01/10/2026 przez antyk2013
Krucjata Różańcowa za Ojczyznę prosi:
Z Maryją Królową Polski módlmy się o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu aby Chrystus królował w sercach Polaków i Polsce
———————————
——————————
——————————–
——————————
———————-
———————————-
———————-
————————-
Rządy, które stwarzają więcej problemów niż rozwiązują, nie zasługują na przetrwanie.
Rozważmy te ostatnie nagłówki: (1) „Nowy Jork wraca do autobusów gazowych po tym, jak boleśnie przekonał się, że wersje elektryczne mają poważne problemy”, (2) „Jako były szef MI6, wiem, że polityka klimatyczna Wielkiej Brytanii naraża nas na niebezpieczeństwo ze strony naszych wrogów” i (3) „Hiszpania: 74% podejrzanych o przestępstwa seksualne w Kraju Basków to obcokrajowcy”.
Pochodzą z trzech różnych krajów zachodnich i dotyczą trzech zupełnie różnych kwestii – transportu publicznego, bezpieczeństwa narodowego i przestępczości z użyciem przemocy – jednak każdy z tych raportów pokazuje prawdziwe konsekwencje niepowodzeń rządu:
(1) Aby osiągnąć zerową emisję netto CO₂, Nowy Jork zainwestował w autobusy elektryczne, które są zbyt drogie i całkowicie zawodne dla potrzeb miasta. (2) Były szef brytyjskiego wywiadu jest w końcu gotowy publicznie przyznać, że urojeniowa obsesja jego kraju na punkcie „zmiany klimatu” zniszczyła zdolność Wielkiej Brytanii do samowystarczalności przemysłowej i energetycznej oraz uczyniła byłe supermocarstwo zależnym od zagranicznych przeciwników w kwestii przyszłego przetrwania. (3) Chociaż obcokrajowcy stanowią zaledwie 10% populacji Kraju Basków, odpowiadają za 74% aresztowań za gwałt, 73% aresztowań za zabójstwo, 95% aresztowań za jazdę pod wpływem alkoholu, 80% aresztowań za kradzież i 78% aresztowań za brutalny rozbój.
Uderzający w tych doniesieniach jest ich czynnik „Oczywiście!”. Zwykły, rozsądny człowiek bez trudu przewidziałby awarię miejskiej floty autobusów elektrycznych, przeniesienie kluczowych gałęzi przemysłu kraju za granicę czy politykę otwartych granic, która praktycznie zaprasza zagraniczną inwazję. Mimo to burmistrzowie, gubernatorzy i premierzy realizowali te katastrofalne programy, podczas gdy szefowie agencji wywiadowczych i miliony urzędników państwowych albo popierali ich szkodliwe decyzje, albo haniebnie milczeli.
Środkowy artykuł odnosi się do transkrypcji przemówienia, które sir Richard Dearlove wygłosił w zeszłym tygodniu przed Fundacją Polityki Globalnego Ocieplenia w Londynie. Było to dobre przemówienie na ważny temat, a Dearlove zasługuje na uznanie za zajęcie stanowiska, które przeciwstawia się silnej fali „politycznie poprawnej” zachodniej ortodoksji. Wygłosił je jednak z wygodnej pozycji quasi-emeryta, który miał niewiele do stracenia poza kilkoma honorowymi stanowiskami w zarządzie. Gdzie był jego głos, kiedy mógł faktycznie coś zrobić z samobójczą polityką energetyczną Wielkiej Brytanii?
W swoim przemówieniu Dearlove wyjaśnił, jak doświadczenia z czasów zimnej wojny nauczyły go, że „potencjał wojenny kraju tkwi w jego przemyśle, że naszym najsłabszym ogniwem są dostawy paliw… i że nasza baza przemysłowa może zostać odbudowana i naprawiona”. Jednak dziś „niewiele przemysłu pozostało, które można chronić, i nie możemy odbudować nieistniejących gałęzi przemysłu, zlokalizowanych pod obcymi jurysdykcjami, poza naszym zasięgiem”. Dearlove podsumował, że Wielka Brytania „musi odbudować strategiczne gałęzie przemysłu, których potrzebujemy, aby móc bronić naszej wyspiarskiej fortecy i być niezawodnym sojusznikiem przyjaznych demokracji na całym świecie”.
To absolutnie prawdziwe stwierdzenia. Robotnicy na całym Zachodzie wysuwają te argumenty od pięćdziesięciu lat. Gdyby MI6 kierował zwykły Brytyjczyk z niewielkimi formalnymi kwalifikacjami, osoba ta krzyczałaby przekleństwa i biła na alarm na długo przed zamknięciem przez Wielką Brytanię ostatnich kopalń węgla i hut stali. Czy to nie powinno zawstydzać brytyjskich „elity rządzących”? A jeśli nie, to czy te „elity rządzące” nie powinny być uważane za zagrożenie dla dobrobytu i bezpieczeństwa publicznego?
Długo wyczekiwane sygnały ostrzegawcze po zakończeniu kariery przypominają mi pożegnalne przemówienie prezydenta Eisenhowera z 1961 roku, w którym ostrzegał Amerykanów przed rosnącymi zagrożeniami ze strony rozwijającego się „kompleksu wojskowo-przemysłowego”. Choć określenie to jest nadal używane sześćdziesiąt pięć lat później, byłoby wspaniale, gdyby były Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych i pięciogwiazdkowy generał wykorzystał swoje dwie kadencje jako prezydent Stanów Zjednoczonych, aby zająć się tym problemem, zanim wymknął się spod kontroli. Eisenhower niewątpliwie miał doświadczenie, by dostrzec jego destrukcyjny potencjał wyraźniej niż większość, ale postanowił nakreślić zagrożenie, odchodząc z urzędu, i pozostawić jego rozwiązanie innym. Niektórzy historycy uważają, że w zamachu na prezydenta Kennedy’ego brały udział elementy kompleksu wojskowo-przemysłowego, a jeśli to prawda, brak reakcji Eisenhowera w odpowiednim czasie miał niezwykle dalekosiężne konsekwencje, w tym śmierć jego następcy.
Pokolenia Amerykanów urodzone po prezydenturze Eisenhowera oddały mu wielkie uznanie za to, że dostrzegł, iż symbiotyczna relacja między Wielkim Rządem a Wielkim Biznesem przeradza się w niekonstytucyjną i antyamerykańską oligarchię, którą dziś znamy jako „stałą biurokrację”, „klasę rządzącą” lub „głębokie państwo”. Gdyby amerykański generał, który został prezydentem, zneutralizował Państwo Głębokie w pierwszej dekadzie po II wojnie światowej, być może nie musielibyśmy doświadczać najgorszych rozdziałów najnowszej historii Ameryki, w tym wojny w Wietnamie, dewaluacji dolara amerykańskiego, cichego zamachu stanu FBI przeciwko prezydentowi Nixonowi, pięćdziesięciu lat oszustwa związanego z „globalnym ociepleniem”, sześćdziesięciu lat masowej imigracji z krajów Trzeciego Świata, niszczącej przemysł krwawej łaźni NAFTA, przystąpienia Chin do WTO, islamistycznych ataków terrorystycznych z 11 września, globalnej wojny z terroryzmem, przejęcia opieki zdrowotnej przez rząd w ramach ustawy Obamacare, oszustwa związanego ze zmową z Rosją, wojny informacyjnej COVID przeciwko Karcie Praw, licznych sfałszowanych wyborów rozstrzygniętych przez nielegalnych wyborców i oszustw związanych z głosowaniem korespondencyjnym, kilku prób zamachu na prezydenta Trumpa, morderstwa Charliego Kirka, inspirowanej lewicą przemocy wobec konserwatystów i stworzonej przez Demokratów paniki opartej na sztucznej inteligencji, która ma miejsce obecnie. Stawianie diagnozy bez podejmowania konkretnych kroków w celu ich rozwiązania prowadzi do przewrotnego zjawiska: im gorsze stają się nierozwiązane problemy, tym bardziej dalekowzroczna wydaje się osoba, która przed nimi ostrzegała.
Pod koniec swojego przemówienia były szef brytyjskiego wywiadu argumentował, że rząd, którego był integralną częścią, poniósł spektakularną porażkę: „Pierwszym obowiązkiem każdego rządu jest bezpieczeństwo narodu. Jednak kolejne rządy o tym zapomniały i Wielka Brytania jest teraz uwięziona w pułapce energetycznej, którą sami stworzyliśmy. Podobnie jak w przypadku odbudowy naszych sił zbrojnych, wydobycie się z niej i przywrócenie nam bezpiecznej pozycji będzie wymagało znacznego wysiłku ze strony całego kraju. Zadanie jest pilne”.
To niewątpliwie prawda. Pytanie brzmi, dlaczego tak wiele kolejnych rządów w Wielkiej Brytanii i na całym Zachodzie zdradziło własnych obywateli i znacznie zmniejszyło bezpieczeństwo swoich krajów. Ponieważ zwykli obywatele nigdy nie zleciliby swoich miejsc pracy w przemyśle i produkcji wrogim państwom, takim jak komunistyczne Chiny. Zwykli obywatele nie spiskowaliby z międzynarodowymi gangami handlu ludźmi, aby sprowadzić do kraju dziesiątki milionów nie-asymilujących się nielegalnych imigrantów. Zwykli obywatele nie uchwaliliby przepisów dotyczących „zielonej energii”, które utrudniają rolnikom uprawę żywności, a firmom płacenie rachunków. Zwykli obywatele nie nakazaliby, aby zawodne pojazdy elektryczne zastępowały silniki spalinowe, podczas gdy sieci energetyczne załamują się z powodu niedostatecznej energii wiatrowej i słonecznej. Tego rodzaju polityka jest tak ewidentnie głupia i samobójcza, że tylko nasza akademicko uzdolniona „klasa rządząca” mogłaby ją usprawiedliwić.
Czy to oznacza, że nasi biurokraci są zbyt głupi, by zagwarantować bezpieczeństwo naszych narodów – co Dearlove słusznie uważa za nadrzędny obowiązek rządu? A może ta autodestrukcyjna polityka narodowa dowodzi, że zachodnie biurokracje prowadzą wojnę z obywatelami Zachodu? Z pewnością zachodnie rządy zawodzą swoich obywateli. Pozostaje tylko pytanie, czy ich porażka wynika z połączenia niekompetencji i arogancji, czy ze zdrady i złośliwości.
Podczas gdy obywatele Zachodu zastanawiają się nad tym pytaniem, szybko biorą sprawy w swoje ręce. Hiszpanie w Ceucie niszczą państwowe kwatery wybudowane dla zagranicznych osadników. Brytyjska wioska zagłosowała za secesją ze Zjednoczonego Królestwa po tym, jak rząd ogłosił plany umieszczenia w sąsiedztwie armii zagranicznych imigrantów. Ceną za zdradę rządu może wkrótce być upadek stolicy Zachodu.
Samo rozpoznanie problemów nie wystarczy. Rządy, które stwarzają więcej problemów niż rozwiązują, nie zasługują na to, by pozostać u władzy.
W miarę jak jego walka z wielobiegunowością się rozszerza, Waszyngton przestawia zachodnią gospodarkę na produkcję broni, wykorzystując państwa wasalne i podważając własne fundamenty społeczne – powtarzając w ten sposób spiralę upadku Imperium Brytyjskiego.
Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone wykorzystywały swoje liczne państwa wasalne jako przedłużenie własnej potęgi militarnej, gospodarczej, finansowej i politycznej, aby wciągać świat zachodni i państwa od niego zależne w wojny, wojny zastępcze i przymus ekonomiczny, a także tworzyć iluzję politycznej legitymizacji globalnych działań USA.
Wszystko to jest kontynuacją praktyki Imperium Brytyjskiego polegającej na wykorzystywaniu kolonii do wspierania wojen i utrzymywania globalnej dominacji, aż do czasów wojen światowych włącznie.
I tak jak Imperium Brytyjskie w ostatnich latach swojego istnienia, gdy jego potęga słabła, coraz bardziej polegało na swoich koloniach, wysysając z nich krew i bogactwa, eksploatując i niszcząc je w trakcie tego procesu, tak samo Stany Zjednoczone coraz bardziej polegają na swoich państwach wasalnych, a ich wojna z wielobiegunowością rozszerza się na odradzającą się Rosję, rosnące w siłę Chiny, nieustępliwy Iran i wiele państw pomiędzy nimi.
Proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i osłabianiu rodzącego się świata wielobiegunowego, a nie na dogonieniu lub nawet prześcignięciu przez USA rosnącej potęgi i dobrobytu świata wielobiegunowego.
Podobnie jak Brytyjczycy stosowali połączenie kontroli administracyjnej i propagandy politycznej, aby wymusić posłuszeństwo w swoich koloniach, Stany Zjednoczone wykorzystują swoją kontrolę polityczną nad państwami wasalnymi i bezprecedensową dominację informacyjną, aby manewrować tymi państwami w celu wszczynania wojen i wojen zastępczych, a także uzasadniać rosnące wydatki na siłę militarną kosztem programów socjalnych, a nawet żywotności gospodarczej – zarówno w kraju, jak i w obecnym imperium.
Sieć współdzielenia obciążenia
Za kadencji Obamy, pierwszego Trumpa, Bidena i teraz drugiego Trumpa, Stany Zjednoczone coraz częściej wprowadzały kombinację sojuszy politycznych, gospodarczych i wojskowych, mających na celu umocnienie amerykańskiej potęgi na całym świecie.
Obejmuje to wszystko, od „Quad” [USA, Australii, Indii i Japonii] po „AUKUS” [ porozumienie między Australią, Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi md] , od stale rozszerzającego się NATO po pozorne antyamerykańskie sojusze, takie jak europejska „koalicja chętnych” skupiona na Ukrainie, czy proponowane przez Kanadę „stowarzyszone członkostwo” w Unii Europejskiej. Wszystkie te ustalenia mają na celu usprawnienie procesu administracyjnego wykorzystywania władzy regionalnej w wielu państwach klienckich – wraz z narracjami politycznymi mającymi na celu przekonanie jak największej liczby osób w tych państwach docelowych do idei, że kraje te powinny być wykorzystywane wbrew celom polityki zagranicznej USA.
Quad i AUKUS posługują się sfabrykowanymi groźbami „chińskiej ekspansji” i „agresji”, aby skłonić miliony ludzi w regionie Azji i Pacyfiku do przeznaczania ogromnych i stale rosnących środków z rozwoju kraju na wydatki wojskowe i potencjalną konfrontację z samymi Chinami.
Tak zwana „koalicja chętnych” – termin zapożyczony z czasów inwazji USA na Irak w 2003 r. – wraz z proponowanym członkostwem Kanady w UE ma na celu stworzenie zagrożenia ze strony „agresywnej Rosji”, aby zmobilizować dodatkowe zasoby na rzecz trwającej wojny zastępczej Waszyngtonu na Ukrainie.
W Azji Zachodniej Stany Zjednoczone stosują tzw. „Wspólne Porozumienie o Obronie z Mekki” i „Porozumienia Abrahama”, aby zjednoczyć państwa klienckie w regionie – pomimo dziesięcioleci sprzecznych przekazów propagandowych, które podtrzymują amerykańską strategię napięć w całym regionie, ze szczególnym uwzględnieniem Izraela.
Sztucznie podsycana nienawiść i/lub strach społeczny są wykorzystywane do promowania tych różnorodnych prób koncentracji zasobów i władzy państw klienckich USA na całym świecie – w obliczu powiązanych konfliktów w Europie i Azji Zachodniej oraz narastających napięć w regionie Azji i Pacyfiku. W ramach tego procesu, powiązane konflikty toczą się również wszędzie, od Ameryki Łacińskiej po kontynent afrykański.
Pomijając propagandę, wyłania się bardzo prosta formuła: wszystkie te sojusze polityczne mają jeden cel – zwiększenie wydatków wojskowych – a konkretnie na broń produkowaną przez same Stany Zjednoczone lub stanowiącą element globalnej interoperacyjności wojskowej USA. Co więcej, to właśnie te wydatki wojskowe kosztują programy socjalne, rozwój gospodarczy i narodowy, a nawet stabilność polityczną różnych państw klienckich USA, które wchodzą w skład tych sojuszy – niezależnie od tego, czy są one tworzone i kierowane przez Stany Zjednoczone, czy też deklarują sprzeciw wobec polityki USA.
Choć ta „sieć podziału obciążeń” kształtowała się przez kilka administracji USA w XXI wieku, to jedynie opiera się na tym, co zawsze było kontynuacją dawnego Imperium Brytyjskiego. Termin „sieć podziału obciążeń” został dosłownie włączony do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego USA z 2025 roku i celowo wprowadzony jako środek zapobiegający nadmiernej ekspansji USA – tak jak Imperium Brytyjskie musiało utrzymać swoją władzę pod koniec swojej globalnej dominacji.
Jego zastępcy pożerają własną gospodarkę
Biorąc pod uwagę, że liczba ludności i baza przemysłowa Chin znacznie przewyższają łącznie liczbę ludności USA i Europy, a także biorąc pod uwagę rozległą i wciąż rozwijającą się sieć partnerów, jaką Chiny budują w ramach kształtującego się świata wielobiegunowego, nawet zwiększona eksploatacja państw klienckich USA sama w sobie nie wystarczy.
Z tego powodu Stany Zjednoczone próbują przekształcić podupadającą gospodarkę Zachodu z produkcji cywilnej w produkcję zbrojeniową. Przykłady tego zjawiska coraz częściej pojawiają się w nagłówkach zachodnich gazet: fabryki samochodów w całej Europie, a teraz także w USA, coraz częściej wykorzystują niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji komponentów do broni i amunicji.
Podczas gdy Zachód określa się jako „społeczeństwo wolnego rynku”, aktywnie tłumi „wolny rynek”, zmuszając cywilną produkcję do przekształcenia się w produkcję wojskowo-przemysłową – nie za pomocą deklaracji politycznych, lecz poprzez ostrożne zarządzanie warunkami społeczno-politycznymi i ekonomicznymi, które nie pozostawiają wiele innego wyboru.
USA zdołały zmusić całą gospodarkę europejską do odłączenia się od taniej, obfitej i niezawodnej energii z Rosji – poprzez zorganizowany przez USA zamach stanu na Ukrainie w 2014 roku i późniejszą wojnę wywołaną agresją USA wzdłuż granic Rosji. Odcinając import rosyjskiej energii do Europy, USA były w stanie skierować całą gospodarkę europejską w stronę produkcji wojskowo-przemysłowej, czyniąc każdą inną działalność gospodarczą horrendalnie kosztowną.
Chociaż produkcja przemysłowo-wojskowa również będzie kosztowna, rządy europejskie wykorzystują inscenizację z USA, aby stworzyć iluzję egzystencjalnego zagrożenia ze strony Rosji i bycia „porzuconymi” przez USA w obliczu tego „rosyjskiego zagrożenia” – co pozwala na wyższe wydatki na produkcję przemysłowo-wojskową, niż byłoby to możliwe w rzeczywistych warunkach wolnego rynku.
Chociaż ostatnie rządy USA, w tym zarówno Trumpa, jak i Bidena, ogłosiły środki mające na celu reindustrializację Stanów Zjednoczonych, żadne z faktycznie niezbędnych do tego środków – takich jak reforma systemu edukacji, zwłaszcza kształcenia zawodowego, inwestycje w infrastrukturę krajową lub nacjonalizacja kluczowych gałęzi przemysłu – nie zostały zaproponowane, nie mówiąc już o wdrożeniu.
Zamiast tego ogromne sumy pieniędzy amerykańskich podatników płyną do przemysłu zbrojeniowego i firm z łańcucha dostaw, aby zwiększyć produkcję broni i amunicji – ale ze względu na nastawienie tych firm na zysk, jak najmniej pieniędzy przeznacza się na zwiększenie faktycznej produkcji.
Ponieważ żadna z amerykańskich administracji, które obiecały reindustrializację USA, nie zajęła się fundamentalnymi założeniami, całe amerykańskie gałęzie przemysłu – w tym przemysł motoryzacyjny – znajdują się w kryzysie. Zamiast pozwolić, by „wolny rynek” wypychał z rynku nieefektywne i niekompetentne korporacje, korporacje te wykorzystują również pieniądze amerykańskich podatników, aby w coraz większym stopniu wykorzystywać niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji części do broni zamiast do samochodów.
Na przykład GM niedawno chwalił się produkcją obudów zewnętrznych do pocisków rakietowych Patriot. GM wykorzystuje nieużywane centra obróbcze sterowane komputerowo, zazwyczaj wykorzystywane do prototypów i produkcji form, do produkcji tych obudów w ilościach, których Lockheed Martin nie byłby w stanie osiągnąć bez inwestycji w podobne zakłady.
Podobnie jak skorumpowane, niekompetentne korporacje, które upadają pod ciężarem własnej chciwości i łączą siły, aby utrzymać to, co można najlepiej określić jako piramidę finansową, tak w USA kształtuje się „fuzja cywilno-wojskowa”, gdzie rząd tworzy niepotrzebną potrzebę ciągłej wojny oraz broni i amunicji niezbędnej do niej, a amerykańskie korporacje przywłaszczają sobie w tym procesie pieniądze podatników.
To, że imperium źle zarządza swoją gospodarką w obliczu nieustannego upadku, nie jest niczym nowym. Imperium Brytyjskie również sprzeniewierzało zasoby narodowe i przemysł w desperackiej próbie utrzymania globalnej dominacji, zamiast uznać niezrównoważoność takiego podejścia i potrzebę przekształcenia się z drapieżnego imperium w funkcjonujące i produktywne państwo narodowe.
W rezultacie imperium nie tylko utraciło swoje imperium, ale również zostało pozbawione społeczno-ekonomicznych i politycznych podstaw do rządzenia sprawnie funkcjonującym państwem narodowym. Przez cały okres po-imperialny było jedynie dodatkiem do imperium amerykańskiego, zamiast istnieć jako suwerenne brytyjskie państwo narodowe.
Stany Zjednoczone – podobnie jak Imperium Brytyjskie – jedynie zyskują na czasie, by utrzymać globalną dominację, odmawiając uznania tej rzeczywistości, zamiast opracować realny plan jej realnego zabezpieczenia. Czyniąc to, poważnie zaniedbują niezbędne fundamenty funkcjonującego, produktywnego państwa narodowego – z infrastrukturą niszczejącą pod stopami Amerykanów, niedostępną edukacją i opieką zdrowotną oraz podzielonym, coraz bardziej dysfunkcyjnym społeczeństwem.
Co gorsza, proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i podważaniu rodzącego się świata wielobiegunowego, zamiast na tym, aby USA dorównały rosnącej potędze i dobrobytowi świata wielobiegunowego, a nawet je przewyższyły.
Końcowym rezultatem jest to, że Stany Zjednoczone wydrążają się, wysysając ze swoich partnerów ostatnie soki w procesie podważania i destabilizowania reszty świata – pozostawiając wszystkie trzy państwa w ruinie i nędzy, jeśli multipolarności nie uda się skutecznie powstrzymać tego procesu i przeprowadzić względnie stabilnego przejścia od hegemonii USA do globalnej multipolarności.
Tylko czas pokaże, jak dokładnie potoczy się cały ten proces. Grupy interesu po obu stronach zaproponowały plany i wdrażają je na arenie międzynarodowej. Tylko jedna strona ma po swojej stronie historię oraz trwałe fundamenty geopolityczne i gospodarcze – i nie są to Wall Street i Waszyngton. Jednak zawsze łatwiej jest niszczyć niż budować – dlatego wielobiegunowość musi rozwijać się z niewiarygodną szybkością i na niespotykaną dotąd skalę, aby przewyższyć udowodnioną niszczycielską siłę Stanów Zjednoczonych. Ten, kto okaże się bardziej skuteczny w swoim podejściu, albo ustanowi nowy, lepszy porządek świata, albo pozostawi świat w ruinie.
Kolaboranci i zbrodniarze OUN-UPA współdziałający z III Rzeszą są od kilkudziesięciu lat prezentowani w przekazie historycznym i propagandzie politycznej Kijowa jako bohaterowie, „herosi”, którzy z poświęceniem walczyli o „wolną Ukrainę”, a więc o tereny Polski południowo-wschodniej m.in. lubelskie i rzeszowskie, wschodnie obszary obecnej Słowacji.
Ukraina nigdy nie potępiła zbrodniarzy i formacji nacjonalistyczno-faszystowskich, przypisując im honor, cnoty i wartości tzw. banderowskie, które są nie do zaakceptowania przez Polskę. Bohaterowie współczesnej Ukrainy (OUN-UPA) w latach 20. i 30. XX w. oraz w czasie II wojny światowej z premedytacją i niebywałym okrucieństwem mordowali Polaków, Żydów, Rosjan, Słowaków, Węgrów a nawet swoich pobratymców okazujących litość i sympatię innym nacjom. Zbrodniarze odwoływali się do wzorców i metod działania III Rzeszy, czego efektem były masowe i pojedyncze zbrodnie, zacieranie pamięci o ofiarach i miejscach, gdzie dokonano okrutnych zbrodni.
Na Ukrainie dowódców zbrodniczych prowidnyków i organizacji OUN oraz UPA np. (Banderę, Szuchewycza, Konowalca, Kłaczkiwskiego) wynosi się obecnie na piedestał, wydaje się w dużych nakładach książki naukowe i popularnonaukowe, broszury biograficzne, monografie, wznosi się pomniki, tworzy się muzea, izby pamięci i masowo indoktrynuje się młodzież ukraińską w mediach oraz m.in. na lekcjach historii i j. ukraińskiego tworząc kłamliwe toposy i narrację o ich bohaterstwie.
Taką pejoratywną postacią jest niewątpliwe Jewhen Konowalec, który na Ukrainie przedstawiany jest jako „gigant”, wzór normatywny dla kolejnych pokoleń Ukraińców. Nie przypadkiem prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski w sierpniu 2026 r. podczas ponownego pochówku szczątków Konowalca na Cmentarzu Wojskowym pod Kijowem nazwał prowidnyka OUN „wybitnym synem narodu ukraińskiego”, i „wzorowym żołnierzem”.
Kim zatem był Konowalec, skoro obecnie jest tak eksponowany i hołubiony przez polityków ukraińskich i oficjalne władze państwowe. Pomija się milczeniem niewygodne fakty z jego biografii m.in. to, że był twórcą i organizatorem Ukraińskiej Wojskowej Organizacji (UWO) powstałej w sierpniu 1920 r. przekształconej następnie Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Obie organizacje eksponowane obecnie przez Ukrainę współdziałały i były szkolone przez służby specjalne Republiki Weimarskiej, a następnie przez III Rzeszę w zakresie akcji terrorystyczno-sabotażowej oraz wywiadowczej przeciwko II Rzeczpospolitej.
Jewhen Konowalec (ps. „Wira”, „Wirlenka”, „Did`ko”) urodził się 14 czerwca 1891 r. we wsi Zakrzów pod Lwowem. Jego matka Katarzyna Skroka (z. domu Węgrzynowska) pochodziła z rodziny polskiej, ale uważała się za Ukrainkę. Ojciec zaś Mychajło był dyrektorem szkoły ukraińskiej. Późniejszy prowadnik OUN miał dwóch młodszych braci. Po ukończeniu ukraińskiego gimnazjum we Lwowie w 1909 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Aktywnie włączył się wówczas w działalność ruchu studenckiego i czynnie wspierał dążenia Ukraińców do utworzenia ukraińskiego uniwersytetu we Lwowie.
W czasie studiów działał też w studenckiej organizacji „Proświt” i sportowego towarzystwa „Sokił”. W tym okresie zajmował się agitacją propagandowo-polityczną na terenie wiosek pod Lwowem. Oprócz działalności w ruchu studenckim był tez członkiem Ukraińskiej Partii Narodowo-Demokratycznej1.
W czasie I wojny światowej służył w 19. Pułku Piechoty armii Austrio-węgierskiej i po bitwie pod Makówką trafił w 1915 r. do niewoli rosyjskiej. Po zwolnieniu z obozu jenieckiego w1917 r. wraz z pułkownikiem Romanem Daszkewyczem utworzył Galicyjsko-Bukowieński kureń Strzelców Siczowych, którego został dowódcą.
Jego kariera wojskowo-polityczna rozpoczęła się właściwie w 1920 r., gdy współtworzył Ukraińsko Wojskową Organizację (UWO) i objął wówczas w sierpniu funkcję komendanta ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego. Zasadniczy jednak wpływ na kształtowanie zrębów organizacji miała niemiecka Reichswera. W 1920 r. Konowalec spotkał się w Berlinie z dowódcą Reichswery gen. Hansem von Seecktem i byłym szefem wywiadu wojskowego płk. Walterem Nicolai, którzy przedstawili warunki, na jakich Ukraińcy powinni tworzyć zręby organizacyjne grup nacjonalistycznych, w celu uzyskania pomocy finansowej i materiałowej Reichswery [2].
Reichswera finansując ukraiński ruch nacjonalistyczny, miała niemal od początku kontrolę nad UOW. W tym celu oddelegowała Richo Jaryja, byłego funkcjonariusza austriackiego wywiadu wojskowego i oficera UHD (a od 1921 r. pracownika Abwehrguppe), który kontaktował się m.in. Alfredem Rosenbergiem, Hermanem Göringiem i Ernstem Röhmem i uzyskiwał wskazówki oraz instrukcje. Ricko Jaryj z pochodzenia Żyd był też od 1932 r. oficjalnym przedstawicielem UWO przy sztabie Hitlera.
W życiu prywatnym Konowalca także dokonały się istotne zmiany. W 1922 r. ożenił się z Olhą Fedak, córką adwokata lwowskiego Stephena Fedaka, i mieli jednego syna. Siostra Olhi poślubiła z kolei Andrzeja Melnyka, który później został następcą Konowalca i przewodził od 1938 r. Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN).
Ukraińska Wojskowa Organizacja (UWO) już w 1922 r. przystąpiła za aprobatą wywiadu wojskowego Reichswery do działań terrorystycznych przeciwko Polsce. Bojówkarze ukraińscy organizowali akcje sabotażowo-terrorystyczne i zamachy na przedstawicieli władz polskich. Wysadzali mosty, podpalali budynki, dokonywali napadów rabunkowych. Tylko w 1922 r. przeprowadzili na terenie Polski 2300 podpaleń, 38 dywersji kolejowych jako odwet przeciwko tzw. polskiej okupacji wschodnich terenów II RP [3].
To w okresie, gdy UWO kierował Konowalec, wykrystalizowała się koncepcja walki terrorystycznej z państwem polskim. Wówczas to bojówki stosowały zasadę et nefaz czyli stosowały różne metody, aby osiągnąć cel i zdestabilizować życie społeczne i gospodarcze.
Niemcy weimarskie chętnie wspomagały UWO w zakresie materiałowym, instruktażowym czy szkoleniowym, co adekwatnie odzwierciedlało wizję historii opartej na przemocy, zbrodniach i antypolskich fobiach Ukraińców. Terroryści z UWO z inspiracji niemieckiej organizowali zamachy na polskich polityków. Przykładowo we wrześniu 1921 r. zorganizowali nieudany zamach we Lwowie na Józefa Piłsudskiego, którego konsekwencją były liczne aresztowania członków UWO. Skutki działań polskich władz były na tyle groźne, że Konowalec przyjechał potajemnie do Lwowa, aby rozeznać się o skali aresztowań. Spotkał się także z abp. Andriejem Szeptyckim w celu uzgodnienia z metropolitą dalszego planu działania. Abp Szeptycki popierał nacjonalistyczny ruch ukraiński i miał nadzieję, że przy wsparciu Niemiec osiągnie się cel nadrzędny – powstanie Ukrainy.
Konowalec ustalił z metropolitą, że do Lwowa przyjedzie jego zastępca Andriej Melnyk, który obejmie posadę administratora lasów Szeptyckiego. To nie był przypadek, gdyż do Melnyka jako przyszłego prowidnyka OUN miał zaufanie. Był jego zastępca i ożenił się z siostrą żony Konowalca, a wiec stopień zażyłości między nimi był duży. Melnyk jako administrator lasów arcybiskupa miał też większa swobodę przemieszczania się, co ułatwiało mu kontakty z emisariuszami i agentami OUN.
Kierownictwo OWU uznało, że trzeba kontynuować działania terrorystyczne przeciwko Polsce. Przed wyborami do Sejmu RP pod koniec 1922 r. bojówka ukraińska przeprowadziła śmiertelny zamach na prof. Sydora Twardochliba, kandydata na posła narodowości ukraińskiej, którego Ukraińcy oskarżyli o kolaborację z Polską. W 1924 r. zorganizowano nieudany zamach na prezydenta RP. Stanisława Wojciechowskiego [4]. W trakcie procesu w 1925 r. ustalono ścisłe powiązania UWO Konowalca z wywiadem Reichswery oraz penetracje różnych obszarów życia społeczno-politycznego RP przez Ukraińców. Skala tego zjawiska była ogromna. Tylko w 1928 r. w polskich więzieniach przebywało ok. 100 agentów niemieckich legitymizujących się przynależnością do UWO [5].
Konowalec kontaktował się kilkakrotnie z Adolfem Hitlerem jeszcze przed przejęciem władzy przez NSDAP w styczniu 1933 r. W czasie tych spotkań Hitler rozmawiał z Konowalcem (w obecności Alfreda Rosenberga) i zachęcał prowidnyka, aby UWO pracowała intensywniej „nad stworzeniem bojowej siły uderzeniowej, która hartuje się w codziennej walce ze swoimi wrogami [i] może zająć poczesne miejsce w odrodzeniu państwa ukraińskiego – wspólnika wielkich Niemiec” [6].
Ukraińskie organizacje nacjonalistyczne potrafiły od 1929 r. stosować terror w walce z przeciwnikami na dużą skalę. UWO przekonywał swoich członków, że właśnie nadeszła taka chwila, gdy „terror staje się nieodzowny (…) wszelkie moralne skrupuły znikają. Głosy o miłości bliźniego <przelanie krwi> [w] humanitaryzmie stają się śmieszne [a] argumenty o szkodliwym wpływie terroru na polityczne wychowanie narodu – ogłupiające (…) Terror to siła, która staje w obronie ludzkich praw (…) a terrorysta to jeden z sędziów, który poświęca się dla ogólnego dobra w imię prawa Salus populi – suprema lex [7]. Ukraińska Wojskowa Organizacja akcentowało, że dobro narodu jest najważniejszym prawem, które trzeba stosować za każdą cenę.
Konowalec był pod dużym wpływem ideologii nazistowskiej. Często odwoływał się także do pracy Alfreda Rosenberga z 1927 r. pt. Mit XX wieku. Odegrał kluczową rolę w scaleniu różnych organizacji ukraińskich rozproszonych w Europie. Na zebraniach kierownictwa UWO cytował fragmenty z książki Rosenberga i podkreślał, że „zniszczenie państwa polskiego jest żywotną potrzebą Niemiec [a] stworzenie wspólnej granicy [z Ukrainą] staje się narodową i państwową koniecznością dla przyszłej polityki niemieckiej” [8]. Tylko Niemcy wytyczą drogę do powstania wielkiej Ukrainy w skład, której wejdą „etnograficzne terytoria oczyszczone z tzw. okupantów” [9].
Prowydnyk UWO spieszył się, aby przygotować środowisko nacjonalistyczne i spełnić oczekiwania Niemiec. Niewątpliwie konsolidacji różnych organizacji ukraińskich sprzyjało zbliżenie Ukraińskiej Wojskowej Organizacji z Reichswerą. Już w 1922 r. UWO Konowalca w zamian za pomoc materialną, instruktażową, szkoleniową oficerów ukraińskich w szeregach Reichswery w zakresie szpiegostwa, dywersji, terroru uzyskała mgliste obietnice dotyczące przyszłości Ukrainy. Nacjonaliści mogli także liczyć na półoficjalną pomoc i wsparcie władz czeskich i litewskich [10].
W lutym 1929 r. wysiłki Konowalca przyniosły wymierne efekty. W Pradze utworzono wówczas Organizacje Ukraińskich Nacjonalistów w skład której weszły: Legia Ukraińskich Nacjonalistów (ŁUN), Prowid Ukraińskich Nacjonalistów (PUN) i Związek Ukraińskiej Młodzieży. Prowydnykiem scalonych organizacji działającej pod nazwą Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) został Konowalec.
OUN przyjęła faszystowską zasadę wodzostwa. Prowydnykowi podlegali przywódcy terenowi, którzy mieli prawo skazywania na śmierć podległych mu członków na wypadek niesubordynacji i zdrady. W dekalogu OUN z lat 30. XX w. skłaniano Ukraińców, aby nie zawahali się popełniać największych zbrodni, kiedy tego wymaga dobro sprawy i aby nienawiścią i podstępem przyjmować wrogów. Dążyć do rozszerzenia siły, bogactwa i obszaru państwa ukraińskiego drogą ujarzmienia cudzoziemców.
Z inspiracji Konowalca opracowano instrukcję, która obligowała nacjonalistów do przestrzegania tych zaleceń. OUN działała tam, gdzie były skupiska ukraińskich emigrantów m. in. w Niemczech, Czechosłowacji, Jugosławii, Rumunii, Bułgarii, a także Belgii, Włoszech, Turcji, USA, Kanadzie, Australii i w niektórych krajach Ameryki Południowej. Tak liczna emigracja ukraińska budziła nadzieję, że silne zaplecze gospodarcze, ludzkie i pomoc finansowa przyspieszą powstanie „samostijnej Ukrainy”. Konowalec w gazecie „Na Starożi” apelował do ukraińskich nacjonalistów, aby „stali gęsto kozacką ławą u boku Hitlera, który otworzy bramy na Wschód” [11].
Wiosną 1933 r. w Locarno odbyła się tajna narada przedstawicieli Włoch i Niemiec, w której uczestniczył m.in. Konowalec. Rzecznikiem ukraińskim był Alfred Rosenberg, który przedstawił plan rozczłonkowania ZSRR i wyodrębnienia z części sowieckiego terytorium „burżuazyjnej Ukrainy”. Konowalec niemal natychmiast powiadomił o treści narady abpa Szeptyckiego. Pisał: „W imieniu führera (…) dana została uroczysta obietnica odrodzenia państwa ukraińskiego. Wielkie Niemcy będą związane z Wielką Ukrainą” [12].
Wspólne narady przedstawicieli OUN i III Rzeszy obywały się wielokrotnie w latach 30. XX w. Knowalec kontaktował się także z admirałem Canarisem, nowym szefem Abwehry, który, jak twierdzi prof. Edward Prus, darzył Konowalca sympatią. Canaris uważał, że ounowcy najlepiej nadają się do walki na zapleczu obszaru etnicznie ukraińskiego i szczególnie po przeszkoleniu mogą w czasie wojny „stać się siłą w szybkim, a nawet efektownym, pokonaniu Polski” w zakresie „szerokiej dywersji czy nawet powstania zbrojnego” oraz siania zamętu na tyłach wojsk polskich. Prowydnyk Konowalec już w 1937 r. zaakceptował powstanie w Małopolsce Wschodniej pierwszego konspiracyjnego oddziału bojowego OUN pod kryptonimem „Wowki”, który w jego zamyśle miał być zalążkiem nacjonalistycznej armii [13].
Konowalec wcześniej znalazł się w orbicie zainteresowania Wywiadu II Abwehry (wywiadu wojskowego), który był najważniejszym wojskowym ośrodkiem organizującym akcje dywersyjne początkowo przeciwko Czechosłowacji oraz Polsce w oparciu o mniejszość ukraińską i niemiecką [14]. Został też zwerbowany jako agent Abwehry.
Wywiad radziecki był zorientowany w planach Niemiec wykorzystania nacjonalistycznych oddziałów ukraińskich przeciwko ZSRR. W NKWD rozważno różne warianty likwidacji Konowalca. Do tego zadania wyznaczono Pawła Sudopłatowa, który w latach 30. XX w. kilkakrotnie spotkał się z Konowalcem. Decyzję zbicia Konowalca podjął osobiście Józef Stalin pod koniec listopada 1937 r. Wydział techniczny NKWD przygotował bombę ukrytą w pudełku czekoladek, którą Sudopłatow wręczył Konowalcowi podczas spotkania 23 maja 1938 r. w centrum Rotterdamu. Wybuch bomby spowodował śmierć Konowalca [15].
Po zlikwidowaniu prowidnyka OUN ruchem nacjonalistycznym kierował jego szwagier płk. inż. Andriej Melnyk. Śmieć Konowalca spowodowała pogłębienie wewnętrznych podziałów politycznych i programowych i rozłam w OUN – powstanie OUN – B (frakcja Bandery) i OUN –M (frakcja Melnyka). Ten podział utrzymał się mniej więcej do powstania UPA.
Prof. dr hab. Jan Ryszard Sielezin
[1] M. Gibiec, „Kulisy funkcjonowania Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów na emigracji świetle Archiwum Senyka (1929-1934)”, Wrocław 2025, s. 110.
[2] E. Prus, „Herosi spod znaku tryzuba”, Warszawa 1985, s. 35-36.
[3] J. R. Sielezin, „Ukraińcy sojusznicy Hitlera”, „Nasz Dziennik” 21-22 III 2026 nr 67 (dodatek „Naszego Dziennika”) s. 4.;zob. też R. Torzecki, „Kwestia Ukraińska w Polsce w latach 1923-1929”, Kraków 1989, s, 62.
[4] J. R. Sielezin, op. cit., s. 4.
[5] E. Prus, op. cit., s. 44, 53-54.
[6] Cyt. za: E. Prus, op. cit., s. 45.
[7] Ibidem, s. 49.
[8] Ibidem, s. 57.
[9] A. Podhajecki, „OUN i UPA pod skrzydłami III Rzeszy”, Warszawa 2018, s. 62.
[10] R. Torzecki, op. cit. s. 63.
[11] E. Prus, op. cit., s. 74.
[12] Ibidem, s. 75.
[13] Ibidem, s. 98.
[14] A. Dorożdżyński, J. Zaborowski, „Oberländer. Przez „Ostforschung” wywiad i NSDAP do rządu NRF”, Poznań-Warszawa 1960, s. 50; A. Podhajecki, op. cit., s. 107.
[15] P. Sudopłatow, „Wspomnienia niewygodnego świadka”, Warszawa 1999, s. 44-48.
Myśl Polska, nr 39-40 (27.09-4.10.2026)
30. Wrzesień 2026 Sevim Dağdelen nachdenkseiten.de
Polska pozwala na zestrzelenie podejrzanych obiektów latających bez kontaktu wzrokowego. Wcześniej było to traktowane w sojuszu jako reguła dla stanu wojny – i uderza w rosyjską enklawę Kaliningradu.
Przez Sevim Dagdelen.
W przyszłości Polska zatwierdzi uruchomienie podejrzanych obiektów latających z własnych myśliwców nawet bez kontaktu wzrokowego, zwłaszcza w odniesieniu do rosyjskiej enklawy Kaliningradu, która ma wspólną granicę z Polską. To nigdy wcześniej nie zdarzyło się w NATO. W ramach zachodniego paktu wojskowego było to możliwe wcześniej tylko w stanie wojny. Poza ogromnym zagrożeniem dla lotnictwa cywilnego spowodowanym przez ten układ, staje się coraz bardziej jasne, że NATO najwyraźniej już widzi siebie w wojnie z Rosją. Polska jest tylko pionierem.
Kaliningrad jako czynnik, który gwałtownie zaognia konflikt
W niebezpiecznej iluzji konieczności rzucenia wyzwania Rosji w enklawie Kaliningradu, niemiecki sojusznik NATO włącza śrubę eskalacyjną. Jednocześnie rozgrywane są scenariusze militarnej izolacji Kaliningradu, na co strona rosyjska odpowiedziała NATO groźbą „opcji nuklearnej”.
Czy NATO przechodzi do trzeciej wojny światowej? Trudno, ponieważ trzeba przyjąć ukierunkowaną strategię eskalacji paktu wojskowego, aby wypełnić interesy USA. Polska i kraje bałtyckie zostaną wysłane do przodu, nic więcej.
Właśnie te scenariusze podają w wątpliwość obowiązek pomocy artykułu 5 NATO w badaniach (Allensbach) na rzecz względnej większości ludności niemieckiej: umieranie za politykę eskalacji sojuszników NATO na wschodniej flance. Można więc również wytłumaczyć, że Bundeswehra musi teraz siłą zobowiązać żołnierzy do służby na wschodzie, na Litwie. Tylko nieliczni chcą dobrowolnie narazić się temu szaleństwu.
Kontakt z konwersacją jako polityka symboliczna
Na tym tle należy zaklasyfikować kontakt niemieckiego ministra spraw zagranicznych Wadephula ze swoim rosyjskim odpowiednikiem Ławrowem jako polityka symboliczna. Wraz z odczytaniem Demarchów symulowana jest gotowość do mówienia, co w ogóle nie jest podbudowane przez drugą politykę. Wręcz przeciwnie, Niemcy pogłębiają swój status wazy próbnej w USA i są protekcjonalnie chwalone przez USA.
=========================
Elbridge Colby, podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony i konceptualista strategii wojennej NATO 3.0, chwalił Niemcy jako kraj modelowy NATO z powodu gigantycznego przezbrojenia Berlina. Gotowość Europejczyków, a w szczególności rządu federalnego, do rzucenia się pod autobus dla USA wydaje się niemal nieograniczona.
NATO przygotowuje swoje siły morskie do potencjalnego bezpośredniego konfliktu zbrojnego z Rosją. Podczas zakrojonych na szeroką skalę ćwiczeń ‚Strike Warrior’ u wybrzeży Szkocji około 1300 żołnierzy z kilku państw NATO trenowało scenariusze, które jeszcze kilka lat temu wydawałyby się grą w najgorszym przypadku: ataki rakietowe i powietrzne na okręty NATO, bitwy morskie, zwalczanie okrętów podwodnych oraz przymusowe przejmowanie podejrzanych jednostek. O przygotowaniach do wojny w powietrzu pisze niemiecka publicystka Sevim Dagdelen:
Polska będzie teraz zezwalać swoim myśliwcom na zestrzeliwanie podejrzanych samolotów nawet bez kontaktu wzrokowego, szczególnie w odniesieniu do rosyjskiej enklawy kaliningradzkiej. Jest to bezprecedensowe w NATO. Do tej pory było to możliwe tylko w ramach zachodniego sojuszu wojskowego w stanie wojny. Pomijając ogromne zagrożenie dla lotnictwa cywilnego, jakie ten rozkaz stwarza, staje się coraz bardziej oczywiste, że NATO najwyraźniej już uważa się za będące w stanie wojny z Rosją. Polska jest zaledwie pierwszą, która podjęła ten krok.
Kaliningrad jako akcelerator
W niebezpiecznej iluzji, że musi rzucić wyzwanie Rosji w sprawie enklawy kaliningradzkiej, sojusznik Niemiec z NATO dokręca śrubę eskalacji. Jednocześnie rozważane są scenariusze militarnej izolacji Kaliningradu, na które Rosja odpowiedziała NATO groźbą ‚opcji nuklearnej’ [„Jeśli NATO próbowałoby odciąć Kaliningrad od Rosji, wówczas Rosja byłaby gotowa użyć broni atomowej – wynika z dokumentu przekazanego dowództwu sojuszu przez Rosję, z którym zapoznała się agencja Reutera. O sprawie pisze też Financial Times” – przypis ZB].
Czy NATO lunatykuje w III wojnę światową? Raczej nie, ponieważ należy założyć, że pakt wojskowy celowo realizuje strategię eskalacji, służącą interesom USA. Polska i państwa bałtyckie są wysyłane do przodu, nic więcej [jak podrzędne szczury, które testują, czy napotkane żarcie nie jest zatrute – przypis ZB].
To właśnie te scenariusze, według sondaży (Allensbach), sprawiają, że względna większość społeczeństwa niemieckiego wątpi w zobowiązanie do wzajemnej obrony zawarte w artykule 5 NATO: umierając za politykę eskalacji sojuszników NATO na wschodniej flance. To również wyjaśnia, dlaczego Bundeswehra jest teraz zmuszona do poboru żołnierzy do służby na wschodzie, na Litwie. Niewielu jest gotowych dobrowolnie poddać się temu szaleństwu.
Dialog jako polityka symboliczna
W tym kontekście rozmowy między niemieckim ministrem spraw zagranicznych Wadephulem a jego rosyjskim odpowiednikiem Ławrowem należy zakwalifikować jako politykę symboliczną. Interpretacja démarche symuluje gotowość do dialogu, która w żaden sposób nie znajduje poparcia w innych działaniach politycznych. Wręcz przeciwnie, Niemcy pogłębiają swoją pozycję modelowego wasala USA i są za to protekcjonalnie chwalone przez USA.
Elbridge Colby, podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony i architekt strategii wojennej NATO 3.0, wychwalał Niemcy jako modelowego członka NATO ze względu na ogromną rozbudowę potencjału militarnego. Gotowość Europejczyków, a zwłaszcza niemieckiego rządu, do poświęcenia się dla USA wydaje się praktycznie nieograniczona.
Napisała: Sevim Dagdelen
Opracował: Zygmunt Białas
NAJWAŻNIEJSZA SPRAWA NASZEGO ŻYCIA – Del Bigtree
psnlin/najwazniejsza-sprawa-naszego-zycia-del-bigtree
Polscy naukowcy powinni na polskich dzieciach porównać bezpieczeństwo podawanych im szczepionek. Nie ufać propagandzie koncernów i ich komiwojażerów w różnych przebraniach
Z Delem Bigtree, jednym z najbliższych współpracowników Roberta F. Kennedy’ego jr, ministra zdrowia USA, byłym szefem medialnym jego kampanii prezydenckiej, laureatem Nagrody Emmy za talk show o medycynie „The Doctors”, producentem filmów „Vaxxed” i „Niewygodne badanie”, liderem ruchu ICAN (Informed Consent Acion Network), rozmawia Maciej Pawlicki
Po co przyjechałeś do Polski?
Del Bigtree: By mówić o rosnącym zagrożeniu utraty wolności, które dotyczy nas wszystkich – nas w USA tak samo, jak was w Polsce. Globalna próba pozbawienia nas wolności jest realizowana przez system ochrony zdrowia. Widzieliśmy gwałtowne przyspieszenie tej operacji podczas pandemii COVID, gdy zakazywano nam poruszania się, pracowania, nawet normalnego oddychania. WUSA szczepień odmówiło 30 proc., w Polsce 50 proc. ludzi, czyli wasz poziom samodzielnego myślenia sprawił, że połowa nie poddała się hipnozie wylewanej przez media. A wystarczy 15 proc., by zmienić system, możecie więc dokonać cudów.
Podczas tzw. pandemii jednym z głównych oponentów wobec covidowego terroru był Robert F. Kennedy jr. A potem wystartował w wyborach na prezydenta USA. Byłeś szefem medialnym jego kampanii, kreując wizerunek kandydata i broniąc go przed atakami. Jakie były wasze główne zadania? RFK powiedział nam, że wystartuje z tego samego powodu, z którego startował jego ojciec. Nie oczekiwał, że wygra, ale chciał mówić ludziom prawdę. Jego ojciec, gdyby nie został zastrzelony, pewnie zostałby prezydentem. Dziś jego syn podobnie widzi swe zadanie. Nasz kraj jest obecnie poddany interesom korporacji. Zdecydowaliśmy się na opuszczenie skorumpowanej Partii Demokratycznej, Bobby wystartował jako kandydat niezależny, zdobył 20 proc. poparcia. Po zamachu zadzwonił do Trumpa z wyrazami solidarności, a Trump powiedział: „Wspaniale walczysz, ale nie wygrasz, a w sprawie zdrowia nikt nie zrobi tego lepiej niż ty, dołącz do nas”. Ogłoszenie tej decyzji to jeden z ikonicznych momentów w amerykańskiej polityce – rywale łączą siły, by zrobić coś dobrego dla swego narodu.
Pobierz grafikę i wyślij znajomym
Jak to się stało, że RFK, podczas pandemii tak poniewierany, marginalizowany, wyśmiewany, manipulowany, także w Polsce, został zaakceptowany na jednym z najważniejszych stanowisk rządu USA?
RFK był znienawidzony przez koncerny farmaceutyczne, posłusznych im polityków i media. Mówił, że zbliżamy się do państwa totalitarnego, technologia umożliwia całkowite śledzenie, więzienie, które dla nas budują, będzie bezwzględne i perfekcyjne. Miliony ludzi się obudziło i spostrzegło, że to nie RFK oszalał, lecz świat. Zrozumieli, że nasze prawa mogą zostać zdeptane wjednej chwili pod byle pretekstem. Kennedy stał się inspiracją dla tych, dla których wolność jest ważna. Jeśli wolność nie jest najważniejsza także w trudnych czasach, to nie istnieje. RFK nigdy nie zostałby sekretarzem Departamentu Zdrowia, gdyby nie COVID. Dopiero on uświadomił ludziom, jak ważne jest, by na tym stanowisku był człowiek odważny, dociekliwy i niezależny. Trump i Kennedy, znienawidzeni przez korporacje i media, dzięki mediom społecznościowym, dzięki głosowi narodu, objęli dwa najważniejsze na świecie stanowiska w kwestii zdrowia.
Dlaczego zdecydowałeś się robić film o „badaniu”? Przecież badanie to w nauce coś oczywistego, banalnego.
Tak, ale mowa o najważniejszym badaniu, które powinno być wykonywane dla dobra naszych dzieci, dla dobra gatunku ludzkiego – badaniu, które jest zwalczane, ukrywane i zakazywane na całym świecie. WUSA mamy najbardziej chore dzieci w historii i w wolnym świecie. 57 proc. naszych dzieci cierpi na co najmniej jedną chorobę przewlekłą. W latach 80. było to 12 proc. To największy upadek zdrowia w historii. Co go powoduje? Nie genetyka, geny nie ewoluują tak szybko. Film „Vaxxed” był o szczepionce MMR i autyzmie. Jeździłem z nim po USA, przeprowadziłem ponad tysiąc wywiadów z ofiarami szczepionek, cierpiącymi nie tylko z powodu autyzmu. Przychodzili rodzice, których dzieci umarły po szczepionce na grypę, były sparaliżowane po Gardasilu czy szczepieniu przeciw HPV oraz wielu innych.
Wciąż słyszymy, że szczepionki są „bezpieczne i skuteczne”.
Nie obchodzi mnie kwestia skuteczności, obchodzi mnie to, na jakiej podstawie uznajemy, że są bezpieczne. Widzę ten ocean nieszczęścia, ocean skutków ubocznych i zrozpaczonych rodziców, którym mówi się, że oszaleli, a ich dziecko zachorowało z innego powodu niż przez jeden z kilkudziesięciu preparatów, które mu wstrzyknięto. A w nich żywe wirusy, bakterie, tkanki martwych płodów, metale ciężkie, rtęć, aluminium. Jak to jest, że są takie bezpieczne?
Kiedy nastąpił tak gwałtowny wzrost liczby szczepień?
Kluczowa była ustawa Vaccine Injury Act, która zwalniała producentów z odpowiedzialności za efekty uboczne szczepionek. Podpisał ją Ronald Reagan w 1986 r. Producenci przekonali go, że płacą tak ogromne odszkodowania za skutki uboczne, że nie zarabiają na szczepionkach. Odtąd odszkodowania ofiarom płacą podatnicy. W sprawie leków można pozywać producentów, w sprawie szczepionek – nie. Odtąd liczba szczepionek wystrzeliła, dodano kilkadziesiąt nowych. Wtedy nastąpiła eksplozja chorób alergicznych, immunologicznych i neuropsychiatrycznych. Nagle na całym świecie ludzkie systemy odpornościowe, zamiast chronić nas przed zagrożeniami i zanieczyszczeniami zewnętrznymi, atakują nas – atakują trzustkę, powodując cukrzycę, atakują mięśnie, powodując zapalenia, stwardnienie rozsiane i wiele innych. Musimy zrozumieć powody rozregulowania naszej odporności. Żaden inny ssak nie przechodzi takiego kryzysu swego ciała, tylko ten najmądrzejszy.
A może przyczyny są inne?
Mówią mi: „Skąd wiesz, że to nie fluor, który dodają do wody czy past do zębów, herbicydy i pestycydy, które są w żywności czy hormony, które dodają do mięsa albo wszechobecny plastik?”. Ale jest tylko jeden produkt, który został zaprojektowany właśnie tak, by hiper-stymulować nasz system odpornościowy. Skoro mamy problemy z systemem odpornościowym, czy nie powinniśmy przyjrzeć się temu, co nieustannie go atakuje i zaburza? Nie 1 raz, nie 10, nie 20, ale 72 razy! [w Polsce 42 – przyp. red.]. Czy jest możliwe, że atakując nasz system odpornościowy kilkadziesiąt razy, rozstroiliśmy go, więc zamiast tego atakuje nas, zamiast bronić? To racjonalne pytanie. Ale to jedyne naukowe pytanie, którego nie wolno zadać.
Naukowcy go nie zadają?
Gdy powiedziałem to na spotkaniu z naukowcami, dr Marcus Zervos z Henry Ford Health, może najlepszego ośrodka na świecie, powiedział, że gdy słyszał, jak twierdzę, że nigdy nie przeprowadzono prawidłowego badania, by naukowo stwierdzić, że szczepionki są bezpieczne. Uważał to za obraźliwe imając może największą na świecie bazę danych, chciał przynieść dowody na to, że się mylę. Ale ich nie znalazł, przyznał mi rację, iż żadnej szczepionki nigdy nie poddano badaniu zaślepionemu, porównującemu z placebo, czyli jedynego wiarygodnego. Nigdy nie przeprowadziliśmy naukowego badania bezpieczeństwa szczepionki. To jest problem. „To go rozwiąż, przeprowadź takie badanie” – powiedziałem. Zgodził się. Byłem zachwycony, bo to badanie, o które prosimy od dekad.
Brawo, skłoniłeś naukowca do najważniejszego badania.
Przeprowadził je w 2020 r. I odmówił opublikowania wyników. Zapytałem, dlaczego, wszak każdy, kto chce sprawdzić teorię, hipotezę czy nowy produkt, nie powinien być uciszany, a wręcz przeciwnie – zapraszany do zadawania pytań. Weryfikowania, by wzmocnić teorię czy produkt. Na tym przecież polega nauka. Odpowiedział: „Gdy zgodziłem się zrobić to badanie, nie zdawałem sobie sprawy, że będzie ono oznaczać koniec programu szczepień dzieci. Nie mogę ci tego wyjaśnić, ale te rezultaty są straszne. Dla szczepionek”. Naciskałem go przez dwa lata, spotkałem się z nim i zrobiłem coś, czego nigdy wcześniej nie robiłem – nagrałem naszą rozmowę ukrytą kamerą, jest w filmie „Niewygodne badanie”. Dr Zervos powiedział, że nie opublikuje wyników tego badania, bo to zniszczyłoby jego karierę, byłby „skończony”. Robert Kennedy jr. wraz z dr. Brianem Hookerem, który także jest ze mną w Warszawie, napisali książkę „Vax-Unvax. Let the Science Speak”, do której napisałem wstęp [wydanie polskie „Szczepić – nie szczepić. Prawda o szczepionkach w świetle badań naukowych”, 2024], w której z ogromną rzetelnością odsłonili przerażający brak badań naukowych nad skutkami szczepień.
RFK jest teraz ministrem zdrowia, dlaczego nie przeprowadzicie takiego badania na nowo?
W dniu, w którym RFK został sekretarzem Departamentu Zdrowia, dane zostały zniszczone. Musi je zatem zbierać z innych źródeł, ma problemy ze znalezieniem naukowców, którzy chcieliby zaryzykować przeprowadzenie takiego badania, boją się. Myślę zresztą, że każdy kraj powinien je przeprowadzić. Polska powinna to zrobić na swojej grupie badawczej, nie ufać propagandzie koncernów i ich komiwojażerów w różnych przebraniach. Polscy naukowcy powinni porównać na polskich dzieciach bezpieczeństwo podawanych im szczepionek.
Polscy lekarze i naukowcy są prześladowani za kwestionowanie covidowych dogmatów czy przymusu szczepień dzieci, ponad setce z nich wytoczono procesy za zadawanie pytań.
Zadawanie pytań to podstawa nauki. Bez tego nauka nie istnieje. Ci, którzy tego zabraniają, to wrogowie nauki, głupcy lub skorumpowani słudzy rodzącego się totalitaryzmu. W wielu krajach prześladowano lekarzy, którzy mieli odwagę leczyć ludzi chorych na COVID. Lekarze, którzy zyskali 100-proc. skuteczność, lecząc iwermektyną, tracili licencje, a zachowali je ci, którzy nie leczyli ludzi, wysyłali ich do domu i kazali przyjść, gdy pacjent był w bardzo złym stanie. Wtedy podłączano go do respiratora i w 9 na 10 przypadkach nie wychodził żywy. To działo się wszędzie, wedle tej samej instrukcji
Jaki jest na to – nomen omen – lekarstwo?
Odwaga. Lekarze, którzy mają odwagę zadawać pytania, są bohaterami. Wszyscy, którzy to rozumieją, muszą stanąć razem w-obronie swej wolności. Nie wolno nam pozwolić, by to wydarzyło się znowu. A przecież wiemy, że szykują nam kolejną pandemię, wydali miliardy na paszporty szczepionkowe i nie zrezygnowali z nich. Trzeba zacząć pozywać szpitale, izby lekarskie, które ścigają uczciwych i odważnych lekarzy. Oni chcą, byśmy się bali, 50 proc. Polaków nie przyjęło wątpliwego preparatu na COVID, a wasz parlament chce przyjąć ustawę zakazującą terapii innych niż wyznaczone przez koncerny farmaceutyczne. Chcecie być skazani tylko na system, który was okłamywał w sprawie COVID? I nie wie, skąd gwałtowny wzrost turbo-raka, ataków serca, zakrzepicy, podczas gdy połowa z was zna prawdę?
Nasze rządy w wielu sprawach idą za wskazaniami USA, ale wtym jednym – nie.
Ameryka jest teraz samotna. Tylko w USA mamy rząd, który wystąpił ze skorumpowanego WHO i otwarcie mówi, że sprawa zdrowia jest wykorzystywana do pozbawiania krajów niepodległości, a obywateli – wolności. Dlaczego wy tego nie robicie? Wybraliśmy Trumpa i Kennedy’ego jr., chociaż w USA tylko 30 proc. ludzi nie poddało się pandemicznemu terrorowi. U was było to aż 50 proc., macie ogromną siłę.
Aco z tymi, którzy wierzą, że szczepionki bazują na badaniach naukowych?
A co z tymi, którzy wierzyli w komunizm?
Do polski komunizm przywiozły sowieckie czołgi.
Byli potężni, ale okazało się, że jest wystarczająco wielu ludzi, by obalić komunizm. Teraz także istnieją potężne siły, ale również je można pokonać, pod warunkiem że Polacy staną w obronie swojej wolności. Bo jeśli nie, ustawią was w szeregach jak bydło i będą szczepić nie jedną, nie kilkudziesięcioma, ale setkami szczepionek, które będą decydować o zdrowiu i życiu, o tym czy możesz mieć dzieci. Bill Gates już to robił, został przyłapany na sterylizowaniu dziewczynek w Kenii. Za pomocą szczepionek masowo sterylizowane są zwierzęta, wiadomo, jak to robić. Gdy Gates, Obama, Schwab i Światowe Forum Ekonomiczne mówią, że największym problemem świata jest przeludnienie, a ich ulubionym działaniem jest szczepienie – słuchajmy ich.
Polacy mobilizują się raz na kilka lat, ale są niechętni codziennej aktywności.
Chcesz, by to rząd decydował, jak długo żyjesz, czym masz siłę, by myśleć o tym, czy możesz mieć rodzinę? Tak naprawdę właśnie o tym jest program szczepień. Dlatego są tak wściekle zdeterminowani, by wprowadzić paszporty szczepionkowe. COVID był po to, by zmusić do szczepień nie tylko dzieci, lecz także dorosłych. Chcą mieć kontrolę nad naszymi ciałami, być ich właścicielami. A jeśli mogą wstrzykiwać twoim dzieciom lub tobie co chcą bez twojej zgody, a nawet mimo sprzeciwu, to twoje prawa zostały zredukowane do praw zwierzęcia hodowlanego. Kwestia obowiązkowości szczepień to najważniejsza sprawa naszego życia. Nie ma czasu, tylko kilka lat dzieli nas od utraty naszych dzieci, naszej wolności, naszej przyszłości. Jeśli się nie przeciwstawimy, zdradzimy nasze dzieci, zrezygnujemy z człowieczeństwa.
Obejrzyj 10 Protest Przeciw Przymusowi Szczepień pod Pałacem Prezydenckim w Warszawie
—————-
———————–
—————————
————————-
—————–
—————–
————————-
———————————
———————————-
—————————-
29 września 2026 Éva Péli nachdenkseiten
W drugiej części swojego ekskluzywnego wywiadu w Moskwie, Éva Péli skupia się na bieżącej polityce Berlina, trwającej spirali eskalacji i zbliżającej się dostawie pocisków manewrujących Taurus na Ukrainę. Dmitrij Trenin analizuje , dlaczego Moskwa, pomimo głębokich napięć, nadal uważa niemieckie władze za długoterminowego sąsiada, a jednocześnie nie ma praktycznie miejsca na dyplomatyczne odwrócenie twardego stanowiska.
Część I możesz przeczytać tutaj: Między zmianą systemu a państwem cywilizowanym
Éva Péli: Kanclerz Friedrich Merz wyraźnie zaostrza kurs polityczny, a ekspert CDU ds. polityki zagranicznej Johann Wadephul opisuje sankcje wobec Rosji jako permanentny środek wywierania presji. AfD, której motywy określił Pan jako „czysto niemieckie”, przekracza granicę 30% w sondażach i kładzie nacisk przede wszystkim na argumenty ekonomiczne. Czy ta twarda linia Berlina to strategiczna definicja polityki, czy jedynie odruchowa reakcja na presję wewnętrzną? I czy wzrost poparcia dla AfD w jakikolwiek sposób zmienia kalkulacje Moskwy?
Dmitrij Trenin: Na razie to niczego nie zmienia, ponieważ uprawnienia do ustalania kierunków polityki zagranicznej nadal należą do kanclerza i rządu federalnego. Dopóki AfD nie dojdzie do władzy poprzez udział w koalicji – co jest obecnie mało prawdopodobne – pozostanie to pozycją mniejszości parlamentarnej. Nawet jeśli AfD zdobędzie 30 procent, przeciwstawi się temu 70 procent, które stanowczo sprzeciwia się jakiejkolwiek współpracy rządu z nimi.
Po drugie, program AfD pozostaje dość niejasny. Po prostu nie wiemy, jak ta partia zachowa się, jeśli kiedykolwiek wejdzie w skład koalicji rządzącej. Czy takie Niemcy, na przykład, poważnie dążyłyby do opuszczenia Unii Europejskiej? Nie sądzę, ponieważ Unia oferuje Niemcom ogromne korzyści gospodarcze.
Nie pokładam zatem nierealistycznych nadziei w AfD. Jako nurt polityczny jest on jednak niezwykle interesujący. Godne uwagi jest to, że w Europie – epicentrum liberalizmu, w którym Niemcy stanowią samo centrum – ruchy nacjonalistyczne zyskują na popularności w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii. Jeśli te tendencje będą się nadal rozwijać, w przyszłości możliwe będzie prowadzenie z nimi negocjacji na zupełnie innym poziomie. Zmienią swój język: od abstrakcyjnych formuł demokratycznych w stronę twardych, pragmatycznych realiów – bezpieczeństwa, kwestii energetycznych, klimatu – i nie będą już dążyć do strategicznego celu, jakim jest osłabienie Rosji.
Ostatecznie nie dążymy do osłabienia ani zniszczenia Niemiec, Francji czy Anglii. Nie dążymy nawet do zniszczenia Ukrainy i bardzo świadomie oszczędzaliśmy ukraińską infrastrukturę przez dłuższy czas.
W Berlinie regularnie mówi się o „hybrydowych atakach” Moskwy, ale nie przedstawia się żadnych publicznie weryfikowalnych dowodów. Jednocześnie prawdziwa eskalacja jest niezaprzeczalna: zamknięcie Domu Rosyjskiego w Berlinie i konsulatu w Bonn, wzajemne zamykanie instytutów i wydalanie dyplomatów – ostatnio nawet na Węgrzech. Czy ta toksyczna mieszanka pustej retoryki nie dolewa oliwy do ognia?
Oczywiście, to napędza eskalację, ale to jest ewidentnie cel, który został wykalkulowany. Jak już wspomnieliśmy, dla Europy, w tym dla niemieckich przywódców, ta wojna jest de facto korzystna, wręcz błogosławiona. Niemcy same w sobie nie doznają żadnych fizycznych zniszczeń na swoim terytorium; nie ma tam bezpośrednich ofiar wśród ludności cywilnej.
Konflikt ten można zatem wygodnie kontynuować z dystansu – poświęcając obcych i jednocześnie stanowczo uniemożliwiając im osiągnięcie porozumienia z Rosją. Przypomnijmy, jak brytyjski premier Boris Johnson osobiście interweniował wiosną 2022 roku, aby uniemożliwić Ukraińcom podpisanie porozumienia stambulskiego.
Jak trafnie zauważył niedawno minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow: Gdyby porozumienie z Alaski zostało wdrożone, żylibyśmy już od roku w pokoju. Tymczasem i to porozumienie zostało storpedowane przez wolę państw europejskich, w tym Niemiec.
Ta spirala eskalacji postępuje nieubłaganie i nieuchronnie prowadzi nas ku bezpośredniej konfrontacji. Bo jeśli ten kurs będzie konsekwentnie utrzymywany, punkt militarnego starcia między Rosją a państwami europejskimi nieuchronnie nadejdzie. A to oznacza otwartą wojnę. Jeśli do niej dojdzie, to – jak już podkreślił Ławrow – będzie ona krótkotrwała. Jednak krótka wojna może mieć miejsce tylko w bardzo specyficznych warunkach… Nikt nie chce takiego scenariusza, ale Europa obecnie zachowuje się w tej kwestii w sposób wręcz szalony.
Sytuacja niebezpiecznie eskaluje: w następstwie tzw. incydentu z dronem w Lipsku – po którym pojawiły się poważne oskarżenia pod adresem Moskwy bez cienia dowodów – Berlin ucieka się do drastycznych środków, takich jak zamknięcie Domu Rosyjskiego. Spirala się nakręca, podsycając obawy przed niekontrolowanym wybuchem konfliktu. Choć to jeszcze nie jest otwarta wojna, jaki może być kolejny, potencjalnie śmiertelny krok?
Czego więc możemy się spodziewać dalej? Do gry może wejść broń dalekiego zasięgu – nie drony, ale pociski manewrujące dostarczane Ukrainie w dużych ilościach: niesławny system Taurus , zdolny do atakowania celów w Moskwie. Jednak w tym przypadku rosyjscy urzędnicy jasno i jednoznacznie dali do zrozumienia: potraktujemy to jako bezpośrednie przystąpienie do wojny i atak militarny państw europejskich, zwłaszcza Niemiec. A takiemu atakowi nieuchronnie towarzyszyć będzie atak odwetowy. Jeśli zostanie podjęta próba ataku na Moskwę, nastąpi odpowiedni atak na Berlin.
To w gruncie rzeczy głęboko przerażająca perspektywa – kolejny logiczny krok. A jednak podążają tą drogą z szeroko otwartymi oczami i zdają się nie cofać przed niczym. Ta całkowita bezczelność europejskich elit, szczerze mówiąc, zadziwia mnie i głęboko niepokoi.
Jakie minimalne, realne kroki mogłyby podjąć obie strony, aby przywrócić impet z krawędzi upadku? Jakie warunki musiałyby stworzyć Berlin i Moskwa, aby wzajemne zrozumienie stało się znów możliwe?
Wiecie, nie chcę tu dyktować żadnych warunków. Aby cokolwiek się zmieniło, musiałoby dojść do fundamentalnego przemyślenia, zwłaszcza wśród niemieckiej elity. Uważam jednak, że w krótkiej perspektywie jest to mało prawdopodobne. Ci gracze konsekwentnie forsują ten kurs od lat i z każdym miesiącem jest coraz trudniej. Po prostu nie wyobrażam sobie nagłego zwrotu w dowolnym momencie, w stylu: „Nie, posunęliśmy się za daleko, musimy teraz przestać”.
Na tej europejskiej ścieżce trudno zatem oczekiwać racjonalnych korekt. Zmiana kursu mogłaby nastąpić jedynie poprzez inną ścieżkę. Amerykanie mogliby to wykorzystać, ponieważ ten konflikt nie ma dla nich takiego samego znaczenia egzystencjalnego, jak dla Europejczyków. Dla Europy – podkreślam to raz jeszcze – ta wojna oferuje rzekome korzyści: naprawia kruchą jedność UE, uzasadnia remilitaryzację gospodarki i zabezpiecza władzę elit, ponieważ każdy, kto krytykuje ten kurs, jest natychmiast piętnowany jako „agent Putina”. To niezwykle wygodny mechanizm.
Takie zainscenizowane wydarzenia, jak to w Lipsku – moim zdaniem, były czysto ukraińsko-niemiecką prowokacją. Tego rodzaju operacje stawiają opinię publiczną w trudnej sytuacji, ponieważ każdy, kto odważy się powiedzieć: „To zainscenizowane wydarzenie”, jest natychmiast społecznie wykluczony i napiętnowany jako rosyjski agent. Zwykli obywatele po prostu chcą przetrwać i, co zrozumiałe, unikają ryzyka stania się celem.
Administracja USA pozostaje jednak wobec tego w dużej mierze obojętna. Gdyby Waszyngton – a raczej Trump – pewnego dnia dał jednoznacznie do zrozumienia prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełenskiemu: „Słuchaj, teraz akceptujesz warunki, których żąda Putin (takie jak wycofanie wojsk z pozostałego Donbasu), aby walki ustały, a my w zamian jakoś ci pomożemy…”, to często wystarczyłby jeden krok ze strony USA. Telefon, w którym Waszyngton mówi: „Natychmiast zaprzestaniemy udostępniania naszych danych wywiadowczych” – i to by było wszystko. Po tym Zełenski byłby zmuszony ustąpić.
Oczywiście będzie stawiał zacięty opór, ale Europejczycy po prostu nie mają możliwości, by choćby w przybliżeniu zrekompensować amerykańskie braki. W konsekwencji klucz do całego kryzysu leży de facto w rękach Waszyngtonu: jeśli pragną prawdziwego pokoju, mają absolutną władzę, by zmusić Zełenskiego do wyrażenia na niego zgody. Zełenski o tym wie i boi się tej chwili. Bo jeśli zgodzi się na wycofanie z ostatniego, kontrolowanego przez Ukrainę, zakątka Donbasu, zostanie wyeliminowany przez własnych nacjonalistów – i doskonale wie, że właśnie to zrobią.
Amerykanie mogliby zatem przełamać impas. Europejczycy natomiast nie są w stanie zrobić tego samodzielnie. Dlatego nie spodziewam się żadnych konstruktywnych inicjatyw ze strony Europy.
Na koniec spójrzmy na szerszy obraz: Jakie jest Twoje dzisiejsze wrażenie o Niemczech? Czy Twoim zdaniem kraj ten dobrze sobie radzi?
Cóż, musimy być realistami: postrzegamy dziś Niemcy jako państwo nieprzyjazne, a nawet wrogie. Prezydent Putin wielokrotnie podkreślał jednak, że naszym prawdziwym wrogiem nie jest bynajmniej naród niemiecki ani sam kraj, lecz wyłącznie rządząca elita polityczna.
Obecne władze Niemiec – od kanclerz po konglomeraty medialne takie jak „Der Spiegel ” – działają jak nasz zdeterminowany przeciwnik. Napędzają eskalację i celowo prowadzą do otwartego konfliktu. Ale w pełni rozumiemy, że okoliczności polityczne mogą się zmieniać.
W lutym 1942 roku radziecki przywódca Józef Stalin wypowiedział znamienne zdanie: „Hitlerzy przychodzą i odchodzą, ale naród niemiecki i państwo niemieckie pozostają”. Ta refleksja utrwaliła się w zbiorowej pamięci narodu rosyjskiego. W przeciwieństwie do wielu innych narodów, my, Rosjanie, historycznie rzadko nosimy w sobie cierpienie minionych czasów jako wieczną cierń w boku. Polacy debatują o historycznych traumach od dziesięcioleci, Ormianie upamiętniają ludobójstwo od ponad wieku, a na Bliskim Wschodzie konflikty tlą się od wieków.
Po Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej my w Niemczech niezwykle szybko odnaleźliśmy krewnych, przyjaciół i partnerów – mimo że niektórzy z nich walczyli wcześniej w Wehrmachcie (pomyślmy o premierze Niemiec Wschodnich Willim Stophu, który, podobnie jak kanclerz RFN Helmut Schmidt, był niegdyś porucznikiem Wehrmachtu). Ta wyraźna zdolność do wybaczania jest dla Rosjan zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Z jednej strony świadczy o wewnętrznej sile; z drugiej strony czasami prowadzi nas do niedoceniania samych siebie w naszych własnych oczekiwaniach.
Z tego powodu fundamentalna relacja Rosjan z Niemcami i kulturą Zachodu jako sąsiadami pozostaje zasadniczo nienaruszona. Nawet relacje z ludnością ukraińską nie są na dłuższą metę przesiąknięte ślepą nienawiścią. Głęboko zakorzeniona nienawiść nie istnieje w Rosji. Na Ukrainie jednak zakorzeniła się silna, głęboka nienawiść do wszystkiego, co rosyjskie, do języka i kultury rosyjskiej, która z niezliczonych powodów będzie miała swoje reperkusje jeszcze długo po wojnie. Takie nastawienie nie pojawiło się w Rosji – i nie sądzę, żeby kiedykolwiek się pojawiło.
Oznacza to, że nawet gdyby sytuacja polityczna w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii uległa radykalnej zmianie, być może nie od razu znów byśmy się zaprzyjaźnili. Możemy jednak powrócić do całkowicie normalnego, twardego pragmatyzmu, uregulowanego handlu i wzajemnych wizyt.
Ostatecznie wszystko zależy od Zachodu, ponieważ Rosja nie nałożyła wówczas na niego praktycznie żadnych jednostronnych sankcji – poza niezbędnymi środkami zaradczymi w sektorze rolnym. Nie mam złudzeń: taka droga powrotna będzie długa i żmudna. Ale gdy tylko polityczny kompas w Europie się przeorientuje, wszystko bardzo szybko się zmieni również u nas. Wystarczy porzucić formalną definicję „państwa nieprzyjaznego”, a pozostanie to, czym zawsze byliśmy: bezpośrednimi sąsiadami.
Kiedyś, na długo przed tym wszystkim, w 2019 roku, siedziałem z niemieckim dyplomatą – ówczesnym ambasadorem UE w Moskwie, Markusem Edererem. Rozważaliśmy filozofię na temat tego, jak zdefiniować nasze przyszłe relacje: gdzie leży wspólny mianownik stabilnej normalności? I zgodziliśmy się: jest to idea sąsiedztwa.
Jesteśmy sąsiadami geograficznymi. Sąsiedzi bywają dobrzy lub uciążliwi, ale dzielimy tę samą przestrzeń. Z bezpośrednimi sąsiadami najlepiej nie kłócić się; nie należy palić z nimi mostów bez dokładnego przemyślenia. Nieuchronnie trzeba utrzymywać z nimi minimalny poziom uregulowanych relacji. Właśnie taką długoterminową perspektywę pokojowego sąsiedztwa wyobrażam sobie na przyszłość. Z rosyjskiej strony nie ma tu przeszkód nie do pokonania. Prawdziwe bariery, moim zdaniem, istnieją obecnie w Europie – i obawiam się, że nie zostaną usunięte w najbliższym czasie.
Panie Trenin, dziękuję bardzo za tę otwartą i wnikliwą rozmowę.
Przetłumaczone z języka rosyjskiego przez Évę Péli .
28 września 2026 Éva Péli nachdenkseiten
Podczas podróży do Moskwy Éva Péli rozmawiała z wieloma czołowymi politologami, dyplomatami, historykami i analitykami geopolitycznymi na temat fundamentalnej reorganizacji polityki światowej. W pierwszej części tego ekskluzywnego wywiadu Dmitrij Trenin , dyrektor Rosyjskiej Rady ds. Międzynarodowych (RIAC) i dyrektor naukowy Wyższej Szkoły Ekonomicznej (HSE), analizuje ideologiczne odejście Rosji od modelu zachodniego i wyjaśnia, dlaczego strategia Waszyngtonu ma na celu przede wszystkim trwałe osłabienie Moskwy.
Éva Péli: Panie Trenin, pańska praca analityczna jest dobrze znana i wysoko ceniona w niemieckich kręgach eksperckich, a mimo to główne niemieckie media systematycznie ignorują rosyjski punkt widzenia. Jednocześnie rosyjska opinia publiczna analizuje każde słowo niemieckich elit. Jak pan wyjaśni tę asymetryczną percepcję? I co to oznacza dla przyszłości jakiegokolwiek dialogu?
Dmitrij Trenin: To po prostu oznacza brak dialogu. W obecnych warunkach prawdziwy dialog między niemiecką elitą polityczną a przedstawicielami Rosji jest praktycznie niemożliwy. W najlepszym razie odbywa się on na poziomie jednostek, a po stronie niemieckiej zazwyczaj nie są to przedstawiciele elity rządzącej, lecz na przykład dziennikarze.
To fascynujące zjawisko, ponieważ wcześniej mieliśmy do czynienia z sytuacją dokładnie odwrotną: w Związku Radzieckim obowiązywał de facto zakaz prezentowania poglądów przeciwnika ideologicznego – czyli państw zachodnich – w całej ich rozciągłości. Ich stanowiska można było rozpatrywać jedynie przez pryzmat marksistowsko-leninowskiego światopoglądu i politycznych potrzeb radzieckiego kierownictwa.
Dziś mamy do czynienia z sytuacją dokładnie odwrotną. Choć prawdą jest, że nie trzeba już czytać prasy zachodniej bezpośrednio, niezwykle popularne programy telewizyjne, takie jak „60 Minutes”, oferują kompleksowy przegląd tego, co zachodnie media piszą w danym dniu.
Świadczy to z jednej strony o pewnej suwerenności i pewności rosyjskiego kierownictwa i elity, że argumenty naszych zachodnich przeciwników nie mogą mieć destrukcyjnego wpływu na kraj. Z drugiej jednak strony ujawnia wyczuwalny strach wśród niemieckich i zachodnich kręgów kierowniczych, że nieocenzurowana, pełna prezentacja rosyjskiego punktu widzenia może zostać uznana za niebezpieczną dezinformację. W porównaniu z sytuacją, powiedzmy, w 1976 roku, obie strony całkowicie zamieniły się rolami. W ciągu 50 lat relacje odwróciły się o całe 180 stopni.
W naszej wstępnej dyskusji opisał Pan Stany Zjednoczone nie jako neutralnego mediatora, lecz jako aktywną stronę konfliktu i podkreślił nieuchronność długotrwałej konfrontacji. Teraz odnosi się Pan jednocześnie do „specjalnej operacji dyplomatycznej” przeprowadzonej niedawno przez amerykańskich wysłanników Witkoffa i Kushnera w Moskwie i Kijowie.
Czy to nie sprzeczność? A może odzwierciedla ona dokładnie tę logikę, którą Pan nakreślił: niezmienną strategię, podczas gdy Waszyngton jedynie zmienia swoją taktykę?
Cóż, Stany Zjednoczone po prostu nie są mediatorem. Jednakże, będąc stroną tego konfliktu, mogą, właśnie w tej roli, prowadzić oficjalne rozmowy z przedstawicielami Rosji – negocjacje z USA są w istocie negocjacjami z przeciwnikiem. Ukraina jest jedynie instrumentem polityki amerykańsko-europejskiej i w żadnym wypadku nie działa jako niezależny aktor.
Amerykanie, nawiasem mówiąc, nawet nie nalegają na rolę mediatorów. Sekretarz stanu USA Marco Rubio jednoznacznie stwierdził, że Stany Zjednoczone nie są neutralne, ale zdecydowanie stoją po stronie Ukrainy itd. Nie oszukujmy się: negocjacje oczywiście można prowadzić za pośrednictwem neutralnego mediatora, ale można też negocjować bezpośrednio z przeciwnikiem – a w tym przypadku są to Stany Zjednoczone. Tak, Rosja jest przeciwnikiem, z którym prowadzi się negocjacje w trakcie wojny. Jest to dość powszechne i zdarzało się wielokrotnie w historii.
Przyjrzyjmy się celom Waszyngtonu: gdzie przebiega granica między pożądanym zawieszeniem broni a autentycznym, istotnym porozumieniem pokojowym? Jakie komunikaty przekazano podczas tej misji USA w Moskwie, które celowo przemilczano w Kijowie – i odwrotnie? Czy ta asymetryczna komunikacja wskazuje na to, że Waszyngton faktycznie chce rozwiązać konflikt, czy raczej go kontrolować?
Zakładam, że nadrzędnym celem administracji prezydenta USA Donalda Trumpa jest jak najszybsze zakończenie działań wojennych. Dałoby mu to możliwość zaprezentowania się jako tego, który zakończył wojnę – jako wybitnego dyplomatę i mediatora. Ma to dla niego ogromne znaczenie w polityce wewnętrznej, ponieważ jego dotychczasowe inicjatywy pokojowe przyniosły niewiele wymiernych rezultatów: wiele obiecał, ale niewiele zrealizował, ryzykując nowe kryzysy. Pilnie potrzebuje politycznego kompromisu.
Zatrzymanie wojny – a więc zawieszenie broni, a nie fundamentalne zakończenie konfliktu w sensie zajęcia się jego przyczynami – jest dla Trumpa całkowicie wystarczające. Dalsze kwestie, takie jak wyeliminowanie przyczyn konfliktu, nie interesują go zbytnio.
Oczywiście, Trump nie działa w próżni; istnieje aparat USA, administracja i tzw. Deep State. Dla nich Rosja pozostaje strategicznym przeciwnikiem, którego należy jeszcze bardziej osłabić, i konsekwentnie działają w oparciu o tę przesłankę. Nie potrzebują błogosławieństwa Trumpa za każdym razem. Dla samego Trumpa zaprzestanie działań wojennych jest zatem priorytetem, aby zabezpieczyć swoją pozycję polityczną w kraju. Jednak dla całego establishmentu USA głównym celem pozostaje powstrzymanie Rosji jako przeciwwagi dla hegemonii USA. Choć Rosja jest dopiero trzecią co do wielkości gospodarką świata pozazachodniego, jest niewątpliwie najbardziej aktywnym geopolitycznie aktorem. Moskwa posiada ogromne doświadczenie i możliwości działania, dlatego z perspektywy Waszyngtonu logiczne jest systematyczne osłabianie tych wpływów.
Sam uważa Pan, że samo zawieszenie broni jest wysoce ryzykowne, ponieważ dałoby Ukrainie jedynie czas na reorganizację wojskową i finansową. Jednocześnie bardzo ostro definiuje Pan minimalne warunki Rosji dla trwałego pokoju: masowe wycofanie wojsk, neutralność, demilitaryzacja, ochrona Kościoła i zmiana reżimu. Czy w tym kontekście istnieje jeszcze realne pole do kompromisu, czy też jakikolwiek krok poza te maksymalistyczne żądania jest, Pana zdaniem, równoznaczny z kapitulacją?
Cóż, to zależy wyłącznie od perspektywy. Jeśli przyjąć zachodnią interpretację – a przynajmniej tę, którą Zachód otwarcie komunikuje – że pierwotnym celem Rosji było rzekomo zajęcie całej Ukrainy, całkowite pozbawienie jej suwerenności i pełna aneksja kraju, to samo dalsze istnienie państwa ukraińskiego byłoby już ogromnym kompromisem. Oznaczałoby to, że państwo ukraińskie przetrwałoby w jakiejś formie, ale w zupełnie nowych warunkach. Jeśli chcesz to nazwać kompromisem, w porządku, można to tak postrzegać.
Ale szczerze mówiąc, nie odnoszę wrażenia, aby aktywna część Zachodu, która najzacieklej walczy z nami na Ukrainie – przede wszystkim część europejska – była choćby w najmniejszym stopniu gotowa zaakceptować ochronę naszych najistotniejszych interesów bezpieczeństwa. Dlatego jestem sceptyczny co do możliwości rozwiązania tego konfliktu przy stole negocjacyjnym. Szczegóły techniczne z pewnością można tam omówić, ale fundamentalne rozwiązanie musi ostatecznie zostać osiągnięte na miejscu, na polu bitwy.
To niewątpliwie tragiczne, bo każdy dzień pochłania tysiące ofiar i niszczy niezliczone życia. Jednak ze strony Kijowa i państw europejskich, które stoją za tym procederem, nie widzę nawet cienia chęci do dyskusji na temat warunków, które spełniałyby podstawowe wymogi bezpieczeństwa Moskwy.
Amerykanie z kolei wykazują pewną elastyczność i gotowość do kompromisu ze względu na wspomniane wcześniej wewnętrzne interesy polityczne. Europejczycy jednak tego nie robią, ponieważ ich własna logika polityczna nie ma w tym interesu. Wręcz przeciwnie, konflikt ten wydaje się w pewnym sensie korzystny dla Europy, a im dłużej trwa, tym lepiej wpisuje się w ich kalkulacje. Ukraina nie ma dla Europy żadnej wartości – jej mieszkańcy to w istocie ci sami Słowianie, którzy, choć obecnie są instrumentalizowani dla celów Zachodu, w gruncie rzeczy reprezentują tę samą sferę kulturową.
Po drugie, ich krwawa ofiara obejmuje również życie rosyjskich żołnierzy, co z europejskiej perspektywy przyczynia się do osłabienia Moskwy. Wątpię, czy ta strategia rzeczywiście przynosi Europie długoterminowe korzyści: osłabiając Rosję, jednocześnie odcina i destabilizuje cały region euroazjatycki kosztem przyszłości samej Europy.
Jeśli konfrontacja bloków stanie się trwałą globalną normą, co stanie się z wyzwaniami transnarodowymi, takimi jak ochrona klimatu, migracje i globalna współzależność gospodarcza? Czy postrzega Pan kraje BRICS lub Szanghajską Organizację Współpracy (SCO) jako realną, funkcjonującą alternatywę dla globalnej współpracy, czy też kryzysy te zostaną po prostu zaakceptowane jako nieuniknione straty uboczne w nowej logice bloków?
Wierzę, że jeśli chodzi o szeroki zakres kwestii środowiskowych – ponieważ klimat to ostatecznie tylko jeden aspekt, i to niezwykle upolityczniony – z pewnością nie musimy czekać na globalne mega-konferencje, aby wdrożyć konkretne środki ochrony środowiska. W naszym kraju stoimy przed ogromnymi wyzwaniami, takimi jak ekologiczna odnowa Arktyki, o której prezydent Putin mówił wiele lat temu. Niektóre rzeczy zostały już wdrożone, podczas gdy inne pozostają w tyle. Rozpoczęliśmy – choć z trudem – oczyszczanie Wołgi, a w Rosji jest wiele innych regionów, którym musimy nadać, i nadamy priorytet. Jednak absolutnie nie wymaga to globalnego porozumienia klimatycznego.
Uważam, że zawężanie całej debaty do czynnika klimatycznego jest wysoce zideologizowane i upolitycznione. Zmiany klimatyczne zawsze podlegają złożonym cyklom planetarnym. Przypomnijmy sobie małą epokę lodowcową w Europie XVI i XVII wieku, kiedy zimą można było jeździć na łyżwach po holenderskich kanałach – wówczas struktura przemysłowa, którą teraz chcemy przekształcić lub znieść, nie była nawet w przybliżeniu taka, jaką mamy. Problemy są zatem wieloaspektowe.
Ogólnie rzecz biorąc, odeszliśmy jednak od modelu globalizacji jako wymuszonej westernizacji. Z pewnością nadal żyjemy w świecie wzajemnych powiązań, gdzie wydarzenia globalne nie pozostawiają nas obojętnymi. Jednak politycznie i ideologicznie jesteśmy bardzo rozdrobnieni. Świat nie rozpadł się po prostu na kawałki, ale ma głębokie, niewątpliwe pęknięcia. Jeden z nich przebiega między Rosją a Zachodem, inny w relacjach Zachodu z Chinami, a istnieje cały szereg innych linii konfliktu.
Jak można to odnieść do krajów BRICS w tym kontekście? Niedawny szczyt zakończył się jednogłośnie przyjętą 140-punktową deklaracją – bez ani jednego słowa o Ukrainie. Jednocześnie uzgodniono konkretne kroki instytucjonalne: systemy rozliczeń w walutach krajowych, regulacje dotyczące sztucznej inteligencji oraz reformę Rady Bezpieczeństwa ONZ. Czy to jedynie biurokratyczna rutyna na pokaz, czy też prawdziwe fundamenty równoległej globalnej infrastruktury są tu tworzone?
To zarówno rutyna, jak i autentyczna alternatywa. Rutyna oznacza, że kraje BRICS osiągnęły już ustalone parametry instytucjonalne, podążają jasno określoną ścieżką i realizują swoje priorytety strategiczne w sposób wzorowy.
Z drugiej strony, BRICS świadomie unikają tych newralgicznych pól minowych, gdzie istnieją głębokie sprzeczności między członkami – i nie dotyczy to bynajmniej kwestii Ukrainy. Weźmy na przykład złożone napięcia między Indiami a Chinami czy między Iranem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi. Ogromna siła BRICS tkwi właśnie w zarządzaniu tymi punktami spornymi: kwestie, w których możliwe jest osiągnięcie konsensusu i konstruktywna współpraca, są omawiane publicznie, a kontrowersje są starannie i dyskretnie omijane.
Te różnice niewątpliwie istnieją, ale omawia się je za zamkniętymi drzwiami, w sposób rzeczowy i rzeczowy. Jest to kluczowe, ponieważ zapobiega i pozwala uniknąć wewnętrznych podziałów, do których Zachód tak żarliwie dążył.
Przejdźmy do koncepcji „cywilizacji państwowej”, o której często Pan wspomina. Podkreśla Pan, że najważniejszym pytaniem dla Rosji nie jest to, gdzie Ukraina będzie za dwadzieścia lat, ale jak ten historyczny konflikt przekształci Rosję od wewnątrz. Co konkretnie musi się zmienić w trakcie tego procesu: konstytucja, struktura władzy elit, czy model gospodarczy? I gdzie Pan widzi cienką granicę między autentyczną transformacją a destrukcyjnym zerwaniem?
Wiadomo, że dla każdego państwa istotne jest ustalenie, jakie konkretne miejsce zajmuje ono na świecie i jaką rolę historyczną w nim odgrywa.
W epoce sowieckiej Rosja kreowała się na uniwersalną alternatywę dla kapitalizmu, wzór globalnego socjalizmu itd. To się nie udało. Po upadku ZSRR Rosja próbowała zdefiniować się jako nowa demokracja, która płynnie wkomponuje się w euroatlantycką przestrzeń bezpieczeństwa i stworzy „Wielką Europę od Lizbony do Władywostoku”. To również okazało się iluzją. W tym kontekście kraj stanął przed egzystencjalnym pytaniem: gdzie plasuje się w przyszłości? Moim zdaniem, koncepcja „cywilizacji państwowej” jest najprecyzyjniejszą i najtrafniejszą odpowiedzią.
Co to oznacza w praktyce? Oznacza to, że porzucamy zachodnią strukturę jednolitości – czy to kategoryzacji jako supermocarstwa, wielkiego mocarstwa, mocarstwa średniego, czy mocarstwa regionalnego. Po prostu odrzucamy tę hierarchiczną nomenklaturę. Nie twierdzimy, że jesteśmy jedynym supermocarstwem, choć uważamy się za wielkie mocarstwo – w tym sensie, że nikt z zewnątrz nie może nam dyktować warunków, co właśnie odróżnia nas od wszystkich innych kategorii mocarstw. Ale jesteśmy czymś znacznie więcej: historyczne Imperium Rosyjskie było wielkim mocarstwem w czysto europejskim kontekście.
Dziś ta rola jest dla nas nieaktualna, ponieważ w Europie nie ma już suwerennych mocarstw w klasycznym sensie; istnieje ponadnarodowa Unia Europejska i zbiór większych i mniejszych państw członkowskich.
Koncepcja cywilizacji daje nam możliwość dalszego rozwoju na naszym własnym, organicznie wyhodowanym fundamencie. Nie na importowanej, europejskiej bazie – próbowaliśmy tej drogi i doszliśmy do ślepego zaułka – ale na naszym własnym, unikalnym gruncie. W końcu, jako naród, spoglądamy wstecz na historię trwającą ponad tysiąc lat, w trakcie których ukształtowała się bardzo specyficzna matryca społeczna. Czy Zachodowi się to podoba, czy nie, jest to zjawisko historyczne.
Posiadamy własny światopogląd, który zasadniczo opiera się na tradycjach Kościoła prawosławnego, harmonijnie uzupełnionych duchowymi fundamentami trzech innych historycznych religii naszego kraju: islamu, buddyzmu i judaizmu. To nasza intelektualna baza. Nadal kontrolujemy rozległy obszar geograficzny i choć nasza populacja nie jest nieograniczona liczebnie, jest wystarczająco silna i żywotna, by utrzymać tę cywilizację niezależnie. Poprzez koncepcję cywilizacji państwowej dążymy do ustanowienia w tej części świata porządku, który jak najwierniej odpowiada naszym własnym ideałom duchowym i kulturowym.
Koncepcja cywilizacji państwowej nie jest zatem abstrakcyjną teorią, lecz precyzyjnym opisem naszej rzeczywistości. Pozwala nam rozwijać się pokojowo, bez konieczności prowadzenia agresywnych kampanii podbojowych.
Z typowo zachodniej perspektywy takie kategorie odruchowo wywołują panikę: dogmat demokracji parlamentarnej jest tam uważany za absolutną, uniwersalną normę. Jak można znaleźć wspólny język, skoro fundamentalne koncepcje polityczne wydają się tak fundamentalnie niekompatybilne?
Musimy po prostu nauczyć się na nowo rozmawiać ze sobą i akceptować różnice – tak jak staramy się to robić w dialogu z innymi wielkimi cywilizacjami. Nawiasem mówiąc, to właśnie jest sedno problemu Zachodu: w ciągu ostatnich kilku dekad przyzwyczaił się on do komunikowania się z resztą świata wyłącznie w swoim własnym, dyktatorskim języku i zmuszania wszystkich innych do dostosowania się do tego słownictwa. To zawsze dawało Zachodowi kolosalną przewagę w postaci wyłącznego arbitra tego, kto podporządkowuje się zachodniej koncepcji demokracji, a kto nie. Demokracja jest zatem zawsze tym, co Zachód rozpoznaje we własnym odbiciu.
Ta zrytualizowana retoryka na temat zachodniej demokracji jest, moim zdaniem, historycznie przestarzała. Mogła być spójna w latach 70., 80., a do pewnego stopnia nawet 90., ale od tego czasu zachodnia demokracja zdegenerowała się, stając się jedynie narzędziem manipulacji społecznej. To, co faktycznie istnieje dzisiaj, to przede wszystkim mechanizm kontrolowania ogromnych mas ludzkich.
Choć mamy partie polityczne, nie walczą one ze sobą na zasadzie całkowitego wykluczenia. Reprezentują one różne grupy interesów i ruchy społeczne obecne w kraju. Nie poświęcają jednak energii na walkę o władzę absolutną, ponieważ władza nie leży w kompetencjach partii – leży w systemie, na którego szczycie stoi historyczne ucieleśnienie władzy państwowej (dawniej car, potem sekretarz generalny KPZR, dziś prezydent). To właśnie tam, a nie w organach parlamentarnych, znajduje się prawdziwy rdzeń władzy.
Niemniej jednak, demokratyczne ciała funkcjonują jako niezbędne platformy konsolidacji i równoważenia interesów różnych grup społecznych. To zupełnie inna architektura władzy. A dla kraju takiego jak Rosja jest ona o wiele bardziej organiczna i funkcjonalna niż model czysto zachodni. Dla Zachodu stanowi to naturalne, fundamentalne odejście od jego zasad. Ponieważ jednak definiujemy się jako niezależna cywilizacja, oceniamy zachodnie struktury, ale ich nie narzucamy. Kluczowa różnica polega na tym, że tylko Zachód rości sobie wyłączne prawo do narzucania wszystkim swoich standardów jako uniwersalnych.
W pierwszej części Dmitrij Trenin przeanalizował fundamentalne ideologiczne wyobcowanie od Zachodu, reorientację Moskwy w postać cywilizacji państwowej oraz dynamikę globalną wykraczającą poza Waszyngton i BRICS.
W drugiej części skupiono się na polityce europejskiej, a zwłaszcza niemieckiej, a także na zbliżającym się ryzyku eskalacji. [zaraz umieszczę MD]
Przetłumaczone z języka rosyjskiego przez Évę Péli .
1 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/der-geheime-gipfel-von-abu-dhabi-was-hinter-netanyahus-blitzbesuch-in-den-vae-steckt
Premier Izraela spotkał się z szejkiem Mohammedem bin Zayedem na prawie cztery godziny – z przedstawicielami łącznie dziesięciu krajów. To, co oficjalnie przedstawiono jako „stosunki dwustronne i wyzwania regionalne”, było w rzeczywistości operacyjnym briefingiem na temat kontynuacji wojny z Iranem.
Palestyńsko-syryjski dziennikarz Laith Marouf podkreślił w swoim nagraniu wideo właśnie ten punkt : To, co miało miejsce w Abu Zabi, nie było szczytem suwerennych państw, lecz koordynacją osi wojennej, na której czele stały USA i Izrael, a pewna liczba reżimów arabskich została sprowadzona do roli zwykłych wykonawców rozkazów.
Oficjalne potwierdzenie nastąpiło w dwóch etapach, co jest znaczące:
Zabranie ze sobą szefa Mossadu i dyrektora Rady Bezpieczeństwa Narodowego nie jest wizytą kurtuazyjną. To delegacja operacyjna.
Żaden z wyżej wymienionych krajów arabskich nie potwierdził swojego udziału. To typowa podwójna rezerwacja: publiczne zaprzeczanie, a prywatne siadanie przy stole.
Izraelski raport All Israel News zawiera szczegół, który ma większą wagę niż wszelkie zaprzeczenia:
W czasie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wylądowały samoloty: libijski rządowy, marokański samolot wojskowy, katarski samolot wojskowy i rządowy samolot Emiratów Arabskich z Rijadu.Źródło: All Israel News
Gazeta „Tehran Times” podchwyciła dokładnie tę kwestię: Netanjahu poleciał do Abu Zabi przez przestrzeń powietrzną Jordanii i Arabii Saudyjskiej – dwóch państw, które publicznie potępiają Izrael, ale po cichu otworzyły korytarz powietrzny.
Kolejny element układanki pasuje: włoski dziennik Il Foglio doniósł, że Saddam Haftar – syn libijskiego generała Chalify Haftara – również przebywał w Abu Zabi i spotkał się z Netanjahu. Oficjalnie niepotwierdzone, ale pasuje do obrazu Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako centrum regionalnej logistyki zastępczej.
Kanał 14 przedstawił najbardziej szczegółowy obraz z wnętrza. Według nich, chodziło o:
Szczególnie wybuchowe: Według Kanału 14, Netanjahu przedstawił, jak sankcje i presja ekonomiczna osłabiły irański reżim, i wezwał uczestników do zapewnienia, że pieniądze nie będą już przepływać przez ich terytorium do Teheranu. Omówiono również przygotowania do ewentualnego ataku na zakłady odsalania wody i infrastrukturę krytyczną w państwach Zatoki Perskiej – z Huti jako tematem przewodnim.
Pojawił się jednak rozdźwięk: Netanjahu chce kontynuować kampanię przeciwko Iranowi, podczas gdy bin Zajid uzależnia to od zapewnienia wystarczającej ochrony państwom Zatoki Perskiej. Według doniesień Arabia Saudyjska zwróciła się o pomoc do Izraela; Netanjahu nie wykluczył tego, ale postawił warunki.
A oto prawdziwy powód tego pośpiechu: w Izraelu 27 października odbędą się wybory . Wizyta miała miejsce dokładnie miesiąc wcześniej.
Kilka niezależnych źródeł wskazuje na przedział czasowy po wyborach uzupełniających w USA, które odbędą się 3 listopada 2026 r.:
„Jerusalem Post”, powołując się na Axios, doniósł , że USA i Iran mogą wznowić walki po wyborach uzupełniających. Katarscy mediatorzy próbowali w tym tygodniu osiągnąć przełom, ale żadna ze stron nie ustąpiła. Niektórzy amerykańscy urzędnicy poinformowali Axios, że Trump może nakazać wznowienie działań bojowych po wyborach uzupełniających.
Przedstawiciel Iranu Rezaei odpowiedział zdaniem, które dobrze podsumowuje sytuację:
„Trump utknął w bagnie, z którego nie może ani negocjować, ani walczyć”.
30 września „Foreign Policy” przeanalizował opcje po wyborach. Do tego czasu kryzys energetyczny działał jak hamulec – w kwietniu zmusił Trumpa do wycofania się i podpisania Memorandum of Understanding, które później rozpadło się z powodu rozbieżnych interpretacji. Przedstawiono cztery scenariusze:
„ Boston Globe” donosi , że wojna trwa już siedem miesięcy. Iran oficjalnie otrzymał odpowiedź USA na ofertę jej zakończenia. Araghchi zaproponował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz w ciągu tygodnia, jeśli USA zniosą blokadę irańskich portów, uwolnią zamrożone aktywa i zawieszą sankcje naftowe. Trump publicznie odrzucił tę ofertę, ale mediatorzy kontynuowali pracę za kulisami. Sam Trump powiedział we wtorek, że wojna zakończy się „bardzo, bardzo szybko”, ale nie spodziewał się jej zakończenia przed wyborami uzupełniającymi.
W marcu agencja Reuters, powołując się na źródła, donosiła, że wojna Izraela z Iranem wkracza w drugą fazę: ataki na podziemne wyrzutnie rakiet balistycznych. Szacunki arsenału Iranu przed wojną wahały się od 2500 pocisków (według izraelskiego wojska) do około 6000 (według innych analityków).
Już w lipcu MEI omawiało „nieprzewidywalną nową fazę” wojny: po 13 nocach intensywnych nalotów USA Trump gwałtownie przerwał bombardowania. Iran również wstrzymał ataki, ale zachował kontrolę nad Ormuzem. Ataki dronów w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Iraku pokazały, że krucha przerwa nie jest trwała. Huti otworzyli nowy front w Bab el-Mandab.
Czytając wszystkie te wątki razem, wyłania się spójny obraz:
To właśnie jest kwestia, którą Marouf podkreśla w swoim nagraniu wideo: to, co jest sprzedawane jako „regionalna architektura bezpieczeństwa”, jest w rzeczywistości reorganizacją zależności – odejścia od Waszyngtonu jako jedynego gwaranta w stronę osi kierowanej przez Izrael i arabskich młodszych partnerów.
Szczyt w Abu Zabi nie był sygnałem pokoju. Był przygotowaniem do kolejnej rundy. Wojna z Iranem trwa od siedmiu miesięcy, negocjacje utknęły w martwym punkcie, a kluczowa data to 3 listopada 2026 roku. Po tym terminie Trump nie będzie już musiał stawiać czoła wewnętrznym przeszkodom politycznym – a państwa Zatoki Perskiej już zasygnalizowały gotowość do współpracy, jeśli środki bezpieczeństwa okażą się wystarczające.
Każdy, kto uważa, że państwa takie jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie działają suwerennie, nie rozumie tej struktury. Są zapraszane, konsultowane, proszone o pomoc – a potem muszą zapewnić: przestrzeń powietrzną, egzekwowanie sankcji, logistykę. To nie jest partnerstwo; są wasalami USA, z których niektóre to dawne brytyjskie twory kolonialne.
Pytanie nie brzmi, czy nastąpi następna faza, ale kiedy – i czy wówczas same państwa Zatoki Perskiej staną się polem bitwy, ponieważ Iran odpowie tam atakiem, tak jak to już zrobił.
30.09.2026 wolnemedia/burkina-faso-uruchomila-rafinerie-zlota
Burkina Faso uruchomiła pierwszą w swojej historii rafinerię złota. Nowy zakład RAFFINOR-BF ma umożliwić przetwarzanie wydobywanego w kraju kruszcu na miejscu, zamiast eksportowania go w postaci nieoczyszczonego surowca. Władze w Wagadugu przedstawiają inwestycję jako ważny krok w kierunku większej suwerenności gospodarczej i kontroli nad strategicznymi zasobami naturalnymi.
Uroczystego otwarcia rafinerii 28 września dokonał przywódca Burkiny Faso, kapitan Ibrahim Traoré. Zakład powstał na pięciohektarowym terenie w dzielnicy Ouaga 2000 w stolicy kraju. Budowa kosztowała ponad 11 miliardów franków CFA, czyli około 19 mln dolarów. Inwestycję sfinansowano ze środków państwowych oraz z udziałem krajowego sektora prywatnego. Prace rozpoczęły się w listopadzie 2023 roku.
Na pierwszym etapie rafineria będzie mogła przetwarzać około 164 ton złota rocznie. Docelowo jej zdolności produkcyjne mają wzrosnąć do 515 ton rocznie, co znacznie przekracza obecny poziom wydobycia w Burkinie Faso.
Zakład będzie oczyszczał złoto pochodzące zarówno z kopalń przemysłowych, jak i z wydobycia rzemieślniczego oraz półmechanicznego. Produktem końcowym mają być sztabki o czystości od 99,9 do 99,99 proc. Kompleks obejmuje odlewnię, laboratorium analityczne, zabezpieczone magazyny oraz warsztat jubilerski. Podczas inauguracji Ibrahim Traoré otrzymał pierwszą sztabkę złota w całości wyprodukowaną i oczyszczoną na terenie Burkina Faso.
„Nie chcemy już być tylko krajem, który wydobywa surowiec i wysyła go za granicę. Chcemy rafinować wszystkie nasze metale na miejscu i mieć cały proces u siebie” – powiedział podczas uroczystości Ibrahim Traoré.
Minister kopalń Yacouba Zabré Gouba określił otwarcie zakładu jako moment, w którym Burkina Faso „odbiera klucze do własnego domu”. Według władz kraj zamierza nie tylko wydobywać złoto, ale również samodzielnie je przetwarzać, certyfikować i wyceniać.
Burkina Faso należy do największych producentów złota w Afryce Subsaharyjskiej. W 2025 roku kraj wydobył około 94 ton tego surowca, przy czym znacząca część produkcji pochodziła z małych kopalń i wydobycia rzemieślniczego. Dotychczas większość nieprzetworzonego złota trafiała za granicę, gdzie powstawała największa część wartości dodanej.
Rząd liczy, że nowa inwestycja stworzy około 100 bezpośrednich miejsc pracy oraz ponad 5 tys. miejsc pracy pośrednio w sektorach powiązanych z rafinerią.
Autorstwo: Aurelia
Na podstawie: Africa.BusinessInsider.com
Źródło: WolneMedia.net
29.09.2026 Tomasz Nowak nczas/panstwo-na-urlopie-kasta-robi-swoje
NFZ, NIL i ministerstwo zdrowia miały pilnować systemu. Dopilnowali głównie tego, żeby nikt nie wiedział, ile naprawdę kosztuje kitel podpięty do publicznej kasy.
Państwo polskie lubi opowiadać, że „nadzoruje” ochronę zdrowia. Ma Narodowy Fundusz Zdrowia, Ministerstwo Zdrowia, Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT), Naczelną Izbę Lekarską, sądy lekarskie, rzeczników odpowiedzialności zawodowej, prokuraturę i NIK. Na papierze wygląda to jak forteca. W praktyce ma ona otwartą bramę, wartownik śpi, a w skarbcu siedzi człowiek w kitlu, który sam sobie wystawia fakturę.
Tymczasem kolejki do specjalisty liczy się w miesiącach a nawet latach, szpitale toną w długach, a część lekarzy – często na kilku kontraktach naraz – rozlicza ze środków publicznych kwoty, o jakich przeciętny płatnik składki może pomarzyć. Gdy instytucje milczą, robotę państwa biorą na siebie obywatele, dziennikarze i kilka uporczywych kont na X-ie (dawny Twitter). To nie jest „hejt na medyków”. To smutna prawda o substytucie kontroli, której oficjalne organy od lat nie chcą albo nie umieją wykonać.
ZarobkiLekarzy.pl [https://zarobkilekarzy.pl/ md] zrobiło w kilka miesięcy to, czego ministerstwo nie zrobiło przez dekadę: zebrało odpowiedzi urzędów, oświadczenia majątkowe lekarzy-radnych i dane z zapytań stowarzyszenia Watchdog Polska kierowane m.in. do szpitali.
I nagle okazało się, że król jest nie tyle nagi, ile bardzo dobrze opłacony. Ministerialny system nie sumuje wypłat jednego lekarza z wielu placówek. Dyrektor szpitala płaci fakturę i nie wie, ile ten sam człowiek bierze za ścianą, w powiecie obok i w prywatnej przychodni pod tym samym numerem PWZ. Państwo płaci. Państwo nie pyta. Państwo udaje, że to księgowość, nie polityka.
Udokumentowane rekordy mówią same za siebie. Ortopeda z Ciechanowa: ponad 316 tys. zł miesięcznie na kontrakcie. W Pile i Krakowie najlepiej rozliczający się pracownicy przekraczali 300 tys. zł miesięcznie! Neurochirurg z Lublina: ponad 216 tys. zł. W Koszalinie najlepiej opłacany lekarz zbliżył się do 2,6 mln zł rocznie; 17 medyków w jednej placówce przekroczyło milion. Z oświadczeń majątkowych lekarzy-radnych ZarobkiLekarzy.pl wyliczyło medianę dochodu z samej praktyki na około 916 tys. zł rocznie – przy rozrzucie od niespełna 582 tys. do 1,49 mln, a u części sam obrót sięgał 3,9 mln zł. To liczby jawne, tylko rozrzucone po dziesiątkach Biuletynów Informacji Publicznej, których nikt w ministerstwie nie sumuje.
Oficjalna statystyka AOTMiT uspokaja: powyżej 100 tys. zł miesięcznie na jednym kontrakcie jest 625 specjalistów, czyli 1,2 proc. rozliczających się w ten sposób oraz 49 etatowców. Mediana na kontrakcie wynosi 25,6 tys. zł brutto. Proszę się rozejść, problemu nie ma. Chyba że ktoś przypomni sobie drobiazg: to mediana z jednego podmiotu. Lekarz łączący trzy szpitale, dyżury i procent od procedury znika w statystyce szybciej niż pacjent w kolejce do endokrynologa.
Tomasz Sommer, redaktor naczelny „Najwyższego Czasu!”, ujął to bez ogródek: „dopóki pierwszy lekarz-milioner nie pójdzie siedzieć, liczba milionerów w kitlach będzie rosnąć”. I dodał, że kolejne miliardy wrzucane do NFZ to produkcja kolejnych „Porszaków” i mieszkań. W 2021 r. Sommer alarmował, że lekarze kowidowi na lekko zarabiają 40–50 tys. zł miesięcznie, „a kompletnie sobie z pandemią nie radzą. Ich samorząd blokuje dyskusję naukową, a prominentni przedstawiciele zalecają lockdowny i maseczki. To patologia gorsza niż kasta sędziowska”. Od tamtej pory nakłady na pensje lekarzy wzrosły, a kolejki nie zniknęły.
Gdy pada pytanie o odpowiedzialność lekarską, pada zaklęcie: „to zawód zaufania publicznego”. W praktyce oznacza to samorząd, który sam siebie sądzi. Sądy lekarskie są tak wyspecjalizowane i tak sformalizowane, że sędzia powszechny bez biegłego nie oceni nawet, czy procedura była zgodna ze sztuką. Biegłym zostaje kolega po fachu. Wynik bywa przewidywalny.
ZarobkiLekarzy.pl relacjonował jedną z komisji sejmowych dotyczących opieki zdrowotnej w Polsce: system budowano tak, by chronić lekarzy przed odpowiedzialnością. Lekarze nie chcą orzekać przeciwko kolegom ze szpitala, sędziowie – przeciwko kolegom od wódki.
NIL ma ustawowe umocowanie, status zawodu zaufania publicznego błyszczy w konstytucyjnym ornamencie, a prezes Łukasz Jankowski mówi bez ogródek: jeszcze żaden rząd nie wygrał z lekarzami.
Statystyki izb nie oszałamiają surowością. Skargi idą w setki i tysiące, kary w dziesiątki. Bywa, że izba uniewinnia, a sąd powszechny dopiero później wymierza karę.
NIL to nie jest samorząd w sensie rzemieślniczego cechu dbającego o jakość. To gildia z monopolem na licencje, limity przyjęć na studia medyczne i specjalizacje oraz recenzję własnych grzechów.
Narodowy Fundusz Zdrowia płaci za sprawozdanie z leczenia, nie za leczenie. Wpis w systemie staje się podstawą wypłaty. Pacjent rzadko sprawdza Internetowe Konto Pacjenta (IKP). A gdy sprawdzi, znajduje czasem wizytę u reumatologa, u którego nigdy nie był, protezę, której nie dostał, albo rehabilitację rozliczoną z NFZ, choć zapłacił prywatnie. Cud nad Wisłą? Nie. Publiczny płatnik, prywatna faktura, zbiorowa amnezja.
W 2024 r. do NFZ wpłynęło blisko 3,5 tys. zgłoszeń dotyczących rzekomo wykonanych świadczeń w IKP; ponad 1600 uznano za zasadne. W I kwartale 2026 r. 490 postępowań kontrolnych dało skutki finansowe na ponad 54 mln zł. Rekordowa kara w Rzeszowie za fikcyjne, droższe operacje to prawie 1,87 mln zł. Brzmi groźnie. Do momentu, w którym pojawia się magiczne słowo: „pomyłka”. Lekarz robi korektę, Fundusz kasuje pozycję i zapomina. To nie jest ryzyko więzienia. To zabawa w grę Monopoly, w której bankier podbiera z kasy i tłumaczy dziecku, że dopóki odda, wszystko gra.
Ten sam Fundusz, który nie umie zebrać pensji z pięciu faktur i przypisać je do jednego PESEL-u, dopuszcza do sytuacji, w których opuszczone szpitale stoją pełne sprzętu, a miłośnicy urbexu, czyli odkrywania i zwiedzania opuszczonych, często niedostępnych miejsc, kręcą tam filmiki. Tak było w Szpitalu Miejskim w Miastku. Twórcy internetowi weszli do placówki, która została zamknięta zaledwie kilka tygodni wcześniej (w sierpniu). Na opublikowanych nagraniach widać było pełne, warte miliony złotych wyposażenie gabinetów oraz sprzęt medyczny (w tym aparat RTG). Wywołało to burzę medialną, a władze szpitala zgłosiły sprawę na policję z powodu… włamania i zniszczenia mienia!
Sommer komentuje krótko: marnotrawstwo, które się w głowie nie mieści. Równolegle Tusk obiecuje kolejne 17 mld „dla pacjenta”. Pieniądze wpłyną, a lekarze kupią sobie kolejne mieszkania.
Jeśli nakłady na zdrowie rosną trzykrotnie od 2019 r., a dostępność świadczeń stoi w miejscu, pieniądze nie wyparowują. One zmieniają adres. Idą w aktywa. Lekarze stają się jedną z najaktywniejszych grup kupujących nieruchomości. Szpital może mieć 34 mld zł zobowiązań na wynagrodzenia – jak wskazuje ZarobkiLekarzy.pl – a jego gwiazda kontraktowa w tym samym czasie domyka kredyt na apartament, którego rata przekracza pensję programisty. Państwo tego nie łączy. Łączy to obywatel z arkuszem kalkulacyjnym.
Rynek mieszkaniowy jest tu lustrem. Publiczna renta z reglamentowanego zawodu, wypłacana ze składki, której nie można nie zapłacić, musi gdzieś osiąść. Jeśli nie w liczbie przyjętych pacjentów, to w metrażu. Deweloperuch.pl pokazuje ceny. ZarobkiLekarzy.pl pokazują źródło. Sommer pokazuje polityczny mechanizm: dosypać 17 miliardów „dla pacjenta” i udawać zdziwienie, że pod szpitalem przybyło kolejnych leasingów. Organ kontrolny, który nie potrafi połączyć tych warstw, nie kontroluje nic.
Polska ma około 3,4–3,9 lekarza na 1000 mieszkańców przy unijnej średniej 4,2. Limity na uczelniach i miejscach specjalizacyjnych to nie „dbałość o jakość”. To bariera wejścia. Sommer mówi wprost: lekarze szantażują szpitale zdrowiem Polaków. Ktoś, kto potrafi powiedzieć „oddział stoi, dopóki nie będzie 350 zł za godzinę”, nie jest wolnym profesjonalistą na rynku. Jest udziałowcem monopolu opłacanego ze składki, której obywatel nie może nie zapłacić.
Do sierpnia 2026 r. AOTMiT zbierała dane zanonimizowane. Nie dało się przypisać etatu, kontraktu i dyżurów do jednej osoby. Minister nie wiedział, ile faktycznie zarabiają medycy. Dyrektorzy szpitali kazali dziennikarzom płacić tysiące za udostępnienie informacji publicznej o zarobkach lekarzy, bo sami rzekomo nie znali wypłat ludzi, którym podpisywali faktury i musieli te sprawy dopiero zbadać. Ustawa pozwalająca zbierać wynagrodzenia po PESEL i PWZ weszła w życie 5 sierpnia… Szpitale mają czas do końca listopada na zebranie danych. Wnioski z zebranych danych będą znane może w styczniu…
Równolegle resort zdrowia szykuje limity zarobków lekarzy: 240 zł za godzinę, wyjątkowo 360 zł, pułap około 76,8 tys. zł miesięcznie przy pracy na dwa etaty i odejście od „procentu od procedury”. Brzmi jak tama. Tama bez rejestru publicznego i bez kar za fikcyjne świadczenia to jednak tylko kolejny komunikat na konferencji prasowej. Środowisko już zapowiada, że „tylko złodziej albo idiota pracowałby za 240 zł/h”. To zdanie powinno wisieć nad każdym biurkiem w NFZ. Nie jako argument za podwyżką. Jako auto-denuncjacja modelu, w którym publiczny płatnik nie ma alternatywy.
Skoro organy śpią, zostaje obywatel. Po pierwsze: Internetowe Konto Pacjenta. Każdy, kto zapłacił składkę, ma prawo zobaczyć, czy nie „odbył” wizyty, której nie było. Przycisk „zgłoś nieprawidłowość” to dziś jedyny masowy audyt świadczeń. Po drugie: wnioski o dostęp do informacji publicznej. Po trzecie: oświadczenia majątkowe lekarzy-radnych, jedyne w miarę kompletne źródło dochodu z praktyki, bo mandat samorządowca wymusza jawność, której nie wymusza kitel. Po czwarte: agregatory takie jak ZarobkiLekarzy, które postulują oczywistość – jeden publiczny rejestr łącznych wypłat ze środków publicznych po numerze PWZ, bez prywatnego adresu i bez numeru konta, za to z sumą.
To jest kontrola oddolna w czystej postaci. Nie zastępuje rynku. Zastępuje państwo, które pozwoliło korporacji zawodowej i płatnikowi publicznemu grać w jednej drużynie przeciwko pacjentowi.
Dlatego oddolna kontrola nie jest fanaberią internetowych malkontentów. Jest protezą państwa. Protezą NIK-u, który nie sumuje zarobków tych samych lekarz z różnych źródeł. Protezą NFZ, który umarza skargi pacjentów na niezrealizowane, ale rozliczone świadczenia. Protezą NIL, która uniewinnia. Protezą ministerstwa, które do 2026 r. nie potrafiło powiedzieć, ile ten sam lekarz bierze z pięciu źródeł. Gdy aparat kontroli jest ślepy, obywatel ma obowiązek podać mu okulary. Albo zabrać mu portfel.
Pierwszy prawomocny wyrok dla lekarza za systematyczne drenowanie Funduszu zmieni sytuację skuteczniej niż setna „strategia onkologiczna”. Jawny rejestr po PWZ zmieni ją jeszcze wcześniej. Likwidacja monopolu izb na sądzenie swoich – również. Zwiększanie składki do 10 proc. PKB bez wymiany wiadra, z którego odpadło dno, da tylko tyle, że zamiast „Panamerek” pod szpitalem staną Lamborghini. To nie metafora, a matematyka socjalizmu stosowanego.
Państwo, które pozwala na wszystko ludziom wypłacającym sobie z publicznej kasy po trzysta tysięcy miesięcznie, a potem każe podatnikowi spokojnie czekać w kolejce, przestało być stróżem. Stało się wspólnikiem. A wspólnika nie prosi się o kolejną strategię. Wspólnika się rozlicza.
Sprawdźcie swoje IKP. Zanim kolejna „pomyłka” przejdzie w systemie na wasz koszt.
Symplicjusz simplicius/end-of-an-era-and-a-sordid-legacy
Najważniejszą wiadomością tygodnia było wycofanie ostatniego kontyngentu wojsk amerykańskich z Iraku, co oznaczało koniec długiej i bogatej historii okupacji USA. Oficjalnie oznacza to koniec operacji „Inherent Resolve”, która sama w sobie była kontynuacją operacji „Iracka Wolność”, zapoczątkowanej wojną w Iraku na początku 2003 roku.
CENTCOM: Dowództwo Centralne USA zakończyło 30 września uporządkowany wyjazd sił i sprzętu USA z bazy lotniczej w Irbilu, co oznaczało zakończenie misji operacji Inherent Resolve w Iraku.
@Suriyak@ SuriyakmapsSuriyakmaps
Doniesiono, że pozostała część grupy zadaniowej, której zadaniem jest zwalczanie ISIS, została przeniesiona z Irbilu w północnym Iraku do Jordanii:
Amerykańskie dowództwo wojskowe nadzorujące Bliski Wschód, CENTCOM, poinformowało, że grupa zadaniowa nadzorująca operacje przeciwko Państwu Islamskiemu została przeniesiona do Jordanii, a setki żołnierzy amerykańskich nadal stacjonują w Syrii.
Jak wynika z danych CENTCOM, przed wyjazdem wojsk w bazie w Irbilu stacjonowało łącznie 1500 żołnierzy amerykańskich i innych sił koalicyjnych.
W pewnym sensie jest to w tym momencie jedynie symboliczny krok, biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone są nadal w pełni zakorzenione na Bliskim Wschodzie, posiadając bazy w całym regionie, więc wydarzenie to jest raczej kamieniem milowym dla Iraku i jego suwerenności narodowej, a nie doniosłym momentem geopolitycznym. Przywołuje ono koniec pewnej ery, politycznego i, śmiem twierdzić, duchowego ducha po 11 września, który zamyka kolejny z długiej serii krwawych rozdziałów amerykańskiego imperializmu.
Można nawet twierdzić, że Irak spełnił swoje zadanie. Jednym z prawdziwych powodów trwania fałszywej misji „Inherent Resolve” było wykorzystanie ISIS jako pretekstu do wojny z syryjskim Assadem. Wielokrotnie rozmawialiśmy o znaczeniu Syrii z wielu różnych perspektyw strategicznych:
1. Było to terytorium niezbędne Izraelowi, aby móc prowadzić strategiczne działania przeciwko Iranowi, a w przyszłości także Turcji.
2. Miało to istotne znaczenie dla kontrolowania wpływów Rosji w regionie, co jest dwuznacznym sposobem na powiedzenie, że powstrzymałoby to Rosję przed wzmocnieniem i uratowaniem Iranu przed dekonstrukcją, jaką oś syjo-amerykańska zaplanowała dla państwa perskiego.
3. Używając bardziej niejasnych terminów religijnych i eschatologicznych, konieczne było, aby Izrael ostatecznie zrealizował swój plan Wielkiego Izraela, żyjącej przestrzeni.
Wszystko to wpisuje się w szerszą i całościową teorię Heartlandu, o której możesz przeczytać tutaj:
Symplicjusz·22 marca 2023
Wiele osób zdaje sobie sprawę z różnorodnych, rozbieżnych wydarzeń geopolitycznych lat 90. i ich konsekwencji – od rozpadu ZSRR, po pojawienie się amerykańskiego ruchu neokonserwatywnego, który przyspieszył imperialistyczne działania militarne od końca XX do XXI wieku. Jednak niewielu dostrzega zasadniczy związek teleologiczny…
Teraz, gdy projekt obalenia Asada dobiegł końca, „Nieodłączna Determinacja” stała się zbędnym pozorem. Oczywiście, obecność wojsk amerykańskich w Iraku teoretycznie przyniosłaby korzyści w dalszej wojnie z Iranem, ale dowiedzieliśmy się, że umieszczenie wojsk w tak bliskim sąsiedztwie to prośba o śmierć, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że sam Irak roi się od proirańskich milicji; wojska amerykańskie byłyby tam w ciągłym niebezpieczeństwie.
W tym tygodniu widzieliśmy, jak Pentagon opublikował zaktualizowane dane dotyczące liczby rannych żołnierzy, które prawdopodobnie nadal przeczą prawdziwej sytuacji, którą widzimy jedynie w zarysie:
Trump ze swojej strony chełpliwie ogłosił wycofanie, co wydawało się próbą przypisania sobie politycznych zasług, gdy w rzeczywistości Biden i premier Iraku zawarli umowę o wycofaniu sił najpóźniej do 30 września 2026 r. w 2024 r., a to Trump w zasadzie „przeczekał czas” do ostatniej chwili:
Reszta jego tyrady jest równie kłamliwa, biorąc pod uwagę, że to Rosja złamała kręgosłup ISIS, a Trump nie miał nic wspólnego z „dziesiątkowaniem” tej grupy. Podobnie krytykuje Bidena za spowodowanie, że wielu Amerykanów zostało „ciężko rannych” podczas wycofania wojsk z Afganistanu, ale jednocześnie nie wydaje się podzielać tej samej troski o setki rannych w wojnie z Iranem, którą bezsensownie rozpoczął w imieniu Izraela.
Zobaczymy, jak przyszły prezydent powtarza tę samą sztuczkę o wycofaniu wojsk regionalnych, które są obecnie używane przeciwko Iranowi, i jak szaleństwa poprzedniej administracji doprowadziły do bezsensownych ofiar śmiertelnych i rannych. Powtarzaj to do znudzenia: to jest amerykańska imperialistyczna samsara.
Tymczasem USA i Iran wciąż spierają się o to, kto kontroluje cieśninę i ile ropy dziennie faktycznie przez nią przepływa.
Kilka dni temu najbardziej uderzającym przykładem tego narastającego rozłamu było oświadczenie Iranu, który twierdził, że w ciągu jednego dnia zaatakował nie mniej niż 19 statków naruszających prawo. Fakt ten szybko zaprzeczyło dowództwo USA, które odpowiedziało, że nie zaatakowano ani jednego statku.
Narastające rozbieżności epistemologiczne tej „wojny paradoksów” o Cieśninę Schrödingera stały się teraz po prostu kwestią wiary, w zależności od tego, której ze stron wiary wyznajesz bardziej gorliwie.
Prawda wydawała się być gdzieś pośrodku: istniały dowody na to, że kilka statków zostało trafionych, ani 19, ani zero.
Jednocześnie pojawiają się doniesienia, że coraz więcej statków przemyka nocą szlakiem omańskim, obsługiwanym przez USA. Arabia Saudyjska donosi, że rurociąg Wschód-Zachód został już ponownie uruchomiony , choć doniesienia mówią o jego „częściowym” uruchomieniu, ponieważ trzy uszkodzone stacje pomp pozostają nieczynne. Powiązany artykuł w „New York Timesie” podaje, że przywrócono 3,5 miliona baryłek dziennie, z poprzednich około 5-7, prawdopodobnie dzięki nowemu, przekierowanemu rurociągowi o niższym przepływie.
Filmy takie jak ten poniżej dają nam wgląd w to, jak działają niektóre obejścia w regionie. Ta konkretna scena podobno pokazuje setki tankowców przesyłających ropę z Iraku przez Syrię na Morze Śródziemne, aby ominąć blokady Ormuz.
Wciąż pojawiają się twierdzenia, że Iran „przegrywa” lub „przesadził”, ponieważ ropa naftowa nadal jest transportowana z regionu. Pamiętajmy, że Iran nie jest agresorem i nie rozpoczął wojny: jego celem jest jedynie przetrwanie napastnika, którego deklarowanymi celami są obalenie irańskiego rządu i kapitulacja całego państwa.
Jak więc Iran może „przegrywać”, skoro strona atakująca desperacko walczy już nie o osiągnięcie swoich pierwotnych celów, lecz o przywrócenie status quo ante bellum, czyli o otwarcie cieśniny i powrót do normalności gospodarczej? Innymi słowy: niezależnie od ilości ropy, jaka zdoła ominąć cieśninę, i tak jest to znacznie mniej niż przed wybuchem wojny, a Stany Zjednoczone są teraz zmuszone do stoczenia trudnej walki o przywrócenie sytuacji do stanu sprzed konfliktu.
Teraz sytuacja wróciła do normy: Trump, jak można było się spodziewać, czeka na koniec wyborów uzupełniających, aby wznowić bombardowania, podczas gdy Iran nie chce ustąpić ani na krok:
Czy może być większy impuls dla notowań w wyborach uzupełniających niż przytłaczająco zdecydowane zwycięstwo nad Iranem? Logika podpowiada zatem, że gdyby Trump naprawdę myślał, że może wygrać lub wyrządzić jakąś decydującą szkodę, zrobiłby to teraz i na fali triumfalizmu doprowadziłby do zwycięstwa w wyborach uzupełniających.
Zamiast tego zdaje sobie sprawę, że jakiekolwiek dalsze bombardowanie byłoby katastrofalną czarną dziurą błędnego przekonania o utopionych kosztach i pogodził się z odwlekaniem nieuniknionej katastrofy.
W nowym wywiadzie minister spraw zagranicznych Iranu Abbas Araghchi odpowiedział na plan Trumpa dotyczący okresu po wyborach, wyjaśniając, że Iran jest gotowy nawet na scenariusz „apokalipsy” w wojnie z USA.
Dla Iranu konflikt ma oczywiście charakter egzystencjalny. Dla Trumpa to po prostu izraelskie ego.
Przywrócono 60% utraconych mocy produkcyjnych irańskich zakładów petrochemicznych, które zostały uszkodzone podczas wojny ze Stanami Zjednoczonymi i reżimem syjonistycznym.
Prezes irańskiego Narodowego Przedsiębiorstwa Petrochemicznego: Proces odbudowy przebiega pomyślnie w Asaluyeh i Mahshahr, dwóch głównych ośrodkach petrochemicznych. Podejmowane są wysiłki, aby przywrócić znaczną część utraconych mocy produkcyjnych do końca tego roku.
Odbudowa na Zachodzie zajęłaby 10 lat i kosztowała 50 miliardów dolarów.
Mapowanie AMK 🇳🇿@ AMK_Mapping_AMK_Mapping_
01:29 · 1 paź 2026 · 13 tys. wyświetleń
Oczywiście, człowiek, od którego Trump przyjmuje rozkazy, jest wygodnie przygotowany z nową partią „niezbitych dowodów”, które mają podsycać ogień podsycania wojny:
Najciekawsze w tym wątku nuklearnym jest to, że Trumpa właśnie zapytano, dlaczego Kim Dzong Un może mieć broń jądrową, a Iran nie. Odpowiedź Trumpa jest hipokrytyczna i wymijająca, jak na tamte czasy.
Według Trumpa, Korea Północna może posiadać broń nuklearną, ponieważ Kim różni się od irańskiego przywódcy. Ale jak to możliwe? Po pierwsze, Kim wielokrotnie otwarcie groził atakiem nuklearnym na USA, podczas gdy żaden irański przywódca tego nie zrobił. Po drugie, o którym irańskim przywódcy mówi? Jeśli wojna wybuchła, ponieważ Trump nie zgadzał się ze stanowiskiem konkretnego przywódcy w sprawie broni nuklearnej, to dlaczego wciąż trwa, skoro poprzedni irański przywódca zginął już w amerykańskich atakach? Sam Trump wielokrotnie twierdził, że nawet nie wie, kto rządzi Iranem.
W przeciwieństwie do Iranu, Korea Północna faktycznie posiada zarówno broń nuklearną, jak i nośniki [rakiety md] zdolne do dotarcia do USA, nie wspominając o przywódcy gotowym ich użyć. Wypowiedzi Trumpa to oczywiście tylko infantylne dygresje. Wszyscy wiemy , co się dzieje w Izraelu.
Teraz, gdy „koniec historii” sam w sobie stał się historią, a siły liberalnych krzyżowców zostały wyrzucone z ziem Ur i Niniwy, ile czasu, Twoim zdaniem, upłynie, zanim zostanie zorganizowana Trzecia Krucjata, aby powrócić i odzyskać utraconą chwałę? Około 2035 roku?
Czy Neo-Babilon doczeka się długo zapowiadanego upadku, zanim zdoła ponownie zaatakować Heartland?
[Sprawdziłem: Mocznik: średnio 2486 zł/t (szeroki zakres 1720–3100). nawet ok. 3550 zł/t), głównie we wrześniu 2026 md]
Maria Chmal 30 września 2026 agroprofil/nawozy-azotowe-na-ukraine-po-1247-zl-t-w-kraju-nawet-5000-zl-jak-to-mozliwe
Kiedy w gospodarstwach liczyliśmy koszty azotu, polskie nawozy jechały na Ukrainę znacznie taniej. Tak wynika z danych, które w odpowiedzi na interpelację poselską przekazało Ministerstwo Rozwoju i Technologii. Hubert Ojdana, rolnik z Podlasia, przeanalizował je w materiale opublikowanym na Facebooku i domaga się wyjaśnień.
Dokument trafił do marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego. Średnie ceny eksportowe nawozów azotowych (CN 3102) na Ukrainę wyniosły według niego:
W tym samym czasie ceny w kraju w najgorszych momentach dochodziły do 5000 zł za tonę. Ojdana przypomina Dorohusk, gdzie razem z innymi rolnikami stał na torach i patrzył na przejeżdżające transporty.
Ministerstwo tłumaczy sytuację na rynku m.in. cenami gazu dla przemysłu, kosztami paliw i transformacją energetyczną. Ojdana pyta o rzecz, której nikt mu nie wyjaśnił: jak ten sam gaz, użyty do nawozu na eksport, daje produkt tak wyraźnie tańszy niż ten sprzedawany w Polsce. Wprost domaga się objaśnienia mechanizmu.
Według rolnika resort w odpowiedzi odsyła do unijnych procedur, CBAM i tajemnicy przedsiębiorstw, więc szczegółowych danych handlowych brak. Zagrożeniem dla autonomii strategicznej ma być tam wyłącznie import z krajów trzecich.
Z tych samych danych wynika, że Polska jest największym dostawcą nawozów na Ukrainę i pokrywa blisko jedną trzecią jej importowego zapotrzebowania. Ojdana uważa, że państwo nie chroni krajowych gospodarstw, a koszty ponoszą polscy producenci żywności.
To średnie dla całej grupy CN 3102, zestawione z cenami krajowymi z okresów szczytu. Na różnicę mogą wpływać asortyment, terminy i warunki kontraktów. Bez szczegółów handlowych, których ministerstwo nie ujawnia, trudno ją w pełni ocenić. Właśnie o te szczegóły pyta Ojdana.
Rosja podobno będzie testować NATO za kilka miesięcy
Sekretarz generalny Mark Rutte ma szczególne ‚zasługi’ w tworzeniu atmosfery strachu
W Europie ton wobec Rosji staje się coraz ostrzejszy. Rządy i agencje wywiadowcze ostrzegają przed sabotażem, cyberatakami, dronami i możliwą bezpośrednią konfrontacją z NATO. Holenderski dziennikarz Karel Beckman postrzega to jako prawdziwą kampanię; w swoim niedawnym artykule dla ‚De Andere Krant’ pisze, że europejska propaganda wojenna osiągnęła już punkt wrzenia.
Szczególnie uderzająca jest jednoczesność ostrzeżeń. Z różnych stolic europejskich napływa niemal ten sam komunikat: Rosja już prowadzi ‚wojnę hybrydową’ przeciwko Europie, a społeczeństwo musi przygotować się na dalszą eskalację. Jako dowody przytaczają między innymi drona wyposażonego w ładunki wybuchowe na lotnisku w Lipsku, pożar w firmie elektronicznej w Polsce oraz niezidentyfikowanego drona nad Litwą.
Ale to właśnie jest sednem sprawy: nawet przypisanie takich incydentów Rosji jest czasami trudne lub nie jest jednoznacznie udowodnione. Karel Beckman zwraca uwagę, że nawet holenderskie media przyznają, że rosyjski udział w niektórych incydentach jest trudny do udowodnienia. Pomimo tej niepewności, ostrzeżenia są teraz jeszcze bardziej nasilone.
Według doniesień medialnych, trzech szefów europejskich wywiadów stwierdziło, że Rosja mogłaby przetestować NATO ‚w ciągu kilku miesięcy’ za pomocą mniejszych, być może hybrydowych ataków na terytorium NATO. Jako możliwe scenariusze wymienia się wzmożoną aktywność dronów, sabotaż, a nawet ograniczone działania na wschodniej flance NATO.
To tworzy niezwykły obraz: z jednej strony politycy i służby wywiadowcze wydają coraz pilniejsze ostrzeżenia o zbliżającym się zagrożeniu ze strony Rosji. Z drugiej strony, nadal nie jest jasne, kto faktycznie stoi za poszczególnymi incydentami. Beckman idzie więc o krok dalej. Interpretuje niemal jednoczesne ostrzeżenia jako kampanię polityczną. Jego zdaniem, ich moment nie jest przypadkowy: rządy europejskie znajdują się pod presją polityki wewnętrznej, a jednocześnie stoją w obliczu zbliżających się problemów gospodarczych i energetycznych.
Czy Europa rzeczywiście doświadcza zwiastunów rosyjskiego ataku, czy też społeczeństwo jest już psychologicznie przygotowane na znacznie większą konfrontację militarną? – Jedno jest pewne: język się zmienia. Ostrzeżenia przed Rosją stają się ostrzeżeniami przed potencjalną wojną. Odosobnione ataki dronów i sabotaże coraz częściej tworzą obraz trwającej ‚wojny hybrydowej’. Równocześnie rosną wydatki Europy na obronność, rozbudowywane są jej siły zbrojne, a społeczeństwo jest intensywniej przygotowywane na kryzysy i potencjalne scenariusze militarne.
Kluczowa różnica między ostrzeżeniem a propagandą tkwi jednak w dowodach. Zwłaszcza gdy z niewyjaśnionych incydentów wyciągane są dalekosiężne konsekwencje polityczne i militarne, dowody te muszą być szczególnie solidne.
** * * * * *
ZB: Efektem tych szalbierczych działań jest utrzymywanie narodów w strachu i niepewności. Przyjmują one czasem drastyczne formy – czytamy w dzisiejszej prasie: „Szwecja przygotowuje swoje społeczeństwo do wojny nuklearnej: rząd wyjaśnia obecnie, jak przetrwać atak nuklearny”. I co mamy o tym myśleć? Jaką postawę przyjąć?
Pisze bloger @tsr:„Naiwność rządzących (te ewakuacje, plecaki, zapasy żywności) polega na tym, że oni naprawdę myślą, iż w ciągu 2-3 tygodni uda im się przywrócić funkcjonowanie wszystkiego. Mam złe wieści. Nie uda się. Nawet nie będą mieli możliwości hipnotyzowania tłumów wymachując łapami przed kamerami bo… nie będzie telewizji. W konsekwencji wszystkiego, przestałem się martwić. Raczej mam dobra zabawę obserwując tych klaunów i… ludzi , którzy im wierzą”.
Opracował: Zygmunt Białas
Tilo Gräser apolut/arroganz-statt-diplomatie
Spotkanie Wadefula i Ławrowa nie miało na celu zaprowadzenia pokoju, lecz udzielenie Rosji nauczki i uciszenie krytyków niemieckiej polityki.
Komentarz Tilo Gräsera .
Wiadomość z 26 września była zaskoczeniem: na marginesie 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow i jego niemiecki odpowiednik Johann Wadephul (CDU) spotkali się na rozmowach. Takiego spotkania nie było od wiosny 2022 roku. Wydawało się, że wraz z nadejściem jesieni nastała wiosna dyplomacji, a może nawet nowa „odwilż”. Sama data również była historyczna. Cztery lata wcześniej, tego samego dnia, wysadzono w powietrze trzy z czterech odcinków gazociągów Nord Stream 1 i 2, które dostarczały Niemcom tani gaz ziemny z Rosji.
Czy Wadephul, który przed objęciem urzędu określał Rosję mianem „wiecznego wroga ”, być może zrewidował swoje stanowisko w świetle obowiązków ministra spraw zagranicznych? Niektórzy ludzie stają na wysokości zadania lub rozwijają się w swoim urzędzie dzięki nowym spostrzeżeniom. Czy krytyka niemieckiej polityki zagranicznej – że całkowicie porzuciła ona dyplomację po rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku i późniejszym „punkcie zwrotnym” ogłoszonym przez ówczesnego kanclerza Olafa Scholza (SPD) – została wysłuchana? I czy wielokrotnie wyrażana przez Moskwę gotowość do dyskusji na temat przyczyn wojny na Ukrainie i wspólnego zajęcia się nimi znalazła odzew w Berlinie?
Wszystko to i jeszcze więcej mogło się wydarzyć. Mógł to być początek wspólnych poszukiwań pokoju i zakończenia masowych zgonów i cierpień na Ukrainie, które Niemcy nadal masowo podsycają pieniędzmi i bronią. Jednak rzekomy główny dyplomata Republiki Federalnej Niemiec nie przedstawił ani konkretnych propozycji pokojowych dla Ukrainy, ani odpowiedzi na pakt o nieagresji dla Europy, który Ławrow zaproponował już kilka miesięcy wcześniej .
Wadephul przyniósł na spotkanie ze swoim rosyjskim odpowiednikiem jedynie notatkę, którą odczytał na głos. Podobno skłoniło to Ławrowa do stwierdzenia , że Niemiec mógł po prostu do niego zadzwonić i przeczytać mu tekst. Po 20 minutach w Nowym Jorku doświadczony rosyjski dyplomata stwierdził zwięźle: „Biorąc pod uwagę codzienne publiczne oświadczenia Berlina, nie usłyszałem niczego innego”. Oficjalne oświadczenie rosyjskiego MSZ dotyczące spotkania było odpowiednio krótkie. Stwierdzono w nim, że omówiono stosunki dwustronne i sytuację na Ukrainie. W tych i innych kwestiach Wadephul powtórzył „stanowisko rządu niemieckiego, które zostało już kilkakrotnie publicznie wyrażone”.
„Przekaz podprogowy”
Ławrow powiedział niemieckiej agencji prasowej DPA , że strona niemiecka poprosiła o spotkanie „w ostatniej chwili” poprzedniego dnia. Dodał, że w rozmowie z niemieckim ministrem spraw zagranicznych odniósł wrażenie, „że krył się za tym pewien przekaz: przyszedłem do was, zlitowałem się nad wami”. Jednocześnie Wadephul najwyraźniej oczekiwał ustępstw ze strony Rosji w zamian za spotkanie, zarówno w sprawie Ukrainy, jak i żeglugi na Morzu Czarnym.
Oficjalnego oświadczenia Berlina w tej sprawie nie można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Niemiecki minister spraw zagranicznych najwyraźniej poczuł się jednak zobowiązany do udzielenia obszernych wyjaśnień niemieckim mediom. Krytykowany jest nie tylko w Niemczech, na przykład przez podżegacza wojennego Rodericha Kiesewettera, ale także w Polsce, nawet za brak merytorycznej treści rozmowy. Jeszcze w sobotę Wadephul twierdził w ZDF , że odbyła się „intensywna dyskusja”. Potwierdził również, że zrobił to, co niemiecka polityka zagraniczna robi wobec Rosji od lat: pouczał zamiast słuchać, wydawał dyrektywy zamiast omawiać propozycje, okraszone bezpodstawnymi oskarżeniami. Dokładne słowa Wadephula:
„Ważne było dla mnie, aby jasno powiedzieć, że Niemcy nie akceptują takich rzeczy jak atak dronów w Lipsku. Że to eskalacja, która jest niedopuszczalna. I wyraźnie ostrzegłem Rosję, żeby tego nie kontynuowała. Możemy się bronić, możemy stawić opór i zrobimy to”.
Wezwał również Ławrowa do deeskalacji sytuacji na Ukrainie i zezwolenia na eksport ukraińskiego zboża, w przeciwnym razie groziłby na przykład głód w Egipcie. Odnosząc się do nieoczekiwanego spotkania, Wadephul wyjaśnił, że „liczni koledzy prosili go o otwartość na rozmowy. Doradzali, że w pewnym momencie bezpośredni dialog będzie ponownie konieczny”. Dodał, że „nie chce też, abyśmy my, Europejczycy, pozostawili całą wymianę z Rosją Amerykanom”.
„Jasne oświadczenia”
Choć przedstawiciele USA, tacy jak Steve Witkoff i Jared Kushner, zdają się rozpoczynać rozmowy z Moskwą z konkretnymi propozycjami, strona niemiecka jak dotąd nie złożyła żadnego oświadczenia. Wadephul Ławrow jednak „wyraźnie oświadczył, że stoimy po stronie Ukrainy, że Ukraina jest w pełni wspierana i że Rosja będzie nadal wywierana presja ekonomiczna. Powtórzyłem to Ławrowowi i wezwałem go, aby w końcu był gotowy do rozmów”. To właśnie uchodzi obecnie w Berlinie za dyplomację. Nie brzmi to jak autentyczne pragnienie zakończenia wojny na Ukrainie w sposób, jakiego pragnie większość tamtejszych obywateli: pokojowymi środkami .
Zgodnie z oczekiwaniami, Berlin obwinia Moskwę za to, że do tego jeszcze nie doszło, ani razu nie kwestionując własnej roli w tej sytuacji. Wadephul zademonstrował to w swoim wywiadzie dla programu informacyjnego ARD „Tagesthemen” po spotkaniu z Ławrowem. Po oskarżeniach wobec Rosji i potwierdzeniu „niezachwianego” wsparcia Niemiec dla Ukrainy, stwierdził: „Nadal uważam, że słusznie rozmawiamy. To również zadanie ministerstw spraw zagranicznych, dyplomacji”. Nie uznał jednak założenia bezpośredniej rozmowy z Ławrowem za zmianę niemieckiej polityki zagranicznej, sprzeciwiając się tym, którzy doszukiwali się w spotkaniu zbyt wielu niuansów.
Z kolei swojemu rosyjskiemu odpowiednikowi wyjaśnił, że Berlin broni prawa międzynarodowego i stoi po stronie Ukrainy. Stwierdził, że prowadzenie rozmów jest jednym z podstawowych obowiązków ministra spraw zagranicznych – „nawet z rozmówcami, z którymi ma się fundamentalne różnice zdań”. Wydaje się, że nie dostrzegł, iż ton rozmowy nadal dyktuje wszystko, zwłaszcza w dyplomacji. Potwierdził jednak w ARD , że dla strony niemieckiej chodziło przede wszystkim o stworzenie widowiska.
„Wszystkim tym, którzy wciąż powtarzają, że Niemcy muszą negocjować, że Niemcy muszą rozmawiać z Rosją, odpowiadam teraz: Robimy to. I niestety, Rosja nie wykazuje obecnie chęci przyjęcia konstruktywnego stanowiska negocjacyjnego”.
Zrozumiała reakcja
W świetle tego reakcja Ławrowa jest całkowicie zrozumiała. Cóż innego mógłby zrobić z kolejnym dowodem na to, co dziennikarka Gabriele Krone-Schmalz od dawna określa jako jedną z przyczyn konfliktu : „Zachód nie traktuje Rosji poważnie”. Na swojej konferencji prasowej w Nowym Jorku w sobotę, krótko po spotkaniu z Wadephulem, Ławrow poinformował, że Wadephul „poprosił o spotkanie w ostatniej chwili (wczoraj lub przedwczoraj)”.
Mieliśmy dziś rano wolną chwilę przed przemówieniem w Zgromadzeniu Ogólnym. Nigdy nie odmawiamy słuchania naszych kolegów, nawet tych, którzy oskarżają Rosję o wszelkie grzechy główne. Prezydent Federacji Rosyjskiej W. W. Putin wielokrotnie udowadniał to swoim osobistym przykładem. Zawsze jesteśmy gotowi ich wysłuchać.
Ławrow oświadczył, że Wadephul, poproszony o wyjaśnienie swojej prośby, sporządził notatki i odczytał na głos tekst, „który po prostu powtarzał to, co Niemcy ogłaszają codziennie, publicznie i oficjalnie za pośrednictwem swoich przedstawicieli rządowych”. Stwierdził, że nie udało mu się z tego wyciągnąć niczego nowego. Jego zdaniem, przesłanie było w zasadzie następujące: „Przyszedł do nas, «zgodził się» nawiązać kontakt, a w zamian za taki gest dobrej woli musieliśmy pójść na ustępstwa na froncie ukraińskim i zapewnić porozumienie w sprawie regionu Morza Czarnego, aby tankowce i statki do przewozu ładunków suchych mogły tam bez przeszkód żeglować”.
Niemiecki minister spraw zagranicznych zwrócił w tym kontekście uwagę, że jego odpowiednicy z Indii, Egiptu i Turcji również kontaktowali się z Rosją w tej sprawie. Ławrow potwierdził to i odpowiedział: „Prosimy o podanie co najmniej jednego przypadku, w którym statki handlowe działające w ich interesie stały się celem rosyjskich ataków. To kończy dyskusję. Nie ma takich przypadków!”. Stwierdził, że wszystkie szkody wyrządzone żegludze handlowej były wynikiem ukraińskich ataków terrorystycznych, nie tylko na Morzu Czarnym, ale także na Morzu Kaspijskim.
Niemieckie zapominanie
Wadephul wysunął również oskarżenia, ponieważ w Lipsku znaleziono „jakiś rozbity bezzałogowy dron” i natychmiast stwierdzono, że „najprawdopodobniej” był to rosyjski. W związku z tym Berlin wydalił rosyjski konsulat generalny z Bonn, „mimo że konsulat ten między innymi zapewniał nasz udział w pracach organizacji międzynarodowych z siedzibą w Bonn”.
„Niemcy doskonale wiedzą, że w naszym Konsulacie Generalnym w Bonn pracowało kilku pracowników, którzy nie zajmowali się sprawami konsularnymi, lecz zapewniali udział Rosji w pracach tych organów międzynarodowych. Niemcy podpisały umowę o państwie przyjmującym dla każdej z tych instytucji, zobowiązując się do dołożenia wszelkich starań, aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie sekretariatów i odpowiednie warunki dla przedstawicieli państw członkowskich w tych organach. Wydaje się, że o tym zapomnieli. Zapominają o wielu rzeczach, w tym o tym, że na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej nie może absolutnie istnieć infrastruktura NATO. Wszystko to zostało zapomniane”.
Ławrow dodał, że „szczerze powiedział” swojemu niemieckiemu odpowiednikowi, że uważa, że ma coś interesującego, coś nietypowego do powiedzenia. Dodał: „Mogli po prostu zadzwonić i powiedzieć: Przeczytajcie oficjalne oświadczenia”.
Ciekawostką spotkania w Nowym Jorku było to, że kopie raportu przedstawionego przez Rosję na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, dotyczącego ukraińskich i zachodnich fałszerstw dotyczących wydarzeń w Buczy wiosną 2022 roku, leżały na siedzeniach przedstawicieli Niemiec. Wadephul, ledwo zajmując miejsce, położył na nich swój notatnik, nie zaglądając do materiału. Maria Zacharowa, rzeczniczka rosyjskiego MSZ, zwróciła na to uwagę na swoim kanale Telegram , między innymi . Niemiecki rząd uznał to za „próbę instrumentalnego wykorzystania spotkania do celów propagandowych”, donosił między innymi nadawca Deutschlandfunk .
Na poniedziałkowej konferencji prasowej rządu w Berlinie pojawiło się wiele pytań dotyczących spotkania w Nowym Jorku. Josef Hinterseher, zastępca rzecznika prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jasno dał do zrozumienia, że spotkanie było raczej pokazowe niż próbą naprawy zerwanych stosunków dyplomatycznych. Określił je jako „uzasadnione fizyczne spotkanie w celu ponownego wyjaśnienia naszych stanowisk”. Stwierdził, że ustalono, „że nie ma różnicy między naszymi stanowiskami publicznymi a stanowiskami, które komunikujemy w dyskusjach”. Dodał, że jest to „zupełnie jasne”, podobnie jak stanowisko rządu niemieckiego wobec Rosji „pozostaje niezmienione”.
Niezmienione pozycje
Florian Warweg z „Ostdeutsche Allgemeine Zeitung” zapytał , czy Wadephul rozpoczął rozmowę z Ławrowem, wypowiadając się w 2025 roku, że Rosja „zawsze pozostanie dla nas wrogiem, niezależnie od tego, jak zakończy się wojna na Ukrainie”. Hinterseher początkowo odpowiedział: „Nasze stanowisko w tej sprawie pozostaje niezmienione”. Następnie wspomniał o wsparciu dla Ukrainy i presji gospodarczej na Rosję. Berlin jest jednak „zawsze gotowy do powrotu do konstruktywnych relacji z Rosją”, jeśli Moskwa poważnie myśli o zakończeniu wojny.
Kiedy Warweg zapytał, czy Wadephul żałował wówczas swojego oświadczenia, czy nadal je podtrzymuje, rzecznik wyjaśnił: Chodziło o okres przed objęciem przez niego urzędu. „Nie mogę się na ten temat wypowiadać”. Dziennikarz skomentował: „Odniesienie do okresu sprzed objęcia urzędu nie jest zbyt przekonujące, dopóki oświadczenie nie zostanie sprostowane”. W swoim artykule dodał, odnosząc się do antyrosyjskich fałszywych oświadczeń niemieckiego rządu i Bundeswehry:
Sprawa Wadephula dotyczy jego własnego, udokumentowanego słowa. To ułatwiłoby wyjaśnienie: czy to „nadal” obowiązuje? Każdy, kto chce negocjować z geopolitycznymi przeciwnikami, powinien przynajmniej móc stwierdzić, czy nadal postrzega ich jako wrogów na wieki.
Zmiana konfrontacyjnego, antyrosyjskiego kursu niemieckiego rządu nie jest obecnie widoczna. Jest to uważnie obserwowane w Moskwie, gdzie wydawane są ostrzeżenia przed konsekwencjami. Znany rosyjski politolog Dmitrij Trenin postrzega konfrontacyjną politykę Niemiec jako celową eskalację. W rozmowie z dziennikarką Évą Péli w Moskwie wyjaśnił:
Dla Europy, w tym dla niemieckich przywódców, ta wojna jest de facto korzyścią, błogosławieństwem. Niemcy same w sobie nie doznają żadnych fizycznych zniszczeń na swoim terytorium; nie ma bezpośrednich ofiar wśród ludności cywilnej. Konflikt ten można zatem wygodnie kontynuować z daleka – poświęcając ludność zagraniczną i jednocześnie stanowczo uniemożliwiając jej osiągnięcie porozumienia z Rosją.
Jeśli ten kurs będzie konsekwentnie utrzymywany, „punkt militarnego starcia między Rosją a państwami europejskimi jest nieunikniony”. A to oznacza otwartą wojnę. Jeśli do niej dojdzie, „to – jak już podkreślił Ławrow – będzie ona krótkotrwała” – ostrzegł Trenin. Nie oczekuje, że osoby odpowiedzialne zmienią kurs i powiedzą: „Nie, posunęliśmy się za daleko, musimy się zatrzymać”. Po prostu nie może sobie tego wyobrazić.
„Obecne władze Niemiec – od kanclerz po konglomeraty medialne takie jak Der
Spiegel– działają jak nasz zdeterminowany przeciwnik. Napędzają eskalację i celowo prowadzą do otwartego konfliktu. Ale doskonale rozumiemy, że układy polityczne mogą się zmieniać”.
Przypomniał wypowiedź radzieckiego przywódcy Józefa Stalina z lutego 1942 roku: „Hitlerzy przychodzą i odchodzą, ale naród niemiecki i państwo niemieckie pozostają”. Dodał: „Ta refleksja została zachowana w zbiorowej pamięci narodu rosyjskiego”. Oznacza to:
„Nawet gdyby sytuacja polityczna w Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii uległa zasadniczej zmianie, być może nie od razu znów staniemy się bliskimi przyjaciółmi. Możemy jednak powrócić do całkowicie normalnego, twardego pragmatyzmu, uregulowanego handlu i wzajemnych wizyt”.
Narzędzie eugeniki
30. września 2026 Marek Wojcik world-scam/narzedzie-eugeniki
Domyślacie się zapewne, że tym narzędziem jest wojna. Istnieje wiele sposobów prowadzenia wojny.
Pytanie: Co Rosja zrobiła Republice Federalnej Niemiec, co mogłoby uzasadniać sankcje i odmowę dialogu? Odpowiedź: Nic. Rosja nie zachowała się w żaden sposób nieuczciwie ani nawet agresywnie wobec Republiki Federalnej Niemiec.
Władimir Putin pragnie pokoju i współpracy z Niemcami. Friedrich Merz z kolei zainicjował największą w historii kraju inicjatywę mobilizacji wojskowej. Wszyscy wiedzą, że może mieć na myśli tylko jednego domniemanego wroga: Rosję. Dlaczego więc Merz chce tej wojny? Zostawiam wam teraz decyzję, czy Władimir Putin, czy Friedrich Merz cieszy się większą wiarygodnością. Kto jest odpowiedzialny za ten kryzys?
Cytat z niedzielnego artykułu na anderweltonline.com: Wojna jako broń przeciwko własnemu narodowi. Źródło.
Jeszcze ciągle słychać głosy: przecież to Rosja napadła bez powodu na niewinną Ukrainę! Słychać je przede wszystkim od ludzi, których wiedza o świecie dociera jedynie przez ekran telewizora. Oni nie potrafią inaczej i dlatego będą nadal bronić „zachodnich wartości”, czyli obłudy, zakłamania i korupcji.
Zostawmy więc zmanipulowanych swojemu losowi, skoro tak wybrali. Pójdą na beznadziejną wojnę, bo im sam Pan Bóg szepnął z nieba, że za ojczyznę — bić się trzeba (Julian Tuwim „Do prostego człowieka”), nie mając pojęcia, że oddają swoje życie dla oligarchów ukraińskich i skorumpowanych zachodnich polityków.
Przed każdą wojną prowadzona jest operacja psychologiczna mająca na celu przekonanie ludzi do konieczności niechcianej wojny. Zawsze stosowane są fałszywe doniesienia o „okrucieństwie” wymyślonego wroga.
Dla zwolenników wojny istnieje tylko jeden argument: nienawiść do całego narodu, którego wybrali sobie jako wroga. Wszystkie argumenty za wojną są temu podporządkowane. Jest to objaw braku percepcji — braku możliwości obiektywnej oceny sytuacji — opartego na jedynie emocjonalnym z wyłączeniem logiki sposobie traktowania wykreowanego przez taką postawę problemu.
W każdym, bez wyjątku narodzie są zarówno dranie, jak i wspaniali ludzie. Ponieważ te cechy w bardzo małym stopniu są zależne od pochodzenia, czy kultury całego narodu.
Jakiej znowu kultury! – zakrzykną podżegacze wojenni – robactwo nie posiada kultury! A czy człowiek o tak idiotycznych poglądach wie, czym właściwie jest ta kultura?
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Agnieszka Piwar 2026-09-26 piwar/raport-z-kolebki-zydowskiego-klanu-rothschildow
Prostytucja jest tu oficjalnie zalegalizowana i opodatkowana; narkomani – w ramach polityki redukcji szkód – dostają od władz medyczną heroinę; „społeczność” LGBT cieszy się przywilejami, rodowitych Niemców jak na lekarstwo, za to muzułmanów od zatrzęsienia. Największe zaskoczenie z Frankfurtu nad Menem? Totalny spokój i bezpieczeństwo podczas miejskich imprez, na które przychodzą tłumy kulturowo skrajnie różnych od siebie osób.
Równie zaskakująco wypada przylegający do Frankfurtu Offenbach – na mapie wyglądają jak jedna miejscowość. Offenbach nad Menem jest miastem w Niemczech z największym odsetkiem mieszkańców pochodzenia imigracyjnego lub obcokrajowców, zaś rdzennych Niemców pozostało tu niespełna 33 procent.
Jednocześnie, według statystyk, Offenbach jest najbezpieczniejszym miastem Hesji i czwartym pod tym względem w całych Niemczech. Zobaczyłam to bezpieczeństwo i spokój na własne oczy, które nieco szokują, po wcześniejszym wysłuchaniu przekazów medialnych z Polski o strasznych problemach Niemców z imigrantami.
Oba miasta – Frankfurt i Offenbach – łączy nie tylko rzeka Men, ale przede wszystkim dwie słynne żydowskie postacie, które diametralnie zmieniły losy świata, w tym Polski. Czy kiedykolwiek się spotkali i wspólnie knuli? Według oficjalnych informacji nie ma na to potwierdzenia. Jednak moim zdaniem jest coś na rzeczy, skoro pokrywają się daty i pewien modus operandi.
ZWROT W HISTORII ŚWIATA
W Offenbachu spędził ostatnie lata i dokończył żywota Jakub Frank (1726-1791) – założyciel i guru żydowskiej sekty frankistów. Jej członkowie podstępem przyjęli chrzest w Kościele katolickim w Polsce i po zmianie nazwisk przeniknęli do polskiej szlachty i duchowieństwa, dokonując swoistej podmiany polskich elit. Dzisiaj sterują Polską ich potomkowie.
Nad Menem twórca sekty prowadził wystawny, quasi-dworski tryb życia jako „Baron von Frank”. W Offenbachu dzierżawił Zamek Isenburski, gdzie otoczony tłumem wyznawców (i sponsorów) przybyłych z Europy Środkowej i Wschodniej, kontynuował działalność o charakterze mesjanistycznym.
Działalność Franka zdecydowanie wykroczyła poza granice Rzeczypospolitej. Niektórzy frankiści zaangażowali się w rewolucję francuską oraz radykalne nurty oświeceniowe i wolnomularskie w Europie Zachodniej, widząc w burzeniu starego ładu politycznego realizację mesjańskiego planu.
Z Frankfurtu wywodzi się Mayer Amschel Rothschild (1744–1812), nestor słynnej żydowskiej rodziny, która z kolei podmieniła elity na świecie. Po dokonaniu się rewolucji we Francji (1789–1799) Rothschild na zgliszczach zburzonego świata zaczął budować nowy porządek.
U szczytu możliwości i przy najbardziej sprzyjającej koniunkturze „ojciec finansów międzynarodowych” – jak go określił magazyn „Forbes” – posłał swoich pięciu synów w świat. Ekspansję rozpoczęli kolejno: Nathan Mayer (Londyn), Jacob (Paryż), Salomon (Wiedeń), Kalman (Neapol) i Amschel Mayer (Frankfurt nad Menem).
Od tamtej pory międzynarodowa finansjera nieprzerwanie sprawuje władzę nad ziemskim światem. Obecnie aż 190 państw jest poddanymi Międzynarodowego Funduszu Walutowego, którego główna siedziba znajduje się w Waszyngtonie. Dawniej imperiami rządzili cezarowie, królowie, sułtani itp. Współczesnymi władcami są właściciele banków, a ich namiestnikami i marionetkami – politycy, jakich znamy z telewizji.
WYMOWNA SYMBOLIKA
Według najnowszych danych dotyczących centrum finansowego Frankfurtu, opublikowanych w marcu 2026 roku przez Frankfurt Main Finance we współpracy z heskim Ministerstwem Gospodarki, Frankfurt pozostaje największym ośrodkiem bankowym w Niemczech. W 2025 roku w mieście siedzibę miały 54 instytucje bankowe, a ponadto działało 28 oddziałów zagranicznych banków, 55 innych placówek zagranicznych oraz 17 przedstawicielstw.
Liczba instytucji finansowych zarejestrowanych we Frankfurcie dla celów nadzoru bankowego wynosiła natomiast w kwietniu 2025 roku nieco ponad 330. Z kolei według danych Helaba w połowie 2025 roku frankfurcki sektor bankowy zatrudniał około 74 200 osób, a szeroko rozumiany sektor finansowy – obejmujący również m.in. ubezpieczenia, firmy inwestycyjne i zarządzanie funduszami – prawie 89 400 osób.
Siedziby związane z sektorem finansowym mieszczą się najczęściej w stalowo-szklanych drapaczach chmur, które – wraz z nieprzypadkową symboliką – współtworzą charakterystyczny krajobraz Frankfurtu.
Wystarczy wspomnieć dach wieżowca Trianon w kształcie odwróconej, trójściennej piramidy – symbolu w okultyzmie, ezoteryce i świętej geometrii, który oznacza m.in. zejście ducha w materię. Z kolei wieżowiec Messeturm ma na dachu potężną piramidę skierowaną w górę, zaś przed wejściem do budynku znajduje się charakterystyczny „Młotkujący człowiek” („Hammering Man”) – monumentalna, ruchoma rzeźba autorstwa Jonathana Borofsky’ego.
W masonerii piramida symbolizuje dążenie człowieka do doskonałości duchowej, mądrość oraz Wielkiego Architekta Wszechświata. Natomiast młot – który trzyma w ręce postać z rzeźby – to w wolnomularstwie symbol pracy, siły woli oraz władzy i porządku w loży.
Frankfurt ma niezwykle bogatą historię wolnomularską. Kluczowym punktem na mapie miasta jest założona w 1742 roku loża „Zur Einigkeit” (Pod Jednością), jedna z najstarszych i najważniejszych lóż w całych Niemczech. Jej zabytkowa siedziba, Logenhaus zur Einigkeit przy Kaiserstrasse, do dziś stanowi ważny punkt kulturalny miasta.
Najsłynniejszy i najbardziej znaczący mason pochodzący z Frankfurtu nad Menem to Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832), niemiecki poeta uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela literatury niemieckiej, a także za jednego z najbardziej znaczących w skali światowej. Z jego rodzinnego domu uczyniono muzealną atrakcję dla turystów.
DROGA DO PROFANACJI
Przy tematyce muzeów warto na chwilę się zatrzymać, gdyż sztuka jest odzwierciedleniem duszy. We Frankfurcie nad Menem obiektów muzealnych jest około 60, jednak mnie szczególnie utkwiły dwa z nich, które odwiedziłam tego samego dnia, jedno po drugim.
Najpierw obejrzałam zbiory Städel Museum, nazwanego tak na cześć bankiera, który powołał obiekt. W jego wnętrzach znajdują się tysiące obrazów z wielu epok, w tym malarstwo religijne w sekcji Dawnych Mistrzów (Old Masters), obejmujące okres od XIV do XVIII wieku. Znajdują się tu arcydzieła takich malarzy jak Jan van Eyck, Sandro Botticelli, Rembrandt van Rijn czy Johannes Vermeer.
Moją uwagę przykuło to, że na niektórych płótnach postacie świętych, a nawet Syn Boży, są półnagie lub całkiem nagie. Przykładem jest „Madonna z Lukki” autorstwa niderlandzkiego malarza Jana van Eycka. Obraz, namalowany między 1435 a 1437 rokiem, ukazuje Dzieciątko Jezus zupełnie na golasa, zaś Maryja szeroko odsłania dekolt, wystawiając do karmienia obnażoną pierś.
Kolejnym przykładem jest obraz „Święty Hieronim”, namalowany w 1874 roku przez francuskiego artystę Jeana-Léona Gérôme’a. Przedstawia on świętego odpoczywającego w skalistej pustelni, w towarzystwie lwa. Dzieło robi ogromne wrażenie swoim realizmem, m.in. dokładnym odwzorowaniem budowy anatomicznej ciała. Problem w tym, że ciało świętego jest nagie, a genitalia przykrywa jedynie skrawek płótna.
Być może dla polskich odbiorców to nic strasznego, wszak sztuka katolicka od pewnego momentu często i celowo zaczęła pokazywać odsłonięte ciała świętych. Tymczasem w tradycji chrześcijańskiej na Wschodzie jest to niedopuszczalne świętokradztwo. Ikony prawosławne nie pokazują nagości, ponieważ ludzkie ciało jest świątynią Ducha Świętego.
W ten sposób przechodzę do drugiego punktu czyli frankfurckiego Muzeum Ikon, które mieści się w dawnym refektarzu klasztoru zakonów krzyżackich. Kolekcja prezentuje około 130 starannie wyselekcjonowanych prawosławnych ikon i przedmiotów liturgicznych z Rosji, Grecji, Rumunii, Egiptu, Syrii i Etiopii. Wizerunki świętych ukazują z godnością, w szatach całkowicie okrywających ciała.
Nawiązuję do tego nieprzypadkowo. W otoczeniu ikon odczuwa się bliskość Sacrum. Natomiast zachodnia sztuka zebrana m.in. we wspomnianym Städel Museum otwiera się na profanację. Ten kontrast szczególnie mocno uderza po zejściu do podziemi budynku, gdzie mieści się szokująca wystawa sztuki nowoczesnej. Wśród eksponatów krzyż – najważniejszy dla chrześcijan symbol – zmontowany z lepu na owady i zdechłych much.
Muzealne doświadczenia skłoniły mnie do pogłębienia refleksji, kiedy zobaczyłam na ulicach Frankfurtu uczestników parady LGBT. Wielu z nich bezwstydnie obnażyło swoje ciała, najczęściej oszpecone okropnymi tatuażami i szkaradnymi kolczykami. Zwykli mieszkańcy pozostali bierni wobec tego publicznego bezeceństwa, ociekającego wulgarną golizną.
Tymczasem badania opinii społecznej, w tym długofalowe analizy instytutu Pew Research Center, jednoznacznie wskazują, że w krajach z dominacją prawosławia opór wobec postulatów ruchu osób LGBT+ (w tym organizowania tzw. parad równości) jest statystycznie wyższy niż w krajach o tradycji katolickiej czy protestanckiej.
ZE SKRAJNOŚCI W SKRAJNOŚĆ
Masowe imprezy pod otwartym niebem to popularna rozrywka mieszkańców Frankfurtu. Niektóre z nich na pierwszy rzut oka wyglądają całkiem normalnie. Dla przykładu, doroczna główna parada karnawałowa (Frankfurter Fastnachtszug) odbywa się tradycyjnie w niedzielę poprzedzającą Wielki Post. Jest kolorowo, gra muzyka, a do wesołego tłumu rzucane są tony cukierków. Brakuje tylko zadumy nad zbliżającym się postem, którego najwyraźniej nikt tu nie przestrzega.
W środku lata, w rejonie nabrzeża i Starego Miasta, odbywa się tradycyjny festyn ludowy nad Menem, z wesołym miasteczkiem, stoiskami z jedzeniem i napojami, koncertami oraz pokazem sztucznych ogni. Mainfest jest związany z Menem i wielowiekową tradycją frankfurckich rybaków. Rybołówstwo we Frankfurcie ma ponad tysiącletnią tradycję i jest najstarszym udokumentowanym cechem w mieście.
Pod koniec lata odbywa się Festiwal Nabrzeża Muzeów (Museumsuferfest), rozciągający się wzdłuż obu brzegów Menu. W ciągu dnia muzea organizują specjalne wystawy, oprowadzania, warsztaty i inne wydarzenia, a wieczorami odbywają się imprezy plenerowe, w tym liczne koncerty z szerokim wyborem muzyki.
Uwagę przykuwają stoiska gastronomiczne z tradycyjnymi specjałami licznych narodowości pochodzących z różnych kontynentów. Zapachy rozmaitych potraw przyćmiewa często charakterystyczna woń marihuany, którą można posiadać i palić na legalu, z czego najwyraźniej obficie korzystają mieszkańcy Niemiec.
Wbrew obiegowej opinii, liczni przybysze z islamskich krajów nie robią większych problemów, tylko grzecznie się dostosowali. Większość z nich po prostu woli korzystać z przywilejów gospodarczo rozwiniętego państwa, niż komplikować sobie życie angażowaniem się w ideologiczną działalność ekstremistycznych grup.
Plenerowe imprezy uświadamiają, jak bardzo różnorodne stały się Niemcy. W tłumie dominują osoby o śniadej karnacji; rodziny z dziećmi to najczęściej muzułmanie, zaś przedstawiciele narodu niemieckiego – często już siwogłowi – wydają się być w mniejszości. Wygląda na to, że kraj ten przy bierności samych Niemców został wynarodowiony i przekształcony w jakąś wielką międzynarodową korporację.
Taki model wypracowali przedstawiciele szkoły frankfurckiej – twórcy teorii krytycznej, tacy jak Max Horkheimer, Theodor W. Adorno czy Erich Fromm – którzy postrzegali tradycyjnie rozumiany naród oraz nacjonalizm jako jedną z głównych barier dla emancypacji i rozwoju ludzkości, ponieważ upatrywali w nich źródła autorytaryzmu, regresu społecznego oraz mechanizmu podziału utrudniającego globalną solidarność.
Według oficjalnej wersji ich perspektywa ukształtowała się pod wpływem doświadczeń wzrostu faszyzmu i nazizmu w Europie, z której wielu z nich musiało uciekać ze względu na swoje żydowskie pochodzenie.
W ten oto sposób Niemcy odrzuciły jedną skrajność na rzecz drugiej. W minionych dekadach niemieckie społeczeństwo przekształciło się w niezwykle tolerancyjne i otwarte na innych. To z kolei sprawiło, że niektórzy zaczęli mieć tego dosyć, stąd obserwowany w ostatnim czasie gwałtowny wzrost poparcia dla skrajnie prawicowej Alternatywy dla Niemiec (AfD).
Można odnieść wrażenie, że Niemcy nie potrafią być po prostu patriotami kochającymi ojczyznę – bez jednoczesnych uprzedzeń i niechęci wobec innych nacji albo, przeciwnie, bezmyślnej tolerancji wobec wszystkich, która usypia czujność przed utratą własnej narodowej tożsamości.
SYJONIŚCI ROZDAJĄ KARTY
Oficjalnie w Niemczech istnieje wolność wyrażania poglądów. Widziałam jak na głównym rynku przed frankfurckim ratuszem, pod flagami Izraela, protestowali syjoniści oburzeni skalą rzekomego antysemityzmu w Niemczech. Na popularnym deptaku cierpliwy Indianin godzinami grał na flecie, by przykuć uwagę do transparentów krytykujących agresję USA i NATO. Nieopodal grupa Irańczyków wyrażała poparcie dla Rezy Pahlawiego, marionetki CIA i Mossadu.
W centrum miasta regularnie zbiera się niewielka propalestyńska manifestacja – złożona w znacznej części ze Słowian – której atrakcją jest zdjęcie Benjamina Netanjahu, służące przechodniom jako wycieraczka do butów.
Od znajomych Palestyńczyków słyszałam natomiast, że kiedy ich rodacy organizują w Niemczech większe antyizraelskie protesty, wyrażające sprzeciw wobec ludobójstwa w Gazie, niemiecka policja najczęściej pałuje uczestników i rozpędza demonstracje.
Obecnym burmistrzem Frankfurtu Nad Menem jest Mike Josef (SPD), który urodził się w Syrii i oficjalnie pochodzi z chrześcijańskiej rodziny. Naiwny jest jednak ten, kto pomyślał, że potępił on izraelską okupację arabskiego ludu Palestyny. Włodarz Frankfurtu jest proizraelski w kwestii bezpieczeństwa Izraela, jego prawa do istnienia i ochrony mieszkańców Izraela.
Frankfurt nad Menem jest największym miastem kraju związkowego Hesji, ale jego stolica znajduje się w Wiesbaden. Tam też obraduje heski rząd, który przygotował w ostatnim czasie kontrowersyjną inicjatywę ustawodawczą. Zakłada ona wprowadzenie do niemieckiego kodeksu karnego nowego czynu zabronionego dotyczącego publicznego negowania prawa Izraela do istnienia oraz wzywania do likwidacji państwa Izrael.
10 lipca 2026 r. Bundesrat poparł projekt Hesji i skierował go do dalszej procedury legislacyjnej. 27 sierpnia projekt został formalnie przedłożony Bundestagowi jako druk nr 21/7733.
Jeśli ustawa zostanie uchwalona przez niemiecki parlament w obecnym brzmieniu, będzie można trafić za kratki za publiczne wypowiedzi, które zostaną uznane za negowanie prawa Izraela do istnienia lub wzywanie do likwidacji tego państwa.
Wygląda to na akcję syjonistycznego lobby, które szuka sposobu na zakneblowanie osób publicznie wyrażających następującą kwestię: „Syjoniści ukradli i zajęli ziemię Palestyńczyków. Izrael brutalnie okupuje Palestynę, dokonując zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości. To bezprawie i cierpienie podbitego narodu musi się wreszcie skończyć”.
Trzeba przyznać, mają tupet!
Agnieszka Piwar
