskiego jako „kult kolorowego ułana”. W tym miejscu przypomnę, że nieprzemijającą zasługą Romana Dmowskiego i jego uczniów, było wykazanie zagranicznego, agenturalnego zaplecza hurra patriotycznych działań i emocjonalnych uniesień zastępujących racjonalną i realistyczną analizę polityczną.

Rzeczywistej, niebezpiecznej dla przyszłości Polski sytuacji, charakteryzującej się zanikiem realistycznego i długofalowego myślenia i działania politycznego, nie zmieniło pojawienie się na scenie politycznej Grzegorza Brauna i Konfederacji Korony Polskiej – z postulatem odwrotu od wasalizmu i  zastosowania zasady prymatu interesu narodowego także w polityce wewnętrznej.

Nie zmieniło, ponieważ zarówno Braun oraz jego zwolennicy nie zostali do chwili obecnej dopuszczeni do stanowienia o czymkolwiek, nawet do uczestniczenia w debacie publicznej.

Tak więc obecnie dominujące środowiska polityczne, wymazały z pamięci i publicznego dyskursu nie tylko doświadczenia kilkudziesięciu lat, w tym również niemałe własne dokonania na przestrzeni minionych dekad, ale jednocześnie cofnęły polską myśl polityczną do czasów poprzedzających narodziny nowoczesnych ruchów politycznych i ukształtowanie się szkoły realizmu politycznego, której najwybitniejszym przedstawicielem był Dmowski. Przywódcy nowoczesnych ruchów politycznych w XX wieku, notabene nie tylko z obozu narodowego, rozumieli, że działalność polityczna nie polega na bezmyślnym powtarzaniu efektownych i chwytliwych formułek, że patriotyzm nie polega na prowadzeniu narodu od klęski do klęski, że polityków rozlicza się nie z obietnic, ale z efektów ich pracy.

Nade wszystko zdawali sobie sprawę, że wyznacznikiem ich działalności są spójne programy polityczne, a nie zdobywanie władzy wszelkimi dostępnymi sposobami. Największą, dziejową zasługą Romana Dmowskiego było wzniesienie poziomu refleksji politycznej elity polskiej – obnażenie miałkości i tragicznych skutków działalności powstańczej w XIX wieku. Działalności nierzadko inspirowanej z zewnątrz a zawsze przynoszącej Polakom – obok niewątpliwej chwały – bolesne i trudne do odrobienia straty.

Z tych wszystkich umiejętności, opisanych powyżej, elita rządząca Polską zrezygnowała w XXI wieku. Kierując się nową i nadrzędną w stosunku do wszystkiego, zasadą skuteczności w zdobywaniu władzy, zaczęła ograniczać się do sterowania nastrojami społecznymi i odwoływania się do emocji, które są ważne dla wzmocnienia poczucia wspólnotowości i mogą być wykorzystywane w celach propagandowych, ale niekontrolowane przez rozum są zawsze złym doradcą w polityce. Wspomniany „kult kolorowego ułana” stał się aktualnym wyznacznikiem polskiego patriotyzmu. Emocjonalne reagowanie i programowa antyrosyjskość są sterownikami, przy pomocy których siły zewnętrzne mogą realizować w Polsce swoje własne cele. Oczywiście nie można wykluczyć, że interes sił zewnętrznych może być chwilowo i w pewnym zakresie zbieżny z polskim interesem narodowym, ale nie da się tego ustalić bez przeprowadzenia dogłębnej i racjonalnej analizy sytuacji geopolitycznej. Niestety, takich analiz, debat, dyskursów w Polsce nie ma.  Z odstającymi od mainstreamu poglądami głoszonymi przez Brauna nie polemizuje się, tylko je histerycznie zwalcza.

Emocjonalny stosunek do świata i aksjomatyczna antyrosyjskość stanowią fundament nie tylko mainstreamowego przekazu medialnego, ale również szeroko pojętej pedagogiki, propagowanej przez system oświatowy. Wzorem postawy nie tyle obywatelskiej, bo to pojęcie w ogóle nie funkcjonuje, co patriotycznej jest tzw. „żołnierz wyklęty”, czyli ten, który wypowiedział wojnę komunistycznej Rosji i jej sługusom „na śmierć i życie” i w tej walce bohatersko wytrwał, wzorem XIX wiecznych powstańców – usque ad finem. W narracji historycznej dominuje apoteoza militaryzmu, czyli skoncentrowanie uwagi na wojsku i walczących żołnierzach lub powstańcach. Nic dziwnego, że dzieło prymasa Stefana Wyszyńskiego czy niezłomna postawa i dorobek intelektualny powojennej emigracji politycznej zostały odsunięte w cień. Nawet „Solidarność”, jej program i dokonania, nie są godne uwagi, za wyjątkiem życiorysów obecnych przedstawicieli elity, którzy swoją karierę polityczną rozpoczynali jako działacze opozycji antykomunistycznej lub działacze związkowi.

W takich okolicznościach nie dziwi, że w oficjalnej narracji stawia się znak równości między komunistycznym Związkiem Sowieckim a współczesną Rosją. Wcześniej ten sam zabieg niwelacji przeprowadzono na Polsce Ludowej, tak jakby nie było różnicy między okresem stalinowskim i Polską po przełomie w październiku 1956 roku. Podobne propagandowe fałszowanie rzeczywistości miało miejsce w okresie komunistycznym, gdy w urzędowym przekazie stawiano znak równości między przedwojennymi i powojennymi Niemcami albo między ruchami faszystowskimi i polskim obozem narodowym.

Zastosowanie czarno-białego szablonu i optyki jednowymiarowej, zdecydowanie ułatwiają sterowanie opinią publiczną. Zadziwia, choć nie powinno, ponieważ tutaj nie mówimy o racjonalnym postrzeganiu rzeczywistości, że ci sami ludzie, którzy obecnie pielęgnują kult „żołnierzy wyklętych” są oburzeni kultem Stepana Bandery i UPA na Ukrainie. Przecież to są dwie, narodowe w treści, odsłony tego samego uniwersalnego schematu: połączenia emocjonalnego oglądu świata z aksjomatyczną antyrosyjskością, która wybiela i usprawiedliwia wszystko, co antyrosyjskie i potępia wszystkich, którzy usiłują spojrzeć na Rosję przez pryzmat rzeczywistych faktów, a nie urojeń.

W jakim zatem kierunku powinna pójść odradzająca się realistyczna i racjonalna polska myśl polityczna, jakie obecnie stoją przed Polską nowe wyzwania? O pierwszym celu i niejako warunku sine qua non jakiegokolwiek odrodzenia, była mowa powyżej. Polska musi odzyskać niepodległość, czyli możliwość stanowienia przez jej elitę rządzącą polityki służącej naszym krótko i długofalowym interesom.

Bez tego, nie ma i nie będzie w ogóle mowy o w pełni realistycznym rozpoznaniu stanu rzeczy. Niestety, nie ma pomiędzy nami nowego, współczesnego następcy Dmowskiego, ponieważ tacy ludzie jak on pojawiają się raz na sto lat a nawet jeszcze rzadziej. Do wzniesienia refleksji politycznej na odpowiedni poziom, możemy dojść jedynie pracą zespołową i obsadzając najważniejsze stanowiska w państwie odpowiednimi i kompetentnymi ludźmi. Instytucje państwowe muszą zacząć pracować dla Polski i w jej interesie.

Na tym właściwie należałoby poprzestać, jednak na zakończenie spróbuję opisać pokrótce sytuację w jakiej, w mojej ocenie, obecnie znajdujemy się. Jesteśmy częścią Zachodu, skolonizowaną przez Stany Zjednoczone i Niemcy. Nie znam całościowego bilansu naszych relacji ze Stanami Zjednoczonymi, jednak polska polityka zagraniczna jest ewidentnie podporządkowana ambasadorowi amerykańskiemu w Warszawie, podobnie jak pod koniec XVIII wieku rzeczywisty ośrodek władzy w Warszawie znajdował się w ambasadzie rosyjskiej. Istnieją natomiast i są łatwo dostępne opracowania wykazujące kolonialny charakter relacji polsko-niemieckich – Polska stanowi zaplecze taniej siły roboczej i logistyki dla gospodarki niemieckiej i bilans relacji pozostaje dla nas zdecydowanie niekorzystny. Dopiero w tym kontekście należy oceniać często przywoływane w debacie publicznej saldo relacji Polska – Unia Europejska, które obejmuje jedynie część faktycznych relacji polityczno-gospodarczych Polski z państwami europejskimi. Mówiąc w skrócie, o ile przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w minionych latach przyniosło Polsce szereg korzyści,  o tyle obecnie, prawdopodobnie sytuacja uległa zmianie na naszą niekorzyść.

Trzeba jednak mieć świadomość, że Polska nie leży na pustyni, ale – jak wspomniano – stanowi część Zachodu w świecie wielobiegunowym, w którym liczą się jedynie wielkie mocarstwa czy też organizmy ponadnarodowe, takie jak Unia Europejska. Choćbyśmy chcieli, nawet po odzyskaniu suwerenności we własnym państwie, nie będziemy mieli wielkiego pola manewru. Możemy poruszać się w takiej przestrzeni, jaką będziemy potrafili sobie wypracować.

Największym naszym atutem jest, paradoksalnie, położenie geograficzne, które w warunkach wojny było (i będzie jeśli obecna wojna nie zakończy się) dla nas przekleństwem, jednak w warunkach pokoju, zważywszy rywalizację chińsko-amerykańską, sprawia, że możemy stać się częścią szlaku handlowego, tzw. „jedwabnego szlaku”. W tym miejscu, interesy amerykańskie nie pokrywają się z naszymi, ponieważ Stany Zjednoczone (także Wielka Brytania) usiłują zastopować rozwój szlaku łączącego Europę przez Rosję z Chinami.

Polska nie ma powodów by pozostawać w konflikcie z Chinami (także z Rosją). Mamy natomiast powód by obawiać się reperkusji w przypadku dążenia do uniezależnienia się od Niemiec (i od Stanów Zjednoczonych, oczywiście). Paradoksalnie, ewentualne zwycięstwo prawicowej AfD w Niemczech, zmniejszy nacisk na niepodległą Polskę ze strony Niemiec, ponieważ nowa polityka niemiecka zastopuje proces centralizacji Unii Europejskiej, tym samym zmniejszając możliwości Niemiec wpływania na Polskę za pośrednictwem instytucji unijnych. Ponadto, nowe Niemcy mogą zacząć wspierać dążenie Polski do uniezależnienia się od Stanów Zjednoczonych.

Największym lokalnym wyzwaniem, stojącym przed niepodległą Polską w XXI wieku jest nasza polityka wobec najbliższych sąsiadów na wschodzie.

Bezdyskusyjna jest konieczność unormowania stosunków z Białorusią. Sytuacja na Ukrainie wymaga skomentowania. Fantasmagorią są zgłaszane przez wpływowe osoby projekty bliskich relacji międzypaństwowych polsko-ukraińskich (symboliczna zapowiedź zniesienia granic  zgłoszona przez Prezydenta RP). Pojednanie polsko-ukraińskie, na wzór pojednania francusko-niemieckiego po II wojnie światowej, będzie możliwe w odległej przyszłości, ale musi być poprzedzone pojednaniem polsko-niemieckim, które dotychczas nie nastąpiło. Polska nie jest dla Niemiec równorzędnym partnerem. Polska, aby zabezpieczyć swą wschodnią granicę, musi wyegzekwować od Ukrainy dokonanie radykalnych zmian i koncesji.

Nie sądzę aby to było realne, co oznacza, że pesymistycznie oceniam perspektywę relacji polsko-ukraińskich. Dlatego też uważam, że – paradoksalnie – dalsze sukcesy wojsk rosyjskich w wojnie na wschodniej Ukrainie leżą w długofalowym polskim interesie, ponieważ osłabiają Ukrainę demograficznie, militarnie, gospodarczo i geostrategicznie.

Polska będzie mogła wyegzekwować cokolwiek jedynie od Ukrainy słabej.  Zrozumienie tego paradoksu całkowicie zmienia nasze postrzeganie aktualnej polityki Polski wobec Ukrainy i Rosji. Stosunek Polski do Ukrainy powinien być następujący: wspieramy słabą Ukrainę, gdy przeciwstawia się Rosji, natomiast absolutnie nie wspieramy budowy „Wielkiej Ukrainy”. Eskalacja czy przedłużanie konfliktu ukraińsko-rosyjskiego nie leży w długofalowym interesie Polski, ponieważ utrudnia rozwój tzw. „jedwabnego szlaku”.

Dyskusja na temat wyzwań stojących przed Polską w XXI wieku jest dopiero przed nami. Najpierw musimy odzyskać niepodległe państwo.

Wojciech Turek

Historyk i publicysta, mieszka w Gdańsku

Myśl Polska, nr 41-42 (11-18.10.2026)

Syjonizm jest rasizmem?? – Jest ideologią. Szatańską.

Syjonizm jest rasizmem

[Nie, Wójcik źle używa pojęć. Syjonizm jest ideologią. Szatańską. Przecież żydzi to nie „rasa”, nie semici. Rasowo – mieszanka. Arabowie to semici. Mirosław Dakowski]

=======================================

Marek Wojcik 09.10.2026 r. world-scam/syjonizm-jest-rasizmem

Nie jestem zwolennikiem zachodnich partii zielonych. Nie dlatego, żebym popierał zanieczyszczanie środowiska. Wręcz przeciwnie działalność Zielonych szczególnie w Niemczech znacznie pogłębiła katastrofę ekologiczną i doprowadziła gospodarkę na skraj bankructwa. Dzisiaj jednak napiszę o uchwale brytyjskiej Partii Zielonych. Uchwale, która nazywa po imieniu syjonizm jako „etniczno-nacjonalistyczny projekt polityczny”.

Jest oczywiste, że syjonizm jest ideologią rasistowską.
Film z polską ścieżką dźwiękową.

Tekst tego filmu ukazał się w poniedziałkowym artykule Catlin Johnstone na caitlinjohnstone.com.au: Syjonizm jest oczywistą ideologią rasistowską. Źródło.

Nadużywana i bardzo stępiona strzała antysemityzmu praktycznie przestała już działać. Ogłaszanie światu, że przeciwnicy ludobójstwa są rasistami, nie jest już żadnym argumentem, którego politycy się boją.

Ministerstwo spraw zagranicznych Izraela stwierdziło w poście zamieszczonym w niedzielę na portalu X, że wniosek „stanowi wyraźny tekst antysemicki zgodnie z definicją IHRA (Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście), ponieważ neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia”. Źródło.

„Neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia” jest argumentem identycznym z głoszonym przez nazistowskie Niemcy. Wtedy nazywało się to prawem do powiększania „przestrzeni życiowej”, a metody zdobywania tej przestrzeni zostały przez Izrael unowocześnione.

Palestyński ojciec opłakuje śmierć swojego dziecka po izraelskim nalocie na dzielnicę Al-Sabra, położoną na południe od miasta Gaza.
Źródło: Telegram 09.10.2026 r. 00:15.

Tragedia Palestyńczyków w Gazie nie zaczęła się 7 października 2023 roku. Była zaplanowana we współpracy Hamasu z Mossadem.

Nowa animacja w stylu LEGO, autorstwa Explosive Media, przedstawia wieloletnią historię izraelskiego terroryzmu i przemocy wobec Palestyńczyków; została opublikowana z okazji rocznicy operacji „Al-Aqsa Flood”.
Źródło: Telegram, 7 października 2026 r., godz. 00:32.

Mamy ostatnio modę na nieudane zamachy terrorystyczne. Stanowią one udoskonalenie programu kampanii wyborczej dla Benjamina Netanjahu. W Nowym Yorku przyłapano terrorystów kanalarzy przy próbie podziemnego zamachu na premiera Izraela. „Zamach” na brytyjską bazę powietrzną Faiford, skąd startowały amerykańskie bombowce w kierunku Iranu. Naturalnie, że tylko Iran miał interes wspierać wybory w Izraelu. Samobójczy „zamach” w Mekce. Terrorysta partacz – ładunek nie eksplodował. Takie przypadki zdarzają się fachowcom z Mossadu, jedynie wtedy, gdy są zamierzone.

Skutek: rosną słupki wsparcia Netanjahu w najbliższych wyborach do Knesetu 27 października.

✈️ Nowa reklama izraelskich linii lotniczych.
„Z nami podróżujesz bezpiecznie”.
Źródło.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Współczesna wędrówka ludów

Współczesna wędrówka ludów

Izabela BRODACKA

Opiszę Państwu co robię gdy znajdę w swoim pokoju zabłąkanego pająka. Przykrywam go szklanką nie dlatego, że się pająków brzydzę czy boję. Tylko dlatego, żeby łapiąc go nie uszkodzić go niechcący. Potem podkładam pod szklankę tekturkę i wynoszę pająka. W lecie do ogródka a w zimie na kwiatki, które jakaś dobra dusza hoduje na parapetach klatki schodowej mojej wielkomiejskiej kamienicy. Sąsiedzi uważają moje zachowanie za idiotyczne i z całego serca radzą mi potraktować kolejnego pajączka kapciem. Ale to moja sprawa co robię z pająkami w swoim mieszkaniu.

Gdyby jednak kilkadziesiąt pająków zechciało zająć moje mieszkanie musiałabym rozpocząć z nimi wojnę. Jeszcze lepszym przykładem są mrówki. Podziwiamy ich organizację społeczną ich ofiarność i pracowitość. Nigdy w życiu nie rozgrzebałabym mrowiska a zbierając grzyby staram się przeskakiwać przez drogi transportowe, którymi mrówki w lesie taszczą swoje ciężary.

A jednak kiedy moje mieszkanie chciały zająć mrówki faraona zmuszona byłam podjąć zdecydowane kroki aby się ich pozbyć. Są ładne, pracowite, przebojowe lecz nie chcę ich w swoim mieszkaniu.

Ten przydługi wstęp umieszczam dlatego, że coraz częściej spotykam się z poglądem, że chęć ograniczenia obecnej tragicznej w skutkach wędrówki ludów sprowokowanej przez lewacką ideologię jest związana z naszym polskim rasizmem, ksenofobią a w najlepszym przypadku lękiem przed nieznaną kulturą, czy też z uprzedzeniami wobec innego koloru skóry.

Ostatnio znajoma, osoba dobra i życzliwa, która dokarmia cudze dzieci, oraz ofiarnie płaci za leczenie bezdomnych psów i kotów powiedziała, że hasło „Polska dla Polaków” budzi jej odrazę bo Polska powinna być dostępna dla wszystkich chętnych, co jej zdaniem wynika wprost z zasad chrześcijaństwa.

W jej deklaracjach jest sporo hipokryzji – jakoś nie przychodzi jej do głowy żeby zaofiarować swój piękny dom pod lasem wszystkim chętnym.

Ale nie chodzi o wytykanie Polakom kolejnej wady narodowej czyli tym razem hipokryzji. Gdy rozpoczęła się wojna rosyjsko ukraińska wielu Polaków szlachetnie zaofiarowało swoje domy i mieszkania uciekinierom. Było to równie szlachetne co mało rozsądne. Musieli po pewnym czasie wymówić gościnę przybyszom co nieuchronnie wywoływało wzajemne pretensje.

Polscy uciekinierzy przed stanem wojennym mieszkali na ogół we Włoszech czy we Francji w obozach, nikt nie ofiarowywał im obywatelstwa ani prawa pracy i pobytu. Musieli o te przywileje długo się starać i na nie naprawdę zasłużyć. Moja miła i dobra koleżanka nie czytuje Warszawskiej Gazety a ja nikogo na siłę nie indoktrynuję politycznie ani nie nawracam. Gdyby czytała znałaby słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego umieszczane w każdym numerze tej gazety na szczycie drugiej strony. „Każdy Naród pracuje przede wszystkim dla siebie. a nieszczęściem jest zajmowanie się całym światem kosztem własnej Ojczyzny”. Kardynał Wyszyński jest dla niej, jak dla wszystkich niekwestionowanym autorytetem i może zmieniłaby poglądy.

To co mówi koleżanka i ważniejsze – to co mówi wielu młodych ludzi jest moim zdaniem wynikiem -jak nazywa to Stanisław Michalkiewicz -„ duraczenia” społeczeństwa czyli wieloletniego jego ogłupiania. To wynika nie tylko z propagandy prowadzonej przez tak zwane media głównego nurtu, to wynika przede wszystkim z powszechnej wśród ludzi chęci dostosowania się do swego środowiska, bycia- jak to się kiedyś mówiło – comme il faut czyli jak trzeba.

Takim skrajnie zdemoralizowanym środowiskiem jest obecnie środowisko naukowe. Trudno sobie wyobrazić jakie brednie są w stanie formułować i popierać ludzie, którzy teoretycznie rzecz biorąc powinni opowiadać się po stronie prawdy i jej poszukiwać. Prowadzą badania i pozyskują granty na temat rzekomo istniejących kilkudziesięciu płci, czy na temat globalnego ocieplenia. Studenci i młodzi pracownicy naukowi z konieczności muszą się do nich dostosować. Wróciły czasy przypominające czasy stalinowskie gdy nikt nie ośmielał się kwestionować poglądów wielkiego językoznawcy, jak nazywano Stalina, ani tez diamatu. Diamat – przypominam – był to katechizm marksizmu i leninizmu, od którego odstępstwo groziło śmiercią lub kalectwem.

Obecnie grozi śmiercią cywilną, bo przecież dla naukowca tym właśnie jest wykluczenie ze środowiska.

Kolejnym zawodem społecznego zaufania, który prawie całkowicie stracił to zaufanie jest zawód lekarza. Jak uczciwy lekarz może wspierać tranzycję przeprowadzaną bez zgody rodziców jeżeli dobrze wie, że nie wolno mu bez zgody rodziców podać dziecku nawet aspiryny?

Jak uczciwy lekarz może stosować definicję śmierci mózgowej umożliwiającą rozebranie na części zapasowe chorego w stanie śpiączki jeżeli istnieje przynajmniej kilkaset dobrze udokumentowanych przypadków wyprowadzenia chorego z tego stanu i przywrócenia go do życia.

Podobnie do czasów stalinowskich, kiedy nikt nie ośmielał się kwestionować bredni diamatu, a przyjaźń ze Związkiem Radzieckim była dogmatem, prawie nikt ze współczesnych polityków i ekonomistów nie ośmiela się kwestionować konieczności przynależności do upadającej Unii Europejskiej.

Współcześni młodzi ludzie realizują swoją potrzebę naprawiania świata angażowaniem się w wątpliwe akcje takie jak BLM (Black Lives Matter), który powstał w 2013 roku i skupia się na walce z rasizmem. Nikt nie neguje, że handel niewolnictwem był czymś nieludzkim i potwornym lecz rewindykacje są bardzo trudne a nawet najczęściej niemożliwe. Dobrze pokazuje to historia Australii.

W 1788 roku na teren Australii dotarła First Fleet (Pierwsza Flota) pod dowództwem Arthura Phillipa. Brytyjczycy, uznając kontynent za terra nullius (ziemię niczyją), założyli Port Jackson – czyli dzisiejsze Sydney. Z czasem powstały Melbourne, Brisbane, Adelaide. Czy władze Australii powinny oddać Aborygenom domy, szpitale i fabryki powstałe na ich terenach?

Łatwo zrozumieć, że chęć poprawy swego losu jest rzeczą ludzką. Trzeba jednak również zrozumieć, że każda wędrówka ludów niesie ze sobą wojny rzezie, przemoc i nienawiść.

„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

„Przecież i tak się pobierzemy”… – kilka słów o zjawisku mieszkania razem przed ślubem

10 października 2026 Katarzyna Wozinska pch24/przeciez-i-tak-sie-pobierzemy-kilka-slow-o-zjawisku-mieszkania-razem-przed-slubem

mieszkanie-przed-slubem-mlodzi.jpg

Zamieszkajmy razem – taka propozycja kiedyś właściwie nie padała. Obecnie zaś odpowiada nie tyle stopniowi zaangażowania (i pojawieniu się planów na przyszłość), co chęci przejścia z etapu luźnych randek w faktyczny związek.

Niegdyś deprecjonujące określenie na kocią łapę oraz brzydko się kojarzący konkubinat zastępuje się dziś elegancko brzmiącą kohabitacją lub stale już obecnym w języku związkiem partnerskim. Osoby kohabitujące to potężna grupa. Wedle spisu powszechnego już niemal milion par (czyli niemal dwa miliony osób!) żyje w ten sposób. Nie każdy planuje ślub, więc czasem będzie to raczej stały związek nieformalny – niektórzy badacze uważają, i chyba słusznie, że trzeba wyodrębniać osoby, dla których wspólne mieszkanie razem stanowi etap przed formalizacją związku, od tych, którym papier do niczego nie jest potrzebny.

Mieszkanie razem stało się odpowiednikiem bycia razem – przy odpowiednich możliwościach lokalowych. W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci ze względnie rzadkiego zjawiska przekształciło się w powszechny wybór. Według ostatniego spisu powszechnego od roku 2011 liczba ta wzrosła trzykrotnie(przy spadającym wskaźniku zawieranych małżeństw). Co ciekawe, również młodzież wierząca najczęściej mieszka razem – a odmienny styl życia potrafi wręcz budzić nieufność otoczenia. Jak to, nie chcecie sprawdzić, jak wam razem jest?

Przyczyny (a może pretekst?) są przyziemne. W czasach, gdy standardem nie jest wynajem pokoju, lecz mieszkania, dzielenie kosztu na dwoje jest korzystniejsze ekonomicznie. Jest to więc decyzja praktyczna – i obecnie oczywista społecznie. Trzeba mieć niemało samozaparcia i dużo odporności na presję norm społecznych, by… nie zamieszkać razem, mając do tego warunki. Co za paradoks – pół wieku temu było prawdopodobnie dokładnie na odwrót. Czy wyzwoliliśmy się spod „jarzma” społecznego oburzenia? Chyba tak, skoro najnowsze badania przeprowadzane wśród osób przygotowujących się do małżeństwa kościelnego, czyli zmotywowanych do sformalizowania związku zgodnie z wiarą, pokazały, że… aż dwie trzecie wszystkich takich par mieszka już razem. Choć wydaje się to powszechnie nieszkodliwym ułatwianiem sobie życia (i końcem hipokryzji), to, co widoczne, bywa bardzo zwodnicze. Kto śledzi statystyki demograficzne dotyczące trwałości związków, częstotliwości rozwodów i tym podobnych zjawisk, ten wyraźnie widzi, że nie jest dobrze.

Bardzo często świadomą motywacją dla wspólnego zamieszkania jest chęć zmniejszenia ryzyka rozwodu. Poznamy się, zobaczymy, jak nam jest tak wspólnie żyć. Ślub w wersji demo ma na oko duże poparcie wśród starszych pokoleń, którym wydaje się decyzją racjonalną. Tymczasem dane z kilku badań przeprowadzanych w rożnych krajach wykazują istnienie korelacji pomiędzy zamieszkiwaniem przed ślubem a rozpadem związku po nim.

Osoby, które nie mieszkały razem przed ślubem (a zatem ślub przyniósł realną różnicę) statystycznie tworzą związki znacząco trwalsze. Może to wynikać z różnych czynników (być może na przykład inny typ ludzi decyduje się na jedno i drugie). Pomimo wszelkich zmian cywilizacyjnych formalizacja związku wespół z radykalną zmianą stylu życia, jak wspólne zamieszkanie, nadal ma w sobie coś wyjątkowo spajającego.

Pół wieku temu razem przed ślubem mieszkała jedna do kilku par na sto. Trudne warunki lokalowe i wyższy poziom religijności połączony z kontrolą społeczną sprawowaną przez rodzinę i sąsiadów – to wszystko przekładało się na symboliczną obecność zjawiska. W latach dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła się szybko zmieniać, by po roku 2000 stać się czymś zwykłym. Wkrótce potem przyszła zmiana postaw wobec przedmałżeńskiego seksu i bycia razem „bez papierka”. Wszystko w duchu odchodzenia od ram instytucjonalnych i kulturowych na rzecz orientacji indywidualistycznej: to, co mnie wydaje się dobre, takim właśnie jest. Argument: Przecież nikomu nie szkodzimy współgra z: Skoro jest nam dobrze, skoro jesteśmy szczęśliwi, to tylko się cieszyć – to mówi wszystko o jakości naszych decyzji.

A poza tym i tak zamierzamy się pobrać – dodają niektórzy.

I o co tyle hałasu? Mało to jest udanych małżeństw, które pomieszkały razem wcześniej albo ich ślub przyspieszyła ciąża? Z indywidualnej perspektywy wiele spraw udaje się poukładać, a z czasem też przewartościować. Jednak uwspólnienie życia bez decyzji o trwałości i publicznym charakterze, a więc z odpowiedzialnością opartą wyłącznie na indywidualnym postanowieniu to wyraźny znak czasów. Zharmonizowany z tak poważnymi jakościami jak ograniczona zdolność do zobowiązań długoterminowych w młodych pokoleniach czy… rozpad wspólnoty na rzecz konglomeratu monad ustalających sami dla siebie zasady życia. Zasady – dodajmy – zmienne jak wszystko co oparte na ograniczonym, jednostkowym rozeznaniu (silnie uwikłanym w emocje) i jedynie wewnętrznej motywacji.

Utrata fizycznego dystansu i powiązanie wielu wymiarów życia pozwala rozsmakować się w byciu razem, ale też pozbawia „kleju”, jakim jest połączenie tego rozsmakowania z publicznie – i przed Bogiem – powziętym zobowiązaniem. Choćbyśmy się na to zżymali, instytucje kulturowe, takie jak małżeństwo, tworzą zobiektywizowaną ramę, niezależną od naszych zmiennych z natury emocji i z grubsza czytelną dla wszystkich zainteresowanych. Podejmując wspólne gospodarzenie i współżycie bez decyzji i zobowiązania – niejednokrotnie pakujemy się na minę: wspólne życie domaga się rozmaitych odpowiedzialności, których nie chcemy – lub nie wiemy, czy chcemy – dzielić z partnerem. Najpoważniejszą z nich jest rodzicielstwo.

Z czasem z miłej wizji postępu, uwolnienia się od oceniającego, pełnego hipokryzji wpływu innych i wyzwolenia autonomii uczuciowej jednostki, wyłania się obraz znacznie mniej przyjemny: rzeczywistość miłosna pełna lęku przed zależnością, utratą autonomii i dróg wyjścia. Nie ma w niej miejsca na ryzyko (paradoksalnie: i na poryw serca), a jedynie ciągłe upewnianie się i sprawdzanie bez końca.

Oparcie się na jednostkowych wyborach bez społecznej ramy okazuje się dla większości ludzi nie do wytrzymania. Nasz autonomiczny i swobodny uczuciowo „nadczłowiek” przestaje być godny zaufania. Rani i zostawia zgliszcza. Lęk przed obecnością drugiego w jego życiu, połączony z naturalnym pożądaniem tej obecności, kieruje go w błędne strony, jak utrzymywanie alternatywnych relacji na Tinderze, nabrzmiewająca redpillowo-feministyczna wojna płci i zupełne wycofanie się z etapu poszukiwania małżonka czy wreszcie – i to masowo – z realizacji roli prokreacyjnej.

Dowodów na to, że jako społeczeństwo w sumie naszych indywidualnych wyborów idziemy w złym kierunku, jest wystarczająco wiele, aby zaangażować się w swego rodzaju krucjatę na rzecz odbudowy zdolności do miłości. Powiązanie ślubu, przysięgi i uroczystości z tym, co faktycznie miały one zmieniać, to bardzo ważny krok na tej drodze.

Katarzyna Wozinska

Francja czeka na deszcz

Francja czeka na deszcz

9 października 2026, Stanisław Michalkiewicz magnapolonia/francja-czeka-na-deszcz

   W 1968 roku Francję ogarnęła rewolucja studencka. O co tak naprawdę chodziło – nikt dokładnie nie wiedział – bo młodzi rewolucjoniści, którzy przy okazji wylansowali modę na eleganckie chińskie watowane kufajki, chcieli wykorzystać okazję, by – jak to młodzi – pofiglować z panienkami, a przy okazji – poganiać się z policją, co zawodnikom we własnych oczach przydaje heroizmu.

Ale wśród młodych rewolucjonistów byli też tacy, którzy to i owo czytali, a niektórzy z nich trafili nawet na pisma Antoniego Gramsciego, włoskiego komunisty, który jeszcze w latach 20-tych zauważył, że Marks się pomylił, a jego najważniejsze odkrycie, jakoby byt określał świadomość, co w rewolucyjnej praktyce przekładało się na strategię bolszewicką, nie jest warte funta kłaków. Tak naprawdę bowiem świadomości nie kształtuje żaden „byt”, tylko kultura. Tedy Gramsci uznał, że najważniejszą bitwą rewolucyjną będzie batalia o kulturę, a pierwsze starcie powinno dotyczyć zdobycia panowania nad językiem mówionym.

Potem miał nastąpić „długi marsz przez instytucje”, nie po to, by je zniszczyć, tylko – bo je opanować i dzięki nim zaprowadzić rewolucję komunistyczną na całym świecie, a szczególnie – we Francji. Nawiasem mówiąc, wygląda na to, iż walka o panowanie nad językiem mówionym została przed promotorów komunistycznej rewolucji wygrana, bo nawet środowiska, które trudno podejrzewać o sympatyzowanie z rewolucją, używają dziś określeń zasuflowanych im przez promotorów rewolucji.

Dzisiaj na przykład nawet przewielebne duchowieństwo nie używa już tradycyjnego określenia „dewianci”, tylko „LGBT” ewentualnie – „LGBTQ” – jakby nie było już żadnej normy, ani odstępstw od niej. Rewolucjoniści poszli zresztą krok dalej i zaczynają tępić kontrrewolucyjne określenie pod pretekstem zwalczania „mowy nienawiści”, która – jak to u totalniaków – ma być obecnie powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona.

   Tak się złożyło, że 10 lat po rewolcie 1968 roku poznałem we Francji epigona tamtych uniesień w osobie Greka, który był wielkim entuzjastą rewolucji. Zapytałem go kiedyś, kim chciałby zostać, a on odparł, że nauczycielem. Ja na to – to bardzo ładnie, ale czegóż ty być swoich uczniów uczył, kiedy sam niczego tak naprawdę nie umiesz? To go trochę zacukało, ale prawdziwy przełom nastąpił, gdy mu powiedziałem, że jeśli wybuchnie rewolucja to nie będzie bagietek.

– Jak to: nie będzie? – pytał zdumiony – a ja na to: a co ty sobie myślisz, że ty byś się tu całymi dniami rewolucjonizował, a piekarze, po staremu musieliby całe noce spędzać na pieczeniu bagietek? Oni też by chcieli zażyć rewolucji, więc bagietek by nie było. Na takie dictum zamyślił się głęboko i odniosłem wrażenie, że zasiałem w nim zwątpienie.

   Wspominam tego Greka, bo Francją znowu wstrząsa rewolucja – tym razem nie studencka, tylko uczniowska. Uczniowie ganiają się z policją – tym razem pod pretekstem, że szkoły wprawdzie są, ale nie uczą tego, co trzeba. A czego by trzeba uczyć uczniów? Tego dokładnie nikt nie wie, więc obawiam się, że najlepiej niczego, a jeśli już czegoś to zbawiennych prawd, że głód wypędza wilka z lasu, a dla jednostek ambitniejszych – mądrości o globalnym ociepleniu – że złowrogi klimat ociepla się z przyczyn antropogenicznych – z czym zgadzają się wszyscy przedstawiciele nauki przodującej.

Warto przypomnieć, że nauka przodująca jest wynalazkiem Ojca Narodów, Chorążego Pokoju Józefa Stalina, który tak właśnie nazywał rewelacje ogłaszane przez Trofima Łysenkę. Dopóki Stalin żył, to nikomu nie przychodziło do głowy podważanie nauki przodującej, ale kiedy Stalin umarł, to również nauka przodująca zaczęła tracić blask.

Nie od razu, co to, to nie. Na przykład w Polskiej Akademii Nauk jeszcze w roku 1964 prof. Kazimierz Petrusewicz był wyznawcą tej nauki, aż jakiś życzliwy wytłumaczył mu, że już nie musi.

Wprawdzie jedne zbawienne prawdy odchodzą w mroki historii, ale to nic nie szkodzi, bo pojawiają się następne i w ten sposób nauka przodująca cały czas pozostaje żywa, niczym Lenin.

   Władze francuskie podobno  nie mogą sobie dać rady z rewolucją  uczniowską i – jak donoszą niezależne media głównego nurtu – czekają na deszcz, w nadziei, że jesienne szarugi przegonią uczniów z ulic, gdzie znowu zapanuje porządek. Czy tak będzie – nie wiadomo – więc zamiast bawić się w takie zgadywanki, lepiej zastanówmy się, co sprawiło, że ni stąd, ni zowąd, tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy francuskich uczniów wyległo na ulicę, zaczęło palić samochody i dokazywać z policją. Pewnej wskazówki może dostarczyć niedawna rewolta „żółtych kamizelek”,z którymi rząd też nie bardzo mógł sobie poradzić.

Skąd się ona wzięła – tajemnica to wielka, chociaż warto przypomnieć, że została ona poprzedzona wymianą opinii między francuskim prezydentem Macronem, a amerykańskim prezydentem Trumpem. Prezydent Macron, uzasadniając konieczność utworzenia europejskich sił zbrojnych niezależnych od NATO powiedział, że chodzi o obronę Europy, min. przed Stanami Zjednoczonymi. Prezydent Trump zwrócił uwagę, że Ameryka nigdy na Europę nie napadła i dodał z przekąsem, że gdyby nie USA, to w Paryżu wszyscy uczyliby się po niemiecku.

Na to ówczesny francuski premier poradził prezydentu Trumpu, żeby nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy. Oooo, jak tak, to trzy dni później Francją wstrząsnął protest „żółtych kamizelek” z którymi rząd nie mógł sobie poradzić przez kilka następnych miesięcy.

W tej sytuacji ciekaw jestem, jakie przełożenia CIA może mieć na francuskich uczniów – oczywiście nie na wszystkich, tylko na tych najwybitniejszych, podobnie jak to było w roku 1968, kiedy to francuskim odpowiednikiem naszego Michnikuremka, który pojawił się w roku 1980, był słynny Daniel Cohn-Bendit, o którym poeta w nieśmiertelnym poemacie „Bania w Paryżu” napisał: że „ideolog Bendit-Cohn kapitalizmu wieści zgon”. Tego właśnie nie wiemy, a obawiam się, że tego nie wie również francuska razwiedka i dlatego czeka na deszcz.

   Za pierwszej komuny Maciej Zembaty śpiewał „piosenkę polską o charakterze rosyjskim”, jak to praworządny obywatel „przekazał na punkt NKWD” jegomościa, który chciał się u nas zabawić, opowiadając tubylcowi, że „w Marsylii jest taki jeden bar”, gdzie „dziewczyny rozebrane kan-kana tańczą w takt, kelnerzy noszą wino, bandyci noszą frak”.

Piosenka kończyła się pogodną puentą, że „a dzisiaj ludzie na Krym jeżdżą – i dobrze”. Toteż u nas uczniowie się nie buntują, tylko posłusznie przyswajają sobie perły wiedzy, podawane im do wierzenia przez obywatelkę Nowacką Barbarę i pulchną  panią Lubnauer. Inna rzecz, że u nas rząd „bardzo chce” stałej bazy wojsk amerykańskich, więc nie ma potrzeby nikogo buntować.

=================

Pan Redaktor widać na antypodach, bo tu różni chłopaczkowie mordują taśmowo woźne, panie nauczycielki i kolegów z klasy. Komu podpadliśmy? md

Pobór nie zastąpi rozsądku

Pobór nie zastąpi rozsądku

Jan Engelgard

„Każdy, kto twierdzi, że powinniśmy mieć wyłącznie armię zawodową, tak naprawdę domaga się tego, żeby Polska nie miała szans obronić się przed Rosją” – przemówił ex cathedra dr Sławomir Mentzen.

Lider Konfederacji jako naczelny argument przywołał przykład Ukrainy, sugerując, że bez masowej mobilizacji państwo ukraińskie nie byłoby zdolne prowadzić wojny.

Problem w tym, że Polska i Ukraina funkcjonują w zupełnie innych warunkach geopolitycznych, wojskowych i sojuszniczych. Mechaniczne przenoszenie doświadczeń ukraińskich na grunt polski jest więc co najmniej dyskusyjne.

Nie istnieje żaden historyczny determinizm, zgodnie z którym Polska musi znaleźć się w stanie wojny z Rosją. Tymczasem część uczestników debaty publicznej zachowuje się tak, jakby wojna była już przesądzona, a jedynym zadaniem państwa pozostawało przygotowanie odpowiednio dużej liczby ludzi do mobilizacji. To założenie jest błędne. Polska polityka bezpieczeństwa powinna służyć przede wszystkim niedopuszczeniu do wojny. Potrzebujemy nie tylko armii, ale także deeskalacji, dyplomacji, dialogu i poszukiwania modus vivendi z sąsiadami. Tych słów w polskiej debacie słychać dziś coraz mniej.

Mentzen pisze również: „W przypadku wybuchu wojny młodzi ludzie i tak zostaną wcieleni do armii. […] To w ich najlepszym interesie jest się do tego przygotować. Znacznie zwiększy to ich szansę na przeżycie”. To oczywista manipulacja. Nie każdy młody człowiek automatycznie podlega mobilizacji. Zresztą politycy, niezależnie od partyjnych barw, zdają się ignorować skalę społecznego oporu, jaki mógłby wywołać masowy, przymusowy pobór. Nie żyjemy w dwudziestoleciu międzywojennym. Przez sto lat zmieniło się społeczeństwo, nasza kultura i stosunek obywateli do państwa. Nie można zatem zakładać, że setki tysięcy młodych ludzi pokornie podporządkują swoje życie decyzjom polityków.

Istota problemu tkwi jednak gdzie indziej. Powszechny pobór nie rozwiąże zasadniczych problemów polskiego wojska. Współczesna wojna wymaga wysoko wykwalifikowanych specjalistów i zaawansowanych systemów technicznych: począwszy od obrony powietrznej poprzez łączność, na kryptografii skończywszy. Potrzebujemy także realnej, a nie papierowej obrony cywilnej. Samo zapędzenie dziesiątek czy setek tysięcy ludzi do koszar nowoczesnej armii nie stworzy.

Wojsko Polskie ma ograniczoną bazę szkoleniową. Objęcie obowiązkowym szkoleniem całych roczników wymagałoby tysięcy instruktorów, sprzętu, poligonów, miejsc zakwaterowania i gigantycznych pieniędzy. Łatwo więc wyobrazić sobie sytuację, w której efektem będzie głównie administracyjne pompowanie liczebności rezerw i tworzenie na papierze półmilionowej armii. Tyle, że taka sztucznie napompowana statystyka nie jest żadną miarą rzeczywistej zdolności bojowej państwa.

Żołnierz w wojsku jest i będzie potrzebny. Ale żołnierz przeszkolony, wyposażony i zmotywowany. Bez obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, bez bezzałogowych statków powietrznych i systemów ich zwalczania, bez rozpoznania, łączności i logistyki nie pomoże nam nawet milionowa armia. Dlatego pieniądze przeznaczane na masowy pobór należałoby w pierwszej kolejności skierować na technologie obronne, szkolenie specjalistów i ochronę ludności cywilnej. To prawdziwa lekcja Ukrainy.

Wojna to nie patriotyczny plakat. To śmierć, ciężkie rany, amputacje, kalectwo, trauma całych pokoleń i spustoszenie społeczne. Najważniejszym zadaniem odpowiedzialnego państwa nie jest więc przygotowanie jak największej liczby obywateli do pójścia na wojnę. Jest nim zbudowanie takich zdolności wojskowych i prowadzenie takiej polityki, żeby do tej wojny przede wszystkim nie dopuścić.

Czy to oznacza, że w ogóle powinniśmy zrezygnować z przeszkolenia wojskowego młodzieży, w szczególności młodych mężczyzn? Wręcz przeciwnie. Powinniśmy stworzyć mądry i racjonalny system takiego szkolenia, a następnie stopniowo wdrażać go w życie. Nie po to jednak, aby wyprodukować masę żołnierzy przeznaczonych do wykorzystania, czy wręcz utylizowania, w nie swoich wojnach, lecz po to, by państwo posiadało realną zdolność mobilizacyjną, przydatną również w przypadku klęsk żywiołowych, katastrof naturalnych czy innych poważnych zagrożeń.

Takie szkolenie powinno uczyć nie tylko podstaw wojskowości, ale również dyscypliny, współdziałania, udzielania pierwszej pomocy, reagowania w sytuacjach kryzysowych i odpowiedzialności za innych.

Przemysław Piasta

Lobbiści

Małgorzata Todd www.mtodd.pl

  Lobbiści    41/2026(795)  

 Na czym polegała wolna konkurencja? Na dostarczaniu na rynek pożądanych produktów, po możliwie najniższej cenie. Przeciwieństwem jest lobbing, który polega po prostu na przekupstwie. Lobbista, może dostarczać badziewie za granty „wyprodukowane” przez anonimowego podatnika, którymi, to grantami, dysponują rządy-nierządy. Tu ważne są układy personalne oparte na dojściu do łapówkarzy na odpowiednim szczeblu. 
       Załóżmy taką sytuację: rząd uznał, że należy dozbroić armię i ogłosił przetarg na produkcję amunicji. Z pośród wielu zgłoszeń rozpatrzmy dwa: producent krajowy z wieloletnim doświadczeniem proponuje dobry, sprawdzony produkt; konkurentem jest firma pracująca dla potencjalnego wroga i lobbing mająca w małym palcu. Kogo wybierze nierząd polski? Oczywiście lobbistę, tak ustawiając przetarg, żeby tylko jego badziewie mogło wygrać. Zyskiem podzieli się z kim trzeba.
       „Demokracja walcząca” walczy właśnie o to, żeby bandytę, który dorobił się majątku na swym procederze, traktować jak lobbistę. Przedmiotem „lobbingu” byłoby odstąpienie od ścigania za przestępstwo. Zaprzyjaźniony z Żurkiem prokurator na pewno potraktowałby życzliwie takiego delikwenta.
       Wracając do podziału na wolną konkurencję i lobbing, to w Unii Europejskiej, ta pierwsza jest na spalonej pozycji. 

======================================

Lalka ladacznica

       ‒ Czy to taka specjalna lalka do profesjonalnej deprawacji dzieci? – zapytał DUCH CZAS.
       ‒ Nie. To jest lalka dla dorosłych, wychowanych w pogardzie dla myślących – odparła Małgorzata.
       ‒ Czyżbyśmy kontynuowali rozmowę o nieszczęsnym serialu?
       ‒ Wiem, że to zabrzmi niewiarygodnie, ale osobiście znam kogoś, komu ta, tak zwana adaptacja „Lalki”, się podoba.
       ‒ De gustibus not disputandum est.
       ‒ Załóżmy.
       ‒ Czyli nachalna reklama zrobiła swoje – stwierdził DUCH CZASU.
       ‒ Myślę, że tu jest głębsze dno. 
       ‒ Właściwym adresatem nie jest rodzimy sztuczny inteligent?
       ‒ Właśnie. Cudzoziemiec oglądający serial powinien nabrać przekonania, że Polacy, to tacy podludzie. Potwierdzać to powinna postać dziewiętnastowiecznej polskiej hrabiny, która klnie jak szewc i nie umie się zachować z klasą.
       ‒ Klasą panującą wówczas – zaznaczył DUCH CZASU – bo obecnie, takie zachowanie „nobilituje”.

Po co Polsce tworzy się wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”

Po co Polsce tworzy się wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”

Posted by Marucha w dniu 2026-10-08 marucha/po-co-polsce-tworzy-sie-wizerunek-panstwa-przyfrontowego-przeciwko-ktoremu-rosja-juz-prowadzi-wojne

17 września 2026 roku mieszkańcy przygranicznych powiatów wschodniej Polski otrzymali ostrzeżenia o zagrożeniu uderzeniami z powietrza. Na lotniskach w Lublinie i Rzeszowie czasowo wstrzymano loty, w szkołach ewakuowano uczniów z klas w bezpieczniejsze miejsca, a praca przejść granicznych została wstrzymana. 

Myśliwce polskich Sił Powietrznych poderwały się w powietrze, choć przestrzeń powietrzna kraju nie została naruszona. Podobne sceny stały się w Polsce ostatnio codziennością – kraj ten każdy rosyjski atak na obiekty w zachodniej Ukrainie uznaje za bezpośrednie zagrożenie dla swojego bezpieczeństwa narodowego.

„Wojna hybrydowa” w „szarej strefie”

Tego samego dnia premier Polski Donald Tusk w orędziu wideo do obywateli oświadczył, że Rosja nie musi przekraczać polskiej granicy, ponieważ „już prowadzi wojnę hybrydową”, i wystąpił w Sejmie z ostrzeżeniem o nadchodzących „hybrydowych uderzeniach” Rosji na państwa wspierające Ukrainę.

Tusk przedstawił „najbardziej prawdopodobny scenariusz” na najbliższe miesiące, nazywając późną jesień i zimę najbardziej krytycznym momentem wojny, a incydenty z dronami, dywersje i dezinformację – instrumentami „wojny hybrydowej”.

Celem Rosji, według jego słów, jest między innymi pokazanie, że Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego ma charakter jedynie „teoretyczny, a nie praktyczny”. Wtórował mu, zapominając o sporze międzypartyjnym, prezydent K. Nawrocki, ostrzegając, że „wojna hybrydowa” może być przygotowaniem „do czegoś większego”, i wzywając wiodące siły polityczne do zgody w kwestiach bezpieczeństwa.

Podstawą wystąpienia D. Tuska stał się pewien raport z danymi wywiadowczymi. Jak wkrótce się okazało, oceny te opierały się na informacjach otrzymanych przez ministra-koordynatora służb specjalnych T. Siemoniaka od dyrektora CIA. Dane te przekazano stronie polskiej ustnie, a sam fakt istnienia „raportu CIA” stał się przedmiotem publicznego sporu między rządem a kancelarią prezydenta. Nieprzypadkowa jest też data wystąpienia: odwołanie do 17 września 1939 roku wpisuje sytuację w rozpoznawalne ramy oficjalnej polskiej polityki pamięci, w której Rosja odgrywa rolę nieprzemijającego zagrożenia egzystencjalnego, a Polska – niewinnej ofiary, zdradzonej i opuszczonej przez sojuszników.

Ten epizod wyróżnia również atmosfera, która została wokół niego wytworzona. Zwraca uwagę oficjalny dyskurs, w tym stale obecny i już oswojony termin „wojna hybrydowa” (wojna hybrydowa) w odniesieniu do działań Rosji, który był wielokrotnie krytykowany nawet przez zachodnich ekspertów. Polscy politycy aktywnie posługują się także względnie nowymi pojęciami „szarej strefy” i „działań podprogowych” (działania podprogowe), które w ogólności również opisują domniemane zamiary przeciwnika, a nie rzeczywistą sytuację.

W oficjalnych dokumentach polityki zagranicznej Rosja charakteryzowana jest jako państwo stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Polski nie tylko w przypadku potencjalnej zakrojonej na szeroką skalę agresji wojskowej, ale także na poziomie działań „podprogowych” – zdarzeń formalnie niepodpadających pod definicję agresji, lecz wywierających destabilizujący wpływ.

W przypadku sytuacji „podprogowych” Polska liczy na demonstrację solidarności ze strony graczy regionalnych. Pojęcie „szarej strefy” w polskim dyskursie politycznym nabrało ostatnio charakteru uniwersalnej interpretacji: tłumaczy się nim praktycznie każde zdarzenie, które ma miejsce przy wschodniej granicy. Wykrycie niezidentyfikowanego obiektu, dywersja na kolei czy lot samolotu rozpoznawczego w przestrzeni międzynarodowej – wszystko to interpretowane jest jako element rosyjskiej strategii wojny hybrydowej.

Takie podejście jest wygodne, ponieważ praktycznie nie wymaga dowodów. Jeśli incydent przypisuje się Rosji, potwierdza to istnienie stałego zagrożenia; jeśli przypisanie jest niemożliwe, tłumaczy się to wyrafinowaniem przeciwnika i jego „działaniami podprogowymi”.

Zwracają uwagę również zmiany, które zaszły w retoryce rządowej we wrześniu 2026 roku: od trybu warunkowego „jeśli Rosja napadnie” polskie władze przeszły praktycznie do twierdzącego „Rosja już prowadzi wojnę, tyle że w innej formie”. Część środowiska ekspertów wojskowych, reprezentowana przez emerytowanych generałów i byłych szefów organów bezpieczeństwa, formułuje nową sytuację Polski jeszcze bardziej radykalnie.

W szczególności generał Stanisław Koziej, były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, utrzymuje, że nasilone ostatnio incydenty z dronami nie są przypadkowe: „albo Moskwa świadomie kieruje drony i rakiety na terytorium NATO, albo świadomie podejmuje wysokie ryzyko, że tam spadną”. Oba warianty uważa jednak za elementy przemyślanej strategii wojskowej, przybliżającej „presję hybrydową” do granic zastosowania Artykułu 5.

Zagrożenie jako zasób

Militarystyczny alarmizm rozwija się w warunkach rozpoczęcia mobilizacji politycznej elektoratu przed wyborami parlamentarnymi jesienią 2027 roku. Wystąpienie D. Tuska w Sejmie zostało przedstawione właśnie jako apel lidera politycznego do narodu o zjednoczenie w chwili niebezpieczeństwa. Wszelkie siły polityczne, w szczególności osobno wymieniona przez premiera prawicowa konserwatywno-tradycjonalistyczna „Konfederacja”, które krytykują pomoc dla Kijowa lub poddają w wątpliwość skuteczność polskich wydatków obronnych, oskarżane są o działanie na rzecz realizacji „rosyjskiej strategii”.

Efekt skupienia wokół flagi został częściowo osiągnięty. Według danych sondażowych ponad 68% Polaków pod koniec września 2026 roku obawiało się zbrojnej prowokacji ze strony Rosji, co jest wynikiem o osiem punktów wyższym niż w lipcu. [Samospełniające się proroctwa? – admin]

Deklarowane pozostawanie praktycznie „w stanie wojny” ułatwia mobilizację społeczeństwa i legitymizuje wydatki obronne oraz nowe środki nadzwyczajne. Od lipca 2026 roku rozpoczęło się rozmieszczanie nowego komponentu wielobrygadowego w ramach polskiego programu „Tarcza Wschód”, łączącego cztery brygady obrony terytorialnej wzdłuż wschodniej i północno-wschodniej granicy.

Towarzyszy temu zakrojony na szeroką skalę program zakupu nowego uzbrojenia, w szczególności pozyskanie do 2027 roku nawet 288 południowokoreańskich wyrzutni rakietowych K239 Chunmoo, a także umocnienie kolejnych 200 km granicy, w tym pól minowych, co stało się możliwe po wyjściu Polski w lutym 2026 roku z konwencji ottawskiej o zakazie użycia, składowania i produkcji min przeciwpiechotnych.

Takie wzmacnianie sił oznacza, że w regionie skoncentrowano już więcej sił i sprzętu niż kiedykolwiek od zakończenia zimnej wojny, dlatego nawet ograniczony lub niejednoznaczny incydent ma miejsce w bardziej wybuchowej atmosferze niż kilka lat temu.

„Stan nadzwyczajny” usprawiedliwia też kolejne kroki. Pierwszym skutkiem wrześniowej dyskusji stała się zmiana zasad użycia broni w powietrzu. 28 września wiceminister obrony C. Tomczyk ogłosił przejście od identyfikacji wzrokowej celów powietrznych do tak zwanej identyfikacji pozytywnej, pozwalającej pilotowi lub dowódcy operacyjnemu podjąć decyzję o zniszczeniu obiektu na podstawie danych radarowych.

Przy tym, według samego Tomczyka, procedura ta jest zwykle przewidziana dla stanu wojny lub stanu nadzwyczajnego. Tym samym decyzja ta nie tylko zwiększa ryzyko omyłkowego rażenia, ale i normalizuje stosowanie procedur czasu wojny pod pretekstem spodziewanej „możliwości przylotu dronów ze strony Rosji” w czasie pokoju.

Deklaracje o wojnie hybrydowej ze strony Rosji skierowane są również do sojuszników. Z tego punktu widzenia wymowne jest skoordynowane z wystąpieniami Tuska wrześniowe wystąpienie ministra spraw zagranicznych Polski R. Sikorskiego na forum w Kijowie, w którym zaproponował on NATO prowadzenie intensywniejszych ćwiczeń wojskowych w pobliżu obwodu kaliningradzkiego, które odwracałyby uwagę Moskwy od specjalnej operacji wojskowej.

Przede wszystkim ma ono służyć jako sygnał, że Polska, coraz bardziej uchylając się od zwiększania pomocy dla Ukrainy i bezpośredniego angażowania się w konflikt, Kijowa jednak „nie porzuca” i szuka sposobów na ulżenie Siłom Zbrojnym Ukrainy na froncie.

Podobne wypowiedzi pomagają też odwrócić uwagę od trwającego polsko-ukraińskiego konfliktu politycznego. Napięcie między Polską a Ukrainą – zarówno na szczeblu rządowym, jak i społecznym – nabrało w 2026 roku samodzielnego znaczenia. Rozbieżności w sferze polityki historycznej i polityki pamięci, sprzeczności gospodarcze oraz wzrost nastrojów antyukraińskich w polskim społeczeństwie najprawdopodobniej stopniowo doprowadzą do tego, że realne i polityczne wsparcie Ukrainy ze strony Warszawy z czasem stanie się bardziej warunkowe i ograniczone.

Wypowiedzi polskich polityków mają też adresatów na Zachodzie. Propozycja prowadzenia „bardziej agresywnych ćwiczeń” NATO przy granicach Rosji skierowana jest nie tylko do tych, których Warszawa uważa za niezdecydowanych, ale i do tych, którzy zarzucają samej Polsce niewystarczającą wojowniczość wobec Moskwy.

Oczywiste jest, że perspektywie bezpośredniego zaangażowania się w konflikt Warszawa przedkłada dziś zaostrzenie retoryki na poziomie UE i NATO oraz wzmocnienie presji sankcyjnej i politycznej na Moskwę.

Strona polska stara się zatem określić granice swojego udziału w domniemanych wariantach zaangażowania państw europejskich w konflikt, demonstrując gotowość udostępnienia swojej infrastruktury i, jak dotychczas, odgrywania roli poligonu dla ćwiczeń oraz kluczowego hubu logistycznego, ale nie aktywnego uczestnika konfliktu. Dla takiej postawy istnieje wiele przyczyn zewnętrznych i wewnętrznych.

„Twierdza Polska”?

Od 2022 roku Polska stara się ugruntować swoją rolę głównego zaplecza wojskowego i jednocześnie wysuniętego rubieża NATO. W tym roku na obronę przeznaczono rekordowe 201 mld złotych (około 55 mld dolarów) z budżetu państwa i pozabudżetowego Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych, co stanowi 4,8% PKB. Polska zmodernizowała siły zbrojne i zintensyfikowała współpracę z USA i Koreą Południową, przeznaczając miliardy na sprzęt wojskowy i umacniając wschodnią granicę. Kluczowym elementem tej strategii są również negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi o utworzeniu stałej amerykańskiej bazy wojskowej w kraju.

Jednak mimo imponującego wyglądu tej „twierdzy Polska” widać w niej już pęknięcia. Ambitne cele przekształcenia się w forpocztę NATO na wschodniej flance napotykają na poważne trudności. Tak więc zwiększanie liczebności wojsk prowadzi do braków kadrowych w pododdziałach, które w niektórych przypadkach stanowią jedynie „puste skorupy”, a polski przemysł zbrojeniowy cierpi na strukturalne słabości, brak zaangażowania w ogólnoeuropejskie projekty przemysłu wojskowego i nie jest w stanie zaspokoić wzmożonego popytu na uzbrojenie.

Ponadto obecna gorączka wojskowa i wysokie tempo przezbrojenia polskiej armii kosztem dostaw uzbrojenia z USA tworzą krytyczną zależność strategiczną od późniejszego serwisowania amerykańskiego sprzętu. Poza tym Waszyngton udziela sojusznikom celowych kredytów z warunkiem zakupu wyłącznie amerykańskiej broni, a sama infrastruktura wojskowa Polski jest od początku standaryzowana pod amerykańskie bazy. Zależność od USA ogranicza możliwości manewru Polski i wyraźnie utrudnia integrację z europejskimi projektami obronnymi.

Kolejnym problemem jest czas. Z powodu znacznej pomocy wojskowej udzielonej Ukrainie polska armia nadal odczuwa braki sprzętowe. Choć nowy sprzęt z USA i Korei Południowej napływa stopniowo, pełna gotowość bojowa zostanie osiągnięta nie wcześniej niż w latach 30. XXI wieku, pod warunkiem potwierdzenia wszystkich porozumień ramowych i dostaw. Wzmacnianie polskiej armii przekształca się zatem w wyścig z czasem, który nadal będzie wymagał znacznych wysiłków i wielokierunkowego wsparcia z zewnątrz.

Kolejnym słabym punktem pozostaje struktura finansowania. Około 35–39% wydatków obronnych pokrywane jest instrumentami Funduszu, którego zadłużenie do końca 2026 roku może osiągnąć 39 mld dolarów, a ciężar spłaty w latach 2027–2031 spadnie na budżet państwa. Innymi słowy, obecny zryw został częściowo pożyczony od następnego rządu, który będzie musiał zmierzyć się również z wysoką inflacją i spowolnieniem dynamiki gospodarczej.

Zwraca uwagę również to, że mimo oficjalnego militarystycznego alarmizmu i wysiłków władz na rzecz militaryzacji społeczeństwa, w latach 2024–2026 w Polsce obserwuje się proces odwrotny – spadek gotowości do obrony ojczyzny. Wyniki sondaży przeprowadzonych we wrześniu 2026 roku pokazują, że w sytuacji zagrożenia wojną jedynie 27% respondentów jest gotowych bronić kraju, a 58,1% – nie.

Przyczynia się do tego w niemałym stopniu zakrojony na szeroką skalę kryzys w stosunkach z głównym sojusznikiem na wschodzie – Kijowem. Później doszły do tego wyraźny spadek wiary w zwycięstwo Ukrainy i rosnący strach przed eskalacją konfliktu, co osłabia abstrakcyjną chęć aktywnego udziału w działaniach bojowych.

Polski dyskurs o „szarej strefie” jest z powodzeniem wykorzystywany przez elity nie tylko do mobilizacji politycznej elektoratu na początku przedwyborczej kampanii parlamentarnej, ale i do realizacji celów polityki zagranicznej. Wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”, może być skutecznie wykorzystany jednocześnie do pozyskania zachodniego finansowania na potrzeby obronne i do ugruntowania swojej roli w konflikcie ukraińskim.

Niezrozumiałe pozostaje tylko jedno: jeśli celem „wojny hybrydowej” ze strony Rosji, jak twierdzą przedstawiciele Polski, jest destabilizacja polskiego społeczeństwa poprzez stałe poczucie zagrożenia, to czy polskie elity, usilnie transmitujące to odczucie, nie wykonują części pracy za swojego „przeciwnika”?

Maria Pawłowa, RSMD
https://pl.news-front.su

Czy Legion św. Ekspedyta ma coś wspólnego z antysemityzmem? Sugestia modernisty

Czy Legion św. Ekspedyta ma coś wspólnego z antysemityzmem? Sugestia modernisty

Autor: CzarnaLimuzyna, 9 października 2026

We wrześniu opublikowałem ocenę dokumentu Watykańskiego, dokonaną m.in. przez Pawła Lisickiego. Całkiem niedawno zaważyłem tekst polemiczny krytykujący redaktora doRzeczy.

Moim zdaniem nielogiczny modernista lub modernistka atakując Pawła Lisickiego, tylko potwierdził… jego tezę, która brzmiała:

Dokument ten, tak jak i pozostałe dokumenty tego rodzaju, czyli właśnie związane z Nostra aetate i z jego recepcją, przyjęciem i tak dalej, wykazuje się taką samą dwuznacznością, mętnością, nieokreślonością jak wszystkie inne pozostałe.

Postanowiłem odpowiedzieć w formie wstępu opartego o fundament nauki katolickiej, a potem odpowiedzieć na poszczególne „modernizmy”.

Wstęp

Współcześni moderniści odczuwając chorobliwą obsesję na punkcie Żydów, stręczą ich, nam katolikom, jako współczesnych „starszych braci w wierze”. Przypominam, że najstarszymi braćmi w wierze dla katolików są Żydzi – uczniowie Jezusa Chrystusa. Braćmi w wierze nie okazali się ci, do których Zbawiciel powiedział  „Wy macie diabła za ojca…”

Drugim, tak samo nielogicznym i absurdalnym fałszem jest teza, że Żydzi pomimo odrzucenia Chrystusa, pozostali ludem wybranym czyli częścią przymierza z Bogiem. Nowe Przymierze z ludem wybranym zawarł w pełni objawiony Bóg w trzech osobach: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty.

Oferta Bożego wybrania, którą przedstawił ludzkości Bóg w formie Nowego Przymierza jest skierowana do wszystkich narodów. Jest ofertą szczodrą i miłosierną. Innej nie będzie. Żydzi ją odrzucili.

Argumenty i kontrargumenty

Modernista na czerwono; moje odpowiedzi bold

Modernista: …udział Żydów w zbawieniu jest pewny, a to, jak jest możliwy bez wyraźnego wyznania Chrystusa, pozostaje niezgłębioną tajemnicą Bożą. To pokora wobec tego, czego Kościół nie wie. Drugiej drogi zbawienia z tego zdania nie da się wyczytać, choćby się bardzo chciało.

Herezja i brak logiki. Herezją jest głoszeniem zbawienia dla Żydów bez Chrystusa, a brakiem logiki zaprzeczenie, że się tego nie robi. Uwzniośleniem tej herezji jest podniesienie jej do „tajemnicy Bożej” z równoczesnym bełkotem „pokora wobec tego, czego Kościół nie wie”. Kościół doskonale wie, bo mu to objawił Jezus Chrystus i Autorzy Ewangelii.

“A i oni, jeżeli nie będą trwać w niewierze, zostaną wszczepieni” – pisze św. Paweł.  Jeżeli nie będą trwać w niewierze.

Modernista: Wiara żydowska, w odróżnieniu od innych religii niechrześcijańskich, jest już odpowiedzią na Boże objawienie w Starym Przymierzu (KKK 839). Brakuje jej uznania Syna. To poważny brak i Kościół go nie ukrywa. Ale niewiara w Syna nie zamienia Ojca w bożka.

Aktualna wiara żydowska także jest religią niechrześcijańską i jest negatywną odpowiedzią na Boże Objawienie. Jest odrzuceniem Nowego Przymierza z Bogiem. Chrystus mówi, że Ja i Ojciec to jedno; nie znając Jego, Żydzi nie znają również Ojca.

Modernista: W Liście do Rzymian pisze o współczesnych mu Żydach, którzy Ewangelię właśnie odrzucili. Nazywa ich nieprzyjaciółmi ze względu na Ewangelię i umiłowanymi ze względu na wybranie, bo „dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne” (Rz 11,28–29).

Modernista bazuje na błędnym tłumaczeniu Biblii. Czy był to, swego czasu popełniony „progresywny” błąd, nie wiem. Zacytuję ks. prof. Waldemara Chrostowskiego:

Co się tyczy tych słów o “nieodwołalności”, które tutaj panowie przytoczyli, one po grecku (a potem po polsku), brzmią dosłownie: Nieżałowanymi bowiem dary i powołanie Boga.

Biblia Wujka: Albowiem bez żałowania są dary i wezwania Boże.
Biblia Warszawska: Nie żałuje Bóg bowiem darów i wezwania.

To jest co innego.

Bóg nie żałuje. Nie żałuje tego w przeszłości, nie żałuje dziś, nie żałuje w przyszłości… ale co Izrael z tym zrobił, jaka jest jego odpowiedź?

PRZYMIERZE MA DWIE STRONY od strony Boga to jest prawda, Bóg nie żałuje, ale sprawa ODPOWIEDZI – wraz z Jezusem Chrystusem, jego przyjściem, jego uznaniem albo nie uznaniem …

Na sam koniec modernista prezentuje pogląd w formie sugestii, że Lisicki zbiera plon antysemityzmu na portalu Legion św. Ekspedyta

Modernista: Z antysemityzmem Lisicki ma kłopot odwrotny. Twierdzi, że dokumenty go nie definiują. Nostra aetate (nr 4) wymienia nienawiść, prześladowania i przejawy antysemityzmu wymierzone w Żydów kiedykolwiek i przez kogokolwiek, a Katechizm odrzuca obarczanie Żydów zbiorową winą za śmierć Jezusa (KKK 597–598). Na co dzień wystarcza.

A jeśli komuś brakuje przykładu, dostarcza go los samej wypowiedzi Lisickiego. Portal, który ją przedrukował, dał jej tytuł o „wyznawcach Antychrysta”, a Nostra aetate opatrzył tagiem „zaczyn herezji”. Lisicki tak nie mówi. Ale gdy publicysta przez kilka minut rozprowadza słowa „antychryst”, „zafałszowanie” i „bogowie cudzy” wokół jednego narodu, nie powinien się dziwić, kto i jak je potem zbiera.

Po raz kolejny okazało się, że lewoskrętni moderniści mają nieodpartą skłonność do nazywania antydiabelskości, antysemityzmem.

Narracja „rosyjskiej wojny hybrydowej”: dowody, ataki i strategia napięcia

Narracja „rosyjskiej wojny hybrydowej”: dowody, ataki i strategia napięcia

28 października 2026 przez dr. Petera F. Mayera tkp-at/das-narrativ-vom-russischen-hybridkrieg-belege-anschlaege-und-die-strategie-der-spannung


W Europie nie ma dnia bez alarmu o dronach, pożaru lub awarii zasilania przypisywanych Rosji. Przedstawiciele UE i NATO mówią o nieustającej „wojnie hybrydowej”: naruszeniach przestrzeni powietrznej, sabotażu, podpaleniach, cyberatakach i zakłóceniach w nawigacji.

7 października 2026 roku włoski publicysta Thomas Fazi przedstawił najpełniejszą jak dotąd analizę krytyczną . Jego pytanie nie dotyczy tego, czy Moskwa realizuje swoje interesy lub utrzymuje służby wywiadowcze. Chodzi o to, czy dowody potwierdzają narrację – czy też sama narracja stanowi pole działań.

„Ostatnio w Europie prawie nie ma dnia bez alarmu dronowego, pożaru lub awarii zasilania, z których odpowiedzialność spada na Rosję” – pisze Fazi. „Mówi się nam, że te incydenty są częścią nieustającej »wojny hybrydowej«, którą Rosja toczy przeciwko Europie. […] Czy dowody potwierdzają tę narrację? Czy raczej wskazują na »wojnę hybrydową« – kampanię wojny psychologicznej – którą sam establishment UE-NATO prowadzi przeciwko własnej ludności?”

Liczby bez wspólnej definicji

Jako dowód skoordynowanej kampanii przytaczane są bazy danych i raporty ośrodków analitycznych: Europejskie Repozytorium Cyberincydentów , zbiór danych Uniwersytetu w Lejdzie , Centrum Soufana , analizy Associated Press , CSIS , IISS i GLOBSEC .

Zakresy są ogromne. „W zależności od tego, który raport czytasz, Rosja przeprowadziła od 52 do 255 ataków hybrydowych w Europie po lutym 2022 roku – pięciokrotnie więcej niż w przypadku rzekomo tej samej kampanii” – pisze Fazi. „Centrum Soufana, które obejmuje tylko sześć krajów – dwa z nich, Mołdawię i Gruzję, spoza UE – odnotowuje więcej incydentów w samym 2025 roku niż CSIS w ciągu trzech lat na całym kontynencie”. Nowsze dane z Kijowa, takie jak dane z systemu śledzenia Centrum Bezpieczeństwa Sahajdacznyj, wskazują na ponad 500 incydentów „przypisanych lub zgodnych ze schematem” od 2022 roku; przedstawiciel NATO powiedział National Security News, że liczba niezgłoszonych incydentów w 2026 roku jest jeszcze wyższa.

Różnica tkwi w definicji. Samo IISS przyznaje, że wojna hybrydowa to „termin amorficzny”. Wysokie liczby wynikają z obserwacji dronów, które w większości przypadków zostały później zdementowane; większość raportów je pomija, mimo że podsycają publiczne oburzenie. „Poza tymi doniesieniami, dowody na to, że Rosja stała za konkretnym incydentem, zazwyczaj sprowadzają się do artykułu prasowego informującego o podejrzeniach ze strony urzędników” – mówi Fazi. „Ostatecznie większość tropów prowadzi do tego samego zbioru doniesień medialnych o oficjalnych twierdzeniach – w większości przypadków o „możliwym” lub „prawdopodobnym” zaangażowaniu Rosji”.

Sprawy, które rozpadły się pod wpływem kontroli

Alert GPS dotyczący Ursuli von der Leyen we wrześniu 2025 roku jest najwyraźniejszym przykładem. „Financial Times” doniósł, że Rosja „bezmyślnie” zagłuszyła GPS jej samolotu nad Bułgarią; piloci musieli krążyć przez godzinę i lądować, korzystając z papierowych map. Politico udokumentowało późniejszy upadek tej historii.

Flightradar24 ustalił, że transponder nadawał wartość dokładności nawigacji wskazującą na brak zakłóceń przez cały lot, a samolot wylądował z dziewięciominutowym opóźnieniem, a nie godzinnym. Minister transportu Bułgarii Grozdan Karadżow oświadczył, że według danych władz cywilnych i wojskowych „nie ma ani jednego faktu” uzasadniającego celowe tłumienie sygnału GPS. Pierwsi reporterzy nie przedstawili szeroko zakrojonej korekty.

W listopadzie 2024 roku uszkodzenia kabli na Morzu Bałtyckim przypisano Rosji, w tym ówczesnemu ministrowi obrony Niemiec . Później okazało się, że szkody spowodowały statki pływające pod banderami Hongkongu i Chin; Pekin przyznał się do wypadku z udziałem gazociągu . Szwecja nie znalazła dowodów na działanie umyślne. Fińska agencja wywiadowcza SUPO wskazuje , że uszkodzenia kabli na Morzu Bałtyckim są typowe i zazwyczaj spowodowane przez kotwice i sprzęt holowniczy.

W tym samym miesiącu w Wilnie rozbił się samolot transportowy DHL. Minister spraw zagranicznych Annalena Baerbock publicznie wyraziła wątpliwość , czy był to incydent hybrydowy. Litewskie śledztwo z marca 2025 roku wskazało błąd pilota jako przyczynę; korekta nie objęła jednak całego zakresu, jaki obejmował pierwotny raport. Pożar w podstacji, który sparaliżował lotnisko Heathrow w marcu 2025 roku, również został zaklasyfikowany jako incydent hybrydowy. Kilka miesięcy później ustalono, że przyczyną była niewystarczająca konserwacja przez sprywatyzowanego operatora sieci.

Fala dronów jesienią 2025 roku przebiegała według tego samego schematu. Holenderski dziennik Trouw przeanalizował prawie 60 kolejnych obserwacji i stwierdził „dużą panikę i praktycznie brak dowodów rosyjskiego zaangażowania”. Tam, gdzie rosyjskie drony ewidentnie wkraczały w przestrzeń powietrzną NATO, prawie zawsze miało to miejsce w pobliżu granicy z Ukrainą podczas ataków na cele ukraińskie – według Fazi, był to efekt uboczny wojny toczącej się tuż za rogiem, a nie odrębna kampania przeciwko Europie. Jeśli chodzi o incydent w Lipsku/Halle, najbardziej znaczący politycznie z całej serii, niemiecki rząd, według Fazi, nie przedstawił jeszcze żadnych publicznie weryfikowalnych dowodów rosyjskiego zaangażowania.

Rumunia to wyjątkowy przypadek w polityce informacyjnej. W listopadzie 2024 roku Trybunał Konstytucyjny unieważnił pierwszą turę głosowania, po tym jak zwyciężył kandydat Călin Georgescu, krytykujący UE i NATO, powołując się na kampanię na TikToku o rzekomo rosyjskim podłożu. Nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów na kontrolę państwa. Samo unieważnienie głosowania stało się dowodem na istnienie postrzeganego zagrożenia.

Co pozostaje po odjęciu spekulacji

„Wiele z najbardziej nagłośnionych przypadków domniemanej rosyjskiej „wojny hybrydowej” – zagłuszony samolot von der Leyen, kable na Morzu Bałtyckim, katastrofa DHL w Wilnie, pożar na lotnisku Heathrow, fala dronów, która przetoczyła się przez Europę jesienią 2025 roku, rumuńska kampania na TikToku – okazało się spekulacjami podsycanymi przez media, które upadły pod wpływem prostej analizy, a gdy już się pojawiły, pojawiły się sprostowania, które przyciągnęły jedynie ułamek uwagi ze strony pierwotnych zarzutów” – pisze Fazi.

Pozostają pojedyncze przypadki sabotażu, zakończone wyrokami skazującymi. Na przykład Polska skazała 14 członków siatki, która planowała wykolejenie pociągów z pomocą humanitarną na Ukrainę w 2023 roku, a trzech Ukraińców w 2025 roku za przynależność do grupy sabotażowej. „Łącznie te przypadki pokazują, że doszło do pewnych rzeczywistych aktów sabotażu, ale podczas gdy służby wywiadowcze w stolicach zachodnich zazwyczaj przypisują te hybrydowe działania Rosji, dowody faktycznie badane w sądach europejskich często ujawniają znacznie mniej realne fakty operacyjne: płatne pełnomocnictwa, anonimowe dowództwo cyfrowe i niejasne operacje, które rzadko wykazują udowodnione powiązania z państwem rosyjskim. W żadnym przypadku nie zidentyfikowano rosyjskiego urzędnika, nie mówiąc już o postawieniu go przed sądem”.

Nawet jeśli każdy z tych przypadków przypisać Moskwie, według Faziego liczba incydentów sięga kilkudziesięciu rocznie, żaden z nich nie jest śmiertelny, a szkody ograniczają się do pojedynczych obiektów. „Być może jest to realny problem wywiadowczy, o ile jest realny; ale trudno to porównać do egzystencjalnego zagrożenia czy trwającej totalnej wojny hybrydowej, na którą rutynowo powołują się europejscy przywódcy – i nie da się tego nawet w przybliżeniu porównać do trwającej kampanii ataków dronów, którą państwa NATO umożliwiają głęboko w Rosji, w tym na cele cywilne, zapewniając Ukrainie rozpoznanie i wsparcie satelitarne, a coraz częściej również drony, a także pociski dalekiego zasięgu”.

Funkcja narracji

Fazi wyciąga wniosek leżący u podstaw tekstu: toczy się wojna hybrydowa – prowadzona przez establishment UE-NATO przeciwko własnej ludności, jako strategia napięć. Seria bezpodstawnych lub nieuzasadnionych twierdzeń podtrzymuje oczekiwanie zbliżającej się wojny, uzasadnia zbrojenia, wyjątkowe uprawnienia i marginalizację stron sprzeciwiających się, a także zapewnia polityczną osłonę dla przemysłu, który żyje z zagrożenia. Helsing , najwyżej ceniony europejski startup zbrojeniowy, reprezentuje materialny aspekt tego zjawiska.

Głosy sprzeciwu w NATO pozostają cichsze. Prezydent Finlandii Alexander Stubb zaapelował do swoich europejskich kolegów o zachowanie spokoju. Wewnętrzne oceny NATO wielokrotnie wskazywały na brak bezpośredniego zagrożenia konwencjonalnego. Jednocześnie duńskie i bałtyckie służby wywiadowcze ostrzegają przed testem w nadchodzących miesiącach, a Ministerstwo Spraw Zagranicznych określa serię ataków jako nową, bardziej niebezpieczną fazę. Dyskurs publiczny nie rozróżnia tych dwóch poziomów analizy.

Fazi nie zaprzecza, że ​​Rosja prowadzi cyberoperacje, handluje wpływami i korzysta z pośredników. Zaprzecza, że ​​publicznie przedstawione dowody potwierdzają narrację o egzystencjalnej wojnie hybrydowej i że sprostowania mają taki sam zakres jak alarmy. Dopóki w relacjach nie zostaną rozróżnione atrybucje, orzeczenia sądowe i późniejsze obalenia, strategia napięcia pozostaje bardziej przekonującym rezultatem niż kampania, którą ma dokumentować.

Strona, która wykonuje pierwszy krok, niekoniecznie jest agresorem…

Osoba, która wykonuje pierwszy krok, niekoniecznie jest agresorem…

…ale ten, kto wymusza ten krok

Luźno oparty na Niccolò Machiavellim

Autorstwa Uwe Froschauera

===========================================

Boję się.

Nie o siebie. Boję się o moje dzieci, o moich bliskich, o młodych ludzi, którzy mają przed sobą całe życie. Boję się, że nieodpowiedzialni politycy wmanewrują Europę w wojnę, której większość ludzi nie chce i w której ostatecznie będą tylko przegrani. Ten strach nie czyni mnie tchórzem. On czyni mnie pacyfistą.

To, co dzieje się obecnie w Europie, jest moim zdaniem niezwykle niebezpieczne. Dozbrojenie, „gotowość wojenna”, nowe systemy uzbrojenia, manewry wojskowe, groźby, kontrataki, gry wojenne, obowiązkowy pobór do wojska, przygotowywanie szpitali na przyjęcie mas rannych żołnierzy – jeden element układanki dokłada się do drugiego.

Kiedy to się wreszcie skończy? Kiedy mieszkańcy Europy powiedzą: „Dość!”?

Prawdziwym agresorem niekoniecznie jest ten, kto stawia pierwszy krok ku wojnie, lecz ten, kto go wymusza. Niemniej jednak nawet ten pierwszy krok jest niewybaczalny. Wyraziłem już tę ideę w poprzednich artykułach. Dla mnie opisuje ona zasadniczą różnicę między czynnikiem wywołującym wojnę a przyczyną jej wybuchu.

Rosja najechała Ukrainę 24 lutego 2022 roku. To fakt. Ale ktokolwiek, kto na tej podstawie wyciąga wniosek, że historia tej wojny rozpoczęła się tamtego poranka, nadmiernie upraszcza sprawę. Wojny nie spadają z nieba. Mają historię. Wynikają z interesów, zmian władzy, prowokacji, lęków, błędnych kalkulacji, złamanego zaufania i nieudanej dyplomacji. I powstają, gdy ludzie w końcu przestają ze sobą rozmawiać. Europa przeszła przerażająco długą drogę tą drogą.

Tyker szaleństwa

Wystarczy spojrzeć na to, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku dni i tygodni.

14 września 2026 r.

Włoski myśliwiec NATO zestrzelił drona, który przedostał się na Litwę z Białorusi. Władze litewskie poinformowały, że dron przewoził materiały wybuchowe.

Ponownie skupiamy się na Rosji i Białorusi, ponownie na zagrożeniach i reakcjach NATO. Każdy incydent może mieć swoje wytłumaczenie. Martwi mnie jednak ogólny obraz. Konfrontacja militarna zbliża się do bezpośredniego kontaktu między Rosją a NATO, a każdy taki kontakt niesie ze sobą ryzyko popełnienia błędu.

Połowa września 2026 r.

Niemcy i USA zamierzają dalej integrować swoje przemysły obronne. Planowane jest rozszerzenie wspólnego rozwoju i produkcji nowoczesnych systemów uzbrojenia, komponentów i amunicji. Niemcy planują również zakup amerykańskich pocisków manewrujących Tomahawk.

Czy rakiety mają przynieść pokój? Czy stale rosnące zbrojenia mają przynieść coraz większe bezpieczeństwo? Każdy, kto chce, może w to uwierzyć. Ja nie.

25 września 2026 r.

A potem dzieje się coś, co daje mi nadzieję. Młodzi ludzie wychodzą na ulice – nie po broń, nie po gotowość bojową, a już na pewno nie po miejsce w okopach. Protestują przeciwko rozwojowi wydarzeń, którego konsekwencje, w prawdziwym konflikcie, poniosłoby ich pokolenie.

Zgodnie z inicjatywą „Strajk Szkolny Przeciwko Poborowi” ponad 45 000 uczniów w około 100 miastach w całych Niemczech bierze udział w protestach przeciwko potencjalnemu poborowi i obowiązkowym badaniom lekarskim. W samym Berlinie policja naliczyła około 2400 demonstrantów.

To jest doskonałe!

Bo ci, którzy dziś mówią o gotowości bojowej, prawdopodobnie nie będą leżeć w okopach, kiedy nadejdzie czas. Będą tam leżeć inni: młodzi mężczyźni i młode kobiety, synowie i córki – nasze dzieci.

Mogą zapłacić życiem za decyzje polityczne podejmowane przez innych. Pytam panie i panów gotowych do wojny w Berlinie, Paryżu, Londynie, Warszawie i Brukseli: Czy wysłalibyście swoje dzieci na front, wsadzili syna do czołgu, czy wręczylibyście córce karabin i powiedzieli: „Idź i giń, jeśli będziesz musiała?”. A może to czyjeś dzieci powinny zrobić to samo?

Koniec września 2026 r. – u wybrzeży Szkocji

U wybrzeży Szkocji ćwiczone są działania wojenne na morzu. W dowodzonych przez Brytyjczyków ćwiczeniach „Strike Warrior” około 1300 żołnierzy z różnych państw NATO ćwiczy między innymi polowanie na okręty podwodne, operacje powietrzne i manewry abordażowe. Niemal jednocześnie Wielka Brytania i Stany Zjednoczone demonstrują swoje zdolności ofensywne w ramach ćwiczeń „Atlantic Thunder”. 29 września Royal Navy informuje o zaatakowaniu i zatopieniu wycofanej ze służby amerykańskiej fregaty USS Klakring przy użyciu różnych systemów uzbrojenia, w tym pocisków rakietowych i torped.

Oczywiście, takie manewry oficjalnie służą obronie i odstraszaniu. Jednak druga strona również argumentuje w ten sposób, powołując się na własne potrzeby bezpieczeństwa. Problem pojawia się, gdy obie strony interpretują własną rozbudowę sił zbrojnych jako konieczną obronę, a działania drugiej strony jako agresję. Jaki sygnał ma otrzymać Moskwa, gdy bezpośrednio u wybrzeży Europy prowadzone są ćwiczenia z zakresu zwalczania okrętów podwodnych, ataków rakietowych i zatopienia okrętu wojennego? I jakiego sygnału oczekuje Zachód w odpowiedzi? To klasyczny dylemat bezpieczeństwa – tyle że tym razem w grę wchodzi broń jądrowa.

30 września 2026 r.

Kaliningrad.

Silnie uzbrojone terytorium rosyjskie między Polską a Litwą, geograficznie oddzielone od centralnej części Rosji, przekształca się w jeden z najniebezpieczniejszych, potencjalnych punktów zapalnych bezpośredniej konfrontacji między Rosją a NATO.

Rosja obecnie wyraźnie ostrzega przed militarną izolacją lub atakiem na Kaliningrad, a nawet rozważa użycie broni jądrowej w takim przypadku. To szaleństwo. Groźby nuklearne nie są błahe i są nieodpowiedzialne, nawet jeśli pochodzą z Moskwy.

Ale w tym wszystkim jest też trochę prawdy. W sierpniu, według zachodniego źródła wojskowego, które rozmawiało z agencją Reuters, samoloty NATO przeprowadziły niezapowiedzianą operację wokół Kaliningradu. To pokazało, że w razie konfliktu łączność radiowa, radarowa i obrony powietrznej z rosyjską eksklawą może zostać przerwana.

Jaki jest zamierzony rezultat – pokój? Czy Rosja ma obserwować taką operację, a potem uspokajać się: „Wszystko w porządku, NATO przecież chce się tylko bawić”?

Jednocześnie Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte oświadczył 30 września, że ​​nie ma bezpośredniego zagrożenia dla terytorium NATO ze strony Rosji. To oświadczenie powinno dać nam do myślenia. Skoro nie ma bezpośredniego zagrożenia, dlaczego tworzy się atmosfera, w której wojna coraz częściej jawi się jako coś, na co Europa musi się przygotować intelektualnie, gospodarczo, społecznie i militarnie?

Zabawa z ogniem

Rosja posiada największy na świecie arsenał nuklearny. Według szacunków Federacji Amerykańskich Naukowców, do 2026 roku Rosja będzie dysponować łącznie około 5400 głowicami jądrowymi, co plasuje ją tuż przed Stanami Zjednoczonymi. A niektórzy europejscy politycy najwyraźniej chcą sprawdzić granice swoich możliwości w tym kraju?

Czy oni stracili rozum?

Wojna nuklearna między Rosją a NATO nie byłaby grą komputerową, grą wojenną w jakiejś siedzibie NATO, seminarium strategicznym ani telewizyjnym talk-show. Zginęłyby ludzie, być może miliony. Mogłyby zginąć nasze dzieci i wnuki. A Europa, która doświadczyła już dwóch wojen światowych, znów zaczęłaby mówić o swojej gotowości do wojny.

Cóż za kompletne szaleństwo!

Kto tu właściwie komu grozi?

Przez lata mówiono ludziom, że Rosja może zaatakować kraje NATO, po Ukrainie. Putin wielokrotnie zaprzeczał takim zamiarom. Pod koniec 2025 roku powtórzył, że Rosja nigdy nie planowała ataku na Europę i była nawet gotowa to potwierdzić na piśmie.

Można wierzyć Putinowi albo mu nie ufać. Oba są uzasadnione. Nie akceptuję jednak czegoś innego: rosyjskie oświadczenia są często traktowane jako z natury bezwartościowe, podczas gdy zachodnie analizy zagrożeń są przedstawiane jako obiektywnie prawdziwe. Dlaczego?

Zachodni politycy również realizują własne interesy, sekretarze NATO angażują się w politykę, a rządy posługują się propagandą. Oczywiście, zachodni politycy też potrafią kłamać – i robią to, czasami wręcz bezczelnie! Niemniej jednak nie muszę wierzyć Putinowi ani Merzowi, Ławrowowi ani Pistoriusowi, Moskwie ani Brukseli. Mogę patrzeć na to, co mówią, a co ważniejsze, co robią.

To, co obecnie widzę w Europie, zupełnie do mnie nie przemawia. I jeszcze jedno: bardziej ufam Putinowi niż europejskim podżegaczom wojennym. Najwyraźniej 27 milionów rosyjskich ofiar spowodowanych przez nazistowskie Niemcy zostało już zapomniane. Czy Niemcy najechały Rosję, czy odwrotnie? Nigdy więcej?

Gotowy do wojny

Friedrich Merz chce uczynić niemieckie siły zbrojne najsilniejszą armią konwencjonalną w Europie. Boris Pistorius przywrócił niesmaczne określenie „gotowość wojenna”. Emmanuel Macron od lat forsuje debatę na temat silniejszej roli militarnej Europy. Wielka Brytania należy do najbardziej zdecydowanych zwolenników militarnej kontynuacji wojny na Ukrainie. Polska dokonuje masowego zbrojenia. Ursula von der Leyen naciska na wzmocnienie europejskiego przemysłu zbrojeniowego. Mark Rutte domaga się coraz większych wysiłków militarnych ze strony państw NATO.

Broń, amunicja, pociski, drony, czołgi i myśliwce – miliardy miliardów są mobilizowane na te cele. Ale gdzie są plany pokojowe i ważne europejskie inicjatywy dyplomatyczne? Gdzie są mężowie stanu, którzy jadą do Moskwy i mówią: „Musimy rozmawiać”? Gdzie są politycy, którzy mają odwagę usiąść do stołu, zamiast zamawiać kolejny pocisk?

Jest już wystarczająco dużo mężczyzn gotowych do wojny. Europa w końcu znów potrzebuje mężczyzn gotowych do pokoju .

Rosja nie jest bezbronna

Uderza mnie kolejna sprzeczność. Z jednej strony Rosja jest przedstawiana jako zagrożenie militarne, przeciwko któremu Europa musi się masowo zbroić. Z drugiej strony, europejskie państwa NATO, razem wzięte, mają znacznie większy dochód gospodarczy niż Rosja i nominalnie wydają kilka razy więcej na swoje siły zbrojne.

Rosja w żadnym wypadku nie jest wszechmocna konwencjonalnie. Energia jądrowa to zupełnie inna sprawa. Każdy, kto uważa, że ​​Rosję można wywierać na coraz większą presję tylko dlatego, że Europa ma przewagę ekonomiczną, źle zrozumiał naturę odstraszania nuklearnego. Mocarstwo jądrowe nie musi być w stanie wygrać wojny konwencjonalnej, aby zniszczyć Europę. Wystarczy, że będzie posiadać wystarczającą ilość broni jądrowej. Rosja ma jej aż nadto.

Jaki jest więc sens tej gry?

Nie chcę tej wojny

Nie chcę wojny z Rosją ani z żadnym innym krajem. Nie chcę, żeby młodzi Niemcy walczyli z młodymi Rosjanami, którzy nie wyrządzili sobie nawzajem krzywdy. Nie chcę, żeby młody człowiek z Monachium strzelał do młodego człowieka z Moskwy, bo politycy, generałowie i stratedzy nie potrafili rozwiązać konfliktów przy stole negocjacyjnym.

I z pewnością nie chcę, aby moi bliscy płacili za niekompetencję, pychę i brak skrupułów jakichkolwiek polityków.

Uważam ten rozwój sytuacji za obrzydliwy.

Ludzie, którzy lekkomyślnie ryzykują wojnę z mocarstwem nuklearnym, ponoszą ogromną odpowiedzialność. Ci, którzy igrają z życiem innych, powinni przynajmniej zdawać sobie sprawę z tego, co jest stawką. Nie chodzi o figury na szachownicy, ale o ludzi – i potencjalnie o życie naszych dzieci.
Pycha europejskich podżegaczy wojennych wydaje się bezgraniczna.

Dość tego szaleństwa!

Europa nie potrzebuje ani dalszej eskalacji, ani nowych wrogów, ani polityków, którzy mówią ludziom, że muszą znów przygotować się na wojnę. Europa potrzebuje polityków, którzy zapobiegną wybuchowi wojny.

Rozmawiajcie ze sobą, negocjujcie i traktujcie poważnie interesy bezpieczeństwa drugiej strony! Przestańcie odrzucać każdą prośbę o dyplomację jako naiwność, uległość lub „sympatię dla Putina”. Ci, którzy pragną pokoju, muszą rozmawiać ze swoimi przeciwnikami. Nie ma potrzeby negocjowania pokoju z przyjaciółmi.

Przede wszystkim ci, którzy dziś tak nonszalancko mówią o gotowości bojowej, odstraszaniu i sile militarnej, nigdy nie powinni zapominać o jednym: w przypadku prawdziwego zagrożenia zginą nie ich gry wojenne, ale ludzie – być może nasze dzieci.

I ktokolwiek lekkomyślnie naraża swoje życie, nie powinien mówić mi, że robi to dla mojego bezpieczeństwa.

Wstaje!

Mój apel do wszystkich, którzy tak jak ja nie chcą tego szaleństwa: Powstańcie! Wstańcie z kanap! Oburzcie się! Mówcie głośno! Wyjdźcie na ulice, pokojowo demonstrujcie, organizujcie się i jasno dajcie do zrozumienia tym, którzy igrają z cudzym życiem: Nie z nami. Nie z naszymi dziećmi.

Demokracja nie rozwija się dzięki ludziom, którzy milczą, lecz dzięki obywatelom, którzy się angażują. Artykuł 20, ust. 2 Ustawy Zasadniczej zaczyna się od zdania, które niektórzy politycy powinni zapamiętać: „Wszelka władza państwowa pochodzi od ludu”. Nawet prawo do oporu jest zapisane w naszej Ustawie Zasadniczej. Artykuł 20, ust. 4 przyznaje wszystkim Niemcom prawo do stawiania oporu każdemu, kto próbuje obalić porządek konstytucyjny, jeśli nie ma innego rozwiązania. Nie jest to przyzwolenie na przemoc ani ogólne prawo do stawiania oporu decyzjom politycznym, które się nie podobają. Pokazuje to jednak, jaką wartość nasza konstytucja przypisuje swoim obywatelom, gdy fundamentalny porządek demokratyczny jest rzeczywiście zagrożony.

Nie musi do tego dojść. Jest wiele pokojowych i demokratycznych sposobów, aby się zaangażować. Wykorzystaj je! Pisz do swoich przedstawicieli, podpisuj petycje, organizuj wydarzenia, wspieraj inicjatywy pokojowe i wyjdź na ulice. A przede wszystkim: nie pozwól, aby ktokolwiek wmówił ci, że i tak niczego nie możesz zmienić. Każdy, kto czeka, aż inni naprawią coś za niego, równie dobrze może stać na przystanku autobusowym i czekać na następny statek.

Nic się nie zmienia tylko dlatego, że ludzie pragną zmian. Rzeczy zmieniają się, gdy ludzie zaczynają coś robić, aby je zmienić.

Więc powstańcie. Oburzcie się. Mówcie głośno. Spokojnie, ale głośno.

Decyzje dotyczące wojny i pokoju mogą zapadać w budynkach rządowych, parlamentach i kwaterach głównych NATO. Ale w kryzysie to inni muszą tam umrzeć.

I mogą być naszymi dziećmi.

Jeśli podobał Ci się ten post, udostępnij go ponownie. Dziękuję. Miłego czasu.

=============================

Książka „Korona – ostatni rozdział jeszcze nie napisany” ukazała się w Internecie 20 sierpnia 2026 roku.

amazon.de/s?k=uwe+froschauer+Corona+-+das+letzte+Kapitel+ist+noch+nicht+geschrieben&__

Wiele napisano o pandemii koronawirusa – koncentrując się głównie na jej indywidualnych aspektach. Niniejsza książka jest próbą poskładania tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty pandemii: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż niewystarczające rozliczenie się z pandemią.

Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.

Ci, którzy chcą wyrobić sobie opinię, powinni znać cały obraz.

Recenzja tej książki autorstwa Helmuta Sterza, autora bestsellerów Spiegla („Mafia szczepionkowa”):
wassersaege.com/blogbeitraege/rezension-des-buches-corona-das-letzte-kapitel-ist-noch-nicht-geschrieben/

Od 31 sierpnia jest to bestseller numer 1 na Amazonie w kategorii polityki zdrowotnej.

Pożegnanie z Międzymorzem

Pożegnanie z Międzymorzem

Jan Engelgard

W prowadzonym przez  prof. Andrzeja Nowaka (już jako redaktora emeritusa) periodyku „Arcana”, który od samego początku propagował różne prometejskie i mesjanistyczne koncepcje polskiej polityki wschodniej, czytam:

„Obalenie  prorosyjskiego  prezydenta Ukrainy, Wiktora Janunkowycza, otworzyło przed Warszawą wielką okazję do zbliżenia z Kijowem. W chwili obecnej jest oczywiste, że te nadzieje się nie spełniły. Piszemy to z żalem, albowiem idea Intermarium była i jest nam bliska, czego daliśmy niejednokrotnie wyraz, także na tych łamach. Osią Intermarium, które obejmuje całą przestrzeń post-Jagiellońską, czyli Kraje Bałtyckie, Białoruś, Ukrainę i Polskę, siłą rzeczy muszą być te dwa ostatnie państwa. Bez ścisłej współpracy Warszawy i Kijowa o żadnym Intermarium mowy być nie może”.

I dalej: „Naszym zdaniem, przyjmując to stanowisko [gloryfikacji OUN-UPA] rząd w Kijowie nie tylko grzebie możliwości ścisłej współpracy z Warszawą, ale wyłącza się poza nawias narodów cywilizowanych, w zachodnim tego słowa znaczeniu”. Sam prof. Andrzej Nowak w tym samym numerze „Aracanów” ubolewa, że nie mamy sensownego traktatu  Ukrainą, a jej elity są zapatrzone w Brukselę i Berlin.

A więc – odwrót od „wielkiej” koncepcji budowy potężnego antyrosyjskiego bloku zwanego Międzymorzem, którego osią miał być sojusz polsko-ukraiński? To miało dać Polsce pozycję niemal mocarstwa regionalnego. Dzisiaj politycy i publicyści lansujący tę utopię – albo milczą, albo tak jak tutaj wylewają swoje żale. Myśl narodowa od zawsze przestrzegała przed ukraińskimi mirażami. Owszem, byli też tacy w obozie narodowym, którzy temu mirażowi ulegali, ale zawsze stanowili mniejszość i traktowani byli jako odstępcy od linii zasadniczej. To zdumiewające, że mimo tylu nauczek i lekcji – ta chora idea wciąż się tli i rozpala umysły a zwłaszcza emocje tak wielu ludzi, wydawać by się mogło poważnych.

Dzisiaj problem polega nie na tym, jak z Ukrainą iść na Moskwę i zbudować wielki blok Międzymorza pod naszym przewodem, ale jak zneutralizować wielkie zagrożenia dla Polski z racji istnienia zbyt silnej i szowinistycznej Ukrainy. Im szybciej to epigoni idei Międzymorza zrozumieją, tym lepiej. W naszej tradycji politycznej były koncepcje i projekty, które skutecznie, całymi latami, były usuwane z polskiej świadomości. Teraz widać jak nigdy przedtem, że są one wciąż aktualne i bardziej przydatne niż miraże rusosfobicznych obsesjonatów. Wystarczy tylko po nie sięgnąć.

Jan Engelgard