CHINA’S MODERN MARTYRS: FROM MAO TO NOW

“CHINA’S MODERN MARTYRS: FROM MAO TO NOW

China’s Modern Martyrs: From Mao to Now


Anthony E. Clark, Ph.D.


Part 1, Accusations

He was in the world, and though the world was made through him, the world did not
recognize him.”
John 1:10


I have just returned from another year in China where I have witnessed the
Church grow. I have seen churches struggle to accommodate the crowds who come for
Holy Mass, and I have listened to countless stories of Christian suffering under China’s
Communist rule. Over the years I have traveled with, worshipped with, and prayed with
Chinese Catholics. Priests have risked their safety to meet me at secluded places,
accompany me on peasant-filled busses to remote places of Catholic martyrdom, and
send me surreptitious messages about the continued suppression, suffering, and
humiliation that China’s Catholics endure every day. I once sat across from a crippled
underground bishop, his spine permanently stooped over from twenty years of torture in a
Communist prison because he refused to denounce the Pope. The bishop’s eyes beamed
with joy, despite his distorted face, and he said over and over, “Thank you, Lord.” At
such times when I am with holy Chinese Catholics who have suffered tortures for their
faith, I recall the famous line from Saint Augustine: “God had one Son on earth without
sin, but never one without suffering.” This holy bishop, Hu Daguo (1920-2011), was
divinely connected to the suffering Son for whom he too had suffered. For nearly a
decade I have preserved testimonies, handwritten accounts, and archival documents that
outline how China’s Church has suffered under its Communist authorities, and in the 2
following series I will highlight some of those stories, stories that will help Catholics
better understand China’s modern martyrs, from Mao to now.


Looking Ahead: His Excellency, Bishop Thaddeus Ma Daqin 馬達欽主教


While most Westerners hear only of China’s “economic miracle” and its appalling
persecution of Tibetan Buddhists, few news sources or those persons in college
classrooms discuss the government’s consistent maltreatment and discrimination against
Catholic Christians. Only hours after Bishop Ma Daqin was consecrated the Auxiliary
Bishop of Shanghai in July, 2012, the 54-year-old champion of Shanghai’s Catholic
community was quietly escorted away by plain clothed Communist officers. He has not
been publically seen since. Bishop Ma was favored and recognized by Pope Benedict
XVI, and was set to succeed the recently-deceased Bishop of Shanghai, Aloysius Jin
Luxian, SJ, (1916-2013) a Jesuit who suffered 27 years of imprisonment before his
release. China’s Communist government only begrudgingly allows Catholicism to remain
active, and the state remains adamant that Church hierarchy remains obedient first to the
government, and governs the Catholic community in complete separation from the Holy
Father in Rome “in all matters except spiritual ones.” Ma Daqin is first a Catholic, and
for this he is now under house arrest.
During his ordination as bishop, Ma Daqin allowed the three consecrating bishops
who are in communion with the Holy See to lay hands on him, but when an illegitimate,
state-supported bishop approached him, Ma stood up to embrace the other bishops,
defying state interference in Church law. And after this bold act, the new Bishop Ma
announced in his public thank-you speech that he declined any further affiliation with the 3
Communist-controlled Catholic Patriotic Association. He would, he said, devote himself
only to his ministry as a bishop of the Roman Catholic Church. Shanghai’s crowded Saint
Ignatius cathedral erupted into a long and enthusiastic applause of open support for the
bishop’s defiance against the government. While unconfirmed, I was told by sources in
Beijing that Bishop Ma is still under arrest at the Sheshan Catholic seminary near
Shanghai, and is undergoing “reeducation” by the local authorities. China’s Catholics are
heartened by Bishop Ma’s courageous opposition to Communist control, and continue to
pray for a renewed era of clerical resistance to the state’s heavy, and often cruel,
interference in the Church’s life and affairs in China.


Looking Back: A Communist Attack Against God, the Trappist Abbey of China


The history of Communist hostility against Christianity in China reaches back
more than eight decades before Bishop Ma Daqin’s heroic defiance in Shanghai, and
perhaps one of the most tragic examples of how merciless the Party can be is the
appalling Communist massacre of thirty-three holy martyrs connected to Our Lady of
Consolation Trappist Abbey at Yangjiaping. Still today, Chinese Catholics only speak of
this incident in hushed tones for fear of the government. In 1947, a bedraggled and
terrorized group of Trappist monks arrived in Beijing, where the American Jesuit, Fr.
Charles J. McCarthy, SJ, (1911-1991) was the first person to collect the horrible stories
of what had happened to their celebrated abbey, then in ruins. The stories they provided
Fr. McCarthy had clearly stirred the young priest, for he later penned one of the most
harrowing accounts of Communist atrocities in China’s early modern history. He began
his narrative in vivid terms:


In the early morning hours of August 30, 1947, the Trappist Abbey of Our Lady
of Consolation . . . was reduced to ruins by fire. . . . The burning of their
monastery, affected by Communists who control this region, was but one act, and
not the most pathetic, in a long tragic persecution inflicted on the brave Trappist
Community. At present writing, sixteen Trappists are known to have died during
the ordeal.1
The death toll indeed rose beyond sixteen, and as the details of their deaths came to light
the inhumane tactics of China’s Communists also became known.
Perhaps our best source of what happened in 1947 at Yangjiaping Abbey are the
published descriptions by Fr. Stanislaus Jen, OCSO (1936-2003), one of the Chinese
monks who witnessed many of the incidents.2 Fr. Jen recounts that Communist forces
under Mao Zedong (1893-1976) had gained control of the area around Yangjiaping
Abbey in late 1937, and by 1939 had decided to begin a campaign against the Christian
monks. At noon one day some of the monastery Oblates left the enclosure to enjoy a walk,
and were startled to discover an army of 8,000 Communists that had surrounded the
community. Commanding officers entered the Abbey and demanded that the monks
surrender the few rifles they had been given during the Boxer Uprising in 1900 to defend
themselves; the situation was tense. Fearing an attack on the monastery, the monks
surrendered their rifles, and once they were unarmed the Communists forced themselves
into the Abbey and searched through every room, even upturning the floors. As Fr.
Stanislaus wrote, “Even the Oblates foresaw the end of O. L. of Consolation for the
monks.”3 5
Under orders of Chairman Mao’s leader of the People’s Liberation Army, Zhu De
(1886-1976), some of the monks were arrested; “they were stripped of their clothes, tied
by thumbs and big toes behind their back and hanged in trees in the valley for hours in
icy cold winter temperature.”4 Scoffing at Bro. Alexis Liu, OCSO (d. 1948), soldiers shot
bullets near his head to frighten him. The People’s Army eventually left the Abbey,
leaving behind representatives of the Communist police, and from that time on the
monastery was “completely under the control of the Communists.”5 During the decade
before 1949, when China became a Communist country, Chairman Mao was already
asserting strongly the Party’s position against religion, especially the Christian religion.
In one impassioned speech, Mao proclaimed that, “the imperialist powers have never
slackened their efforts to poison the minds of the Chinese people,” and this “policy of
cultural aggression,” he argued, “is carried out through missionary work, through
establishing hospitals and schools, publishing newspapers” to “dupe the people.”6
Christians, he told his followers, were imperialists determined to take over China, and
since nearly three-fourths of China’s Christians were Catholic, the People were
encouraged to attack Catholic institutions and convert them to their own way of thinking.


Accusations: The People’s Court and the Trappist Monks of Yangjiaping


An exceptional account of what the Communists did to the Trappists next is found
in Gerolamo Fazzini’s, The Red Book of Chinese Martyrs, though even this work does
not provide all the tragic details.7 By April 1947, the Communists began gathering people
near the Abbey and conducted “peasant association meetings,” during which the Party
cadres contrived false allegations that the monks had taken land from “the People,” and
that the Catholics were determined to tyrannize the Chinese. After pillaging the 6
monastery, the Communists organized an open-air trial before more than a thousand
villagers. At the first of these “People’s courts,” on 1 July 1947, two of the monks were
dragged before a crowd, accused of “oppressing the people of China,” and ordered to
give the Abbey’s goats to the peasants.
At another trial on 10 July, the monks were again presented to the People’s Court.
The thirty-nine-year-old Fr. Seraphin, OCSA (1909-1948), was, as Thomas Merton,
OCSA (1915-1968), wrote in his The Waters of Siloe, “marked out for particularly cruel
treatment,” and was “beaten across the back with clubs for two hours” in the presence of
the villagers, many of whom were formerly friends of the Abbey.8 The monks stood on
stage stripped to the waist – the Communists tore their habits during their arrests. The
charge: the Abbey had collaborated with foreign colonial powers during the Boxer
Uprising and used the guns received from the French government to oppress the Chinese
people. The verdict: the People’s court ordered the monks to repay to the local peasants
all it “had stolen from the people.” The next trial was held on the morning of 23 July. The
Communist soldiers kicked the monks as they walked from their residence to the Abbey
church, where the soldiers occupied the choir stalls while the monks began to chant the
morning Divine Office: Laudáte Dóminum de cælis; laudáte eum in excélsis, “Praise the
Lord from the heavens; praise him in the heights above.”9 Peasants filed into the nave as
they sang.
Theresa Marie Moreau’s dramatic book, Blood of the Martyrs: Trappist Monks in
Communist China, describes the scene of this final trial in the Abbey church: 7
A table for the judges had been placed underneath the extinguished sanctuary
lamp. . . . Father Gulielmus Cambourieu [OCSO (1870-1947)], gifted with a
sensitive nature, whispered to his confreres, ‘Were all going to die martyrs. Let’s
make a general Act of Contrition.’ They were to be tried before another People’s
Court.10
The Communist court summoned Father Seraphin to the platform and accused him of
spying among the neighboring villages, gathering information for the Japanese. After
denying the false charge, members of the People’s Liberation Army were ordered to beat
the monk with clubs. The abuse was so severe that Father Seraphin cried out, “Have a
little mercy.” His judge’s reply was direct: “The time for mercy is past; this is the hour of
our revenge.”11 A Catholic woman named Maria Zhang was commanded to testify
against Father Seraphin, but after she defended him before the court the young woman
was tied to a column and beaten on her head and back. Collapsing from the abuse, the
Communists thought she was dead; “they took one of their crude festal banners, threw it
over the prostrate form, then calmly resumed the trial.”12
Selected village representatives gathered in the nave, and at last demanded that
the entire Trappist community should be executed. The Party cadre officiating at the trial
coldly informed the monks that, “the people’s decision is our decision; for the
Communist government is the people’s government.”13 One after the next, the Trappist
monks were forced to the corner of the church, near where the vigil lamp of the Blessed
Sacrament was suspended, and their hands and feet were shackled in chains. Their
rosaries, scapulars, and holy medals were taken away, and they were escorted to the
monastery refectory, where they were imprisoned to await their punishment. The monks 8
submitted to Christ’s divine will, for as Saint benedict had written in his Rule, “monks
are men who can claim no dominion even over their own bodies or wills.”14 The trial and
the accusations were a charade. The Abbey and the surrounding villages had always lived
in peace, and the monks had even helped the villagers on many occasions. The Party had
carefully orchestrated the trials and beatings; they had turned the villagers against the
monks with fabricated rumors and encouraged them to raid the monastery’s provisions
and seize its land and animals. The Trappists had lost everything but their lives, but many
would lose even this.


The Hidden History of China’s Communist Government


China’s current government is careful to hide the events of this tragedy, and few
people in and out of China today are aware of the unpitying violence the Communist
Party has inflicted upon China’s Catholics. Over the past several years the horrific events
of the Trappist martyrdoms in 1947 China have punctuated my research on other
historical events. After Mass at Beijing’s West Church, an elderly Catholic man called
me to the parish center to show me materials he had gathered about the Yangjiaping
massacre, and suggested a surreptitious meeting with one of the Abbey survivors. I later
met this survivor and recorded his tragic story of what happened. Last year, Theresa
Marie Moreau kindly sent me a copy of her summoning book, Blood of the Martyrs, and
in a recent correspondence she expressed her hope that the Trappist martyrs of China are
someday elevated to the honor of the Altar as canonized saints in the Catholic Church.
And during research visits to important Catholic archives in Europe, I inadvertently came
across several rare documents related to the Trappist monks in China who were tried,
tortured, and martyred by Chinese Communists. 9
Other accounts of Communist persecution of China’s Catholics have been given
to me during recent trips to China. “We can’t say anything about this,” they tell me, “but
you can.” In the next several columns I write for Catholic World Report, I will honor the
wish of these holy and suffering Chinese Catholics, and tell some of these stories so more
may know about the atrocities committed against the Church in China by its current
government. Mao’s People’s Liberation Army, his Red Guards, and his Party officials
have buried priests alive, tortured them in cruel prisons, and subjected countless faithful
Christians to “reeducation” classes and years of harsh conditions at remote Labor Camps.
In the next issue of “Clark on China,” I shall outline what happened to the Trappist
monks of Our Lady of Consolation Abbey at Yangjiaping after their trials. Relying on
several sources, including the report taken by Fr. Charles J. McCarthy in 1947 and the
testimony given to me by one of the survivors, I will describe the terrible death march
inflicted on the monks, and the awful torments they endured under China’s People’s
Liberation Army. As one Communist soldier informed the monks, “Before long, in our
territories there will be no Catholic Church.” Despite their sufferings, or perhaps because
of them, the area around Yangjiaping now boasts a thriving Catholic population. The
Trappist monks, and the Chinese Catholics today who remember their torments in 1947,
highlight well the words of Saint Peter in his first Epistle:
Beloved, do not be startled at the trial by fire now taking place among you to
prove you, as if something strange were happening to you; but rejoice, in so far as
you are partakers in the suffering of Christ.

=============================

[Poniższych obrazów nie znalazłem, a szkoda. Gdyby ktoś znalazł, daj mi znać MD]

======================
Images:
001: Our Lady of Consolation Trappist Abbey before its destruction by Chinese
Communists in 1947.
002: Our Lady of Consolation Trappist Abbey church during Holy Mass before its
destruction by Chinese Communists in 1947.
003: The monks Our Lady of Consolation Trappist Abbey before their persecution by
Chinese Communists in 1947.
004: The survivors from Our Lady of Consolation Trappist Abbey after their suffering
under Communist persecution. This photo was taken in Beijing, October 1947; Fr.
Charles J. McCarthy, SJ, is seen in the back row, fourth from the right.
All photographs are from Ren Dayi任達義, Yinshui siyuan Chahaer huai laixian
Yangjiaping Shengmu shenwei yuan Shengmu shenle yuan zhi muyuan 飲水思源察哈爾
懷來顯楊家坪聖母神慰院聖母神樂院之母院 (Hong Kong 香港: 1978).
任達義, Yinshui siyuan Chahaer huai laixian Yangjiaping Shengmu shenwei yuan
Shengmu shenle yuan zhi muyuan 飲水思源察哈爾懷來顯楊家坪聖母神慰院聖母神樂
院之母院 (In Remembrance of Our Lady of Consolation Abbey, Yangjiaping, Chahar
Province, the Mother House of Our Lady of Joy, Liesse) (Hong Kong 香港: 1978). 11
Notes:
=============================================
1 Charles J. McCarthy, SJ, “A Trappist Tragedy,” in Paolino Quattrocchi, Monaci nella
Tormenta [Abbaye de Cîteaux, 1991], 136.
2 The document I am relying on most is a fascimile of one of Fr. Jen’s books, provided to
me by an anonymous Catholic at Beijing’s West Church: Fr. Stanislaus Jen/Ren Dayi,
OCSO 任達義, Yinshui siyuan Chahaer huai laixian Yangjiaping Shengmu shenwei yuan
Shengmu shenle yuan zhi muyuan 飲水思源察哈爾懷來顯楊家坪聖母神慰院聖母神樂
院之母院 (In Remembrance of Our Lady of Consolation Abbey, Yangjiaping, Chahar
Province, the Mother House of Our Lady of Joy, Liesse) (Hong Kong 香港: 1978).
3 Stanislaus Jen, Yinshui siyuan ,17-18.
4 Stanislaus Jen, Yinshui siyuan, 18.
5 Stanislaus Jen, Yinshui siyuan, 19.
6 Mao Zedong, “The Chinese Revolution and the Chinese Communist Party,” in Selected
Works of Mao Tse-tung, Vol. 2 (Beijing: Foreign Language Press, 1965), 312.
7 See Gerolamo Fazzini, The Red Book of Chinese Martyrs (San Francisco: Ignatius Press,
2006), pages 285-310.
8 Thomas Merton, The Waters of Siloe (New York: Harcourt, Brace and Company, 1949),
254.
9 Psalm 148.
10 Theresa Marie Moreau, Blood of the Martyrs: Trappist Monks in Communist China
(Los Angeles: Veritas Est Libertas, 2012), 29. 12

11 Merton, The Waters of Siloe, 256.
12 Stanislaus Jen, Yinshui siyuan , 99.
13 Stanislaus Jen, Yinshui siyuan , 99.
14 The Rule of Saint Benedict, Chapter XXXIII (London: Baronius Press, 2005), 48.
15 I Peter 4:12

The Martyrs of Japan: Champions of the Faith

The Martyrs of Japan: Champions of the Faith

by Ben Broussard March 26, 2024 tfp/the-martyrs-of-japan-champions-of-the-faith/

The Martyrs of Japan: Champions of the Faith
The Martyrs of Japan: Champions of the Faith

It was March of 1585. After three exhausting years spent traveling halfway around the world, Julian and his friends, all Japanese converts to the Catholic Faith, looked out on Rome. They were probably the first Japanese to gaze on the Eternal City, which seemed like something out of a dream. As they arrived, a large crowd gathered to welcome them in the evening twilight. Julian and his fellow Japanese nobles were escorted by the cavalry of the Pontifical Army. Trumpets blasted and torches blazed before them in the magnificent Jesuit Church of the Gesù; a solemn Te Deum resounded in thanksgiving for their arrival.

Julian eagerly awaited meeting the Holy Father the next day, so much so that he could hardly sleep. In the morning, he and his entourage were met by the ambassadors of the Catholic powers of Europe. The Papal Guards led the grand procession through the streets. As they approached Castel Sant’Angelo, the cannons fired in salute. Entering the Vatican Palace, Julian and his fellow Japanese prostrated themselves before the Holy Father’s throne.

Pope Gregory XIII rose, bedecked in papal tiara and flowing robes of state. With tears in his eyes, the aging pope raised Julian from the floor and embraced him. He did the same for the others in the entourage, the first of the Holy Father’s Japanese children to have the honor.

Julian, at long last, solemnly presented the letters of the Catholic princes whom he represented. Through an interpreter, he declared: “Your Holiness, we come in our own names and in the names of our princes to acknowledge you as the Vicar of the Son of God on earth, and to pay you the homage of the Christians of Japan.”

Seeking Peter’s Blessing

Julian Nacaura, Mancio Isto, Martin Fara and Michael Cingina had left their homes in Japan in the spring of 1582. Though their mission took three years of traveling to fulfill, here they were, standing before the Vicar of Christ. After a visit to St. Peter’s Basilica, the Holy Father conversed with them at length on the needs of the Church in Japan.

Pope Gregory was gladdened at hearing reports from these serious young men and zealous Catholics. With over 300,000 in the ranks of the baptized, growing seminaries and many converts of influence, the Church in Japan was the largest in Asia. Pope Gregory listened intently as they related their hopes for Japan’s conversion.

Remaining in Rome for some time, the Japanese visited many places of pilgrimage, including the catacombs and tombs of the holy martyrs. The four young Japanese knelt before the shrines of their forerunners in the Faith. Little did they know that Julian Nacaura would one day join the ranks of the martyrs.

Three weeks later, Pope Gregory XIII passed away. His successor was Pope Sixtus V. The new pope immediately called an audience with the Japanese entourage. He imparted the apostolic benediction and gave them places of honor at the awe-inspiring Papal Coronation.

A few days later, Pope Sixtus made the four young men the first Japanese Papal Knights. They knelt before the Holy Father and swore to defend the Faith with their lives. After assisting at a Solemn Mass and receiving the Sacred Host from the hands of Pope Sixtus, the four young men departed to bear the Apostolic Blessing to the Catholics of their country.

Their journey from Japan to Rome had taken three years and two months. The return journey would take even longer. Having left Nagasaki in 1582, they did not see Japan again until 1590. Their return marked the start of brutal persecution.

Brutal Persecution and Martyrdom

Saint Francis Xavier had arrived in Japan in 1549. The Jesuit mission in the country soon flourished. Every kingdom on the islands had large groups of Christians. Trouble began in 1580 as Catholics grew in number. Dutch merchants began spreading lies, insisting the Catholic Jesuits were the means for subjecting Japan to European rule.

The Japanese prince, Taicosama, who came to power by defeating other princes in battle, began to pressure Catholic nobles to abandon their Faith. In 1587, he issued an edict of banishment against foreign Jesuits, Franciscans and Dominicans, forcing most into exile. Twenty-six of their residences and more than 140 churches were destroyed.

In 1590, the news of the arrival of the four young nobles from their embassy to the Vatican soon spread. Advisors close to Taicosama lied to him, saying that they had gone to Europe to hand over Japan’s sovereignty to foreigners of the West.

At Taicosama’s orders, soldiers soon arrested all of the clergy in the kingdoms of Osaka and Miyako (modern-day Kyoto). Taicosama next issued an order outlawing the Christian religion. He ordered that six European Franciscan missionaries, three Japanese Jesuits and fifteen Japanese laymen, including three young boys, be executed by crucifixion in Nagasaki. They were transported more than 500 miles and exposed to the insults of the people as they passed. Onlookers were astonished to see looks of profound joy on their faces, knowing they would shed their blood for Jesus Christ.

The three youngest prisoners, Thomas age 14, Anthony age 13, and Louis age 11, tied together in the same cart, began singing the Pater Noster and the Ave Maria when they passed through the cities. The multitudes were filled with admiration.

Two young Japanese Catholics, Peter Sekugiro and Francis Fahalente, followed the condemned religious the entire way. The guards tried in vain to make them leave. Peter and Francis were thus also condemned, bringing the total to 26.

On February 5, 1597, they were led to a hill overlooking Nagasaki where crosses had been prepared for them. They all began to weep tears of joy. Each embraced his cross and kissed it. They were tied to the crosses with coarse cords and lifted up. Father Peter Baptist intoned the canticle Benedictus, which the others joined in. One by one they were pierced through with two lances which, thrust into their sides, crossed each other at the breast and came out through the shoulders. Eyewitnesses said that a heavenly light surrounded their bodies. Faithful Catholics soon approached and gathered the blood of the martyrs.

The Blood of Martyrs: Seed of the Church

Word spread quickly of this first martyrdom. Thousands of Japanese soon flocked for instruction in the Faith, edified by the heroic example of the martyrs. Miracles worked through the prayers of the martyrs became numerous.

Japanese Catholics began to invoke the new martyrs for the grace to suffer and die for Jesus Christ. Our Lord granted their splendid petition in short order. In honor of Our Lady, communities were formed with the particular intention of praying for the fortitude necessary to die for Christ.

The death of Taicosama in 1598 brought no relief to the Catholics of Japan. Daifusama soon replaced him, the first ruler of the Tokugawa Shogunate. This dynasty ruled Japan throughout the 17th century, multiplying the attacks on the Catholic faithful.

Intense pressures were put in place for Catholics to renounce their faith. Officials rounded up the faithful and forced them to step on crucifixes or holy objects as a sign of their repudiation of the Faith. The weak among them relented, but large numbers of the devout refused, marking themselves for death.

When the clergy were expelled, a poor blind man named Damian began to teach catechism and baptize, encouraging his fellow Christians. The local prince offered him great gifts if he would give up his faith, and threatened him with death if he refused. He quickly replied: “You give me the choice of life and death. It is death I choose, and I prefer it to all the goods you promise me.” He was led out to a place of execution, and his executioner told him he could still be saved should he deny his faith. Damian answered: “I am a Christian. Do your work.” He was then beheaded.

Nobility of Japan Martyred

Near Arima, there were eight noble families condemned to die for refusing to renounce their faith. Twenty thousand Christians soon appeared to accompany them to their deaths. They formed columns singing the Litany of the Blessed Virgin as they approached the place of execution.

The youngest, James, was asked if he would like to be carried as he became tired from walking. He replied: “We are imitating our Captain who ascended Calvary on foot. Now we must labor; eternity will give us a long rest.” When others wept at seeing him condemned, he chastised them: “Why do you weep? Do you not envy my happiness? Walk merrily, as you see me doing.”

Approaching the place of execution, the condemned kissed the stakes they would be tied to and burned. Leo Caniemon spoke boldly to the crowds of Christians there: “My brethren, the Christian religion is the only one in which we can be saved. Persevere in the faith. Let not our torments frighten you. The sufferings are light and short. The reward is great and is eternal. Be you the witnesses that we die for faith in Jesus Christ.” The fire beneath them was lit, and all the Christian onlookers fell on their knees. The remains of the martyrs were taken to Nagasaki and buried beside a church.

The following year, any samurai who refused to renounce Christianity was stripped of his title and banished. A famed samurai named Justo Takayama faced exile for his refusal to abandon his faith. He and 300 Japanese Catholics set sail from Nagasaki, never to return.

Throughout the decade of 1620, new persecutions arose, and larger numbers of Catholics were executed. On just one day in 1622, twenty-five religious were burned to death after witnessing the beheading of thirty Japanese faithful.

A Fate Worse than Death: Torture

A new edict came from the emperor: the Christians should no longer be put to death but tortured until they renounce their faith. At Mount Ungen near Nagasaki, hundreds of Christians were tortured with flames, lashings, boiling water poured over their heads, and all manner of cruelties. Many of those tortured died from their wounds. Father Anthony Iscida, a Japanese Jesuit priest, spent three years in prison, after which he was taken to Mount Ungen. All his limbs were dislocated, and sulfuric waters were poured over him for thirty days. He was finally burned alive.

In 1633, Julian Nacaura was led through Nagasaki to be executed. Though far from the Rome of his earlier travels in time and distance, he was closer than ever to the Eternal City in his heart. He was now a Jesuit priest, and was the last remaining in the country. He reminded those he passed that he was among the first Japanese sent to Rome, and was glad to give his life for Christ. Julian was hung head down in a pit, and died after three days of agony.

Shimabara: The Catholics’ Last Stand

For years the Catholics of Japan had suffered persecutions with heroic patience. However, the Catholics of the south soon took up arms against their cruel overlord. Early in 1643, more than 35,000 Catholics rose up and occupied the fortified town of Shimabara, which they held for several months.

The Tokugawa Shogunate sent an invasion force to put down this rebellion. 125,000 troops surrounded Shimabara for a lengthy siege. Shiro Amakusa, a samurai who had lost his position, led the Catholic army to inflict heavy losses on the enemy. He famously cried out during a skirmish, “We would rather die one swift death than a thousand slow ones.”

The Catholics held out for some time. However, the Protestant Dutch landed with their heavy cannons and breached the walls. Men, women and children were massacred. The remaining 4,000 Catholics taken prisoner were transported to the rock of Papenburg overlooking Nagasaki harbor. The last survivors of Shimabara were hurled to their deaths from a high cliff.

Underground “Treasure” Discovered—200 Years Later

The Tokugawa Shogunate fully implemented a policy of isolation that lasted 200 years. Only the Dutch were allowed to maintain a trade mission in the country; all other Europeans were banned. The Jesuit clergy, who would attempt to enter undetected during this time, were all arrested and executed.

Catholicism in Japan went underground for two centuries. In 1867, the Japanese policy officially changed, and religious were allowed back into the country. Priests of the Foreign Mission Society of Paris were the first to arrive and erect a church at Nagasaki. To their great surprise, many Japanese approached, asking if they were celibate and venerated the Blessed Virgin.

Upon investigating, the European priests were shocked to find large communities of believers numbering in the thousands. For centuries they had preserved the sacrament of baptism. Every Catholic they questioned knew the catechism and prayers in Japanese and Latin by heart.

The missionaries soon sent word to Europe of the incredible preservation of the Faith in Japan. Catholics deprived of priests for 200 years had faithfully clung to the Faith and passed on Church teaching intact. Pope Pius IX, on hearing the report, declared it a miracle.

Future Workings of Grace

From the first baptisms by Saint Francis Xavier in 1549, enemies of the Church have been working to extinguish the Faith in Japan. In spite of brutal persecutions, however, the Faith lives on.

Catholics in Japan today make up less than 2% of the population. Through centuries of imposed cultural uniformity, most modern Japanese show little openness to conversion.

God’s ways are not our ways, however. Through the heroic sacrifices of thousands of martyrs, many known only to God, a glorious future period will certainly come to Japan. Contrasting their centuries of isolation, a Christian civilization will one day take root in Japan, sending out missionaries to spread the Gospel.

The Japanese martyrs are now glorifying God forever and stand ready to intercede for us in these dark times. Let us continually beg them for the fortitude needed to be faithful unto the end.

Wszyscy lekarze w Polsce mają być aborcjonistami !

Fundacja Pro-Prawo do życia Szanowny Panie!
 Dziecko w łonie matki jest pasożytem, a jego abortowanie jest bezpieczniejsze dla kobiety od wyrwania zęba – stwierdziła otwarcie w trakcie telewizyjnej debaty o aborcji lekarz-ginekolog Anna Orawiec.
Ta przerażająca wypowiedź padła publicznie tuż przed głosowaniem w sprawie upowszechnienia aborcji, które już wkrótce ma odbyć się w Sejmie.
Aborcjoniści od dawna między sobą mówią tak pogardliwie o dzieciach poczętych, a od jakiegoś czasu zaczęli to robić publicznie. Zbiega się to w czasie z planami sejmowej legalizacji aborcji i groźbami wypowiadanymi przez Donalda Tuska, który zapowiedział, że każdy lekarz, który odmówi aborcji, będzie ścigany z urzędu przez prokuratora. 
Plan lobby aborcyjnego jest taki: wszyscy lekarze w Polsce bez wyjątku mają być specjalistami od likwidacji dzieci-pasożytów i mają sugerować aborcje wszystkim kobietom w ciąży! To atak na biologiczne fundamenty istnienia naszego narodu. Musimy działać! 11 kwietnia organizujemy w Warszawie Marsz w obronie dzieci i planujemy kolejne akcje. 
Proszę, aby włączył się Pan do walki o życie. To historyczny moment, który zaważy o przyszłości Polski.Musimy ratować Polskę! [foto]Wstrząsające i szeroko komentowane w mediach słowa padły podczas niedawnej debaty o aborcji, która odbyła się na Kanale Zero. Nagranie doczekało się już ponad 419 000 wyświetleń. Zacznijmy od tego, że słowo „debata” trzeba w tym przypadku umieścić w cudzysłowie, ponieważ na 4 zaproszonych do studia gości w zasadzie tylko 1 osobę można określić jako przeciwnika aborcji. Stosunek sił w „debacie” był więc już od samego początku 3:1 na rzecz aborcjonistów. 

Jedną z osób zaproszonych do tej „debaty” była lekarz-ginekolog dr Anna Orawiec, która powiedziała:

„Z punktu widzenia biologii pasożytnictwo, to jest sytuacja, w której jeden organizm zabiera od drugiego i nie daje nic w zamian. No i ciąża w pewien sposób jest taką sytuacją, ponieważ płód nie odżywia w żaden sposób kobiety. Więc jest pasożytem.”

Orawiec otwarcie powiedziała też, że jest zwolennikiem aborcji i zasugerowała, że popiera pro-aborcyjny projekt ustawy Tuska, który już wkrótce będzie głosowany w Sejmie RP:

„Uważam, że to kobieta powinna podjąć decyzję czy chce być w ciąży, czy chce ją zakończyć. Jeżeli pacjentka zdecyduje się na wykonanie aborcji do 12. tygodnia, jest to na tyle bezpieczna procedura, bezpieczniejsza niż wyrywanie zębów mądrości”. 

Panie MirosĹ‚awie, propaganda hitlerowska w podobny sposób nazywała podludzi, głównie Polaków i Żydów, przeznaczonych do eksterminacji. Na określenie podludzi używano słów takich jak robaki, insekty, wszy i szczury. Podobnym słowem jest pasożyt, które w języku aborcyjnej propagandy określa dzieci w łonach matek – istoty pozbawione praw i przeznaczone do likwidacji. Warto w tym momencie przypomnieć, że projekt Donalda Tuska, który już wkrótce będzie głosowany w Sejmie, odbiera prawny status człowieka dzieciom poczętym poprzez usunięcie odpowiednich zapisów z polskiego prawa. 

Z punktu widzenia naukowego wypowiedź dr Orawiec jest oczywistą bzdurą, tym bardziej, że pasożytnictwo dotyczy dwóch organizmów różnych gatunków, a nie tego samego gatunku. Jest to wiedza z zakresu lekcji biologii w szkole podstawowej. Jednak dla aborcyjnego lobby i powiązanych z nim polityków nie ma to najwyraźniej żadnego znaczenia.

W czasach PRL istniało powiedzenie: „nie matura a chęć szczera zrobi z ciebie oficera”, oznaczające priorytety, jakimi kierowano się w doborze kadr do budowy komunistycznych „elit”. Nadrzędną wartością była wierność partii i ideologii, a kompetencje schodziły na dalszy plan. Przysłowiowy oficer lub jakikolwiek inny urzędnik państwowy mógł ledwo umieć czytać i pisać, ale jeśli posłusznie wykonywał polecenia to był promowany i awansowany.  

Podobną sytuację obserwujemy dzisiaj m.in. w służbie zdrowia. Promowani, awansowani i zapraszani do telewizji są „eksperci”, których zadaniem jest upowszechnianie aborcyjnej ideologii, w zamian za co mogą liczyć na opiekę ze strony pro-aborcyjnych patronów.
Porównująca dzieci do pasożytów dr Anna Orawiec znalazła ostatnio zatrudnienie w nowej klinice MSWiA, która wedle informacji medialnych ma stać się „ośrodkiem najwyższej rangi” w Polsce. W tym samym czasie lekarze sprzeciwiający się aborcji są prześladowani. Proceder ten trwa w Polsce już od wielu lat. Warto w tym momencie przypomnieć chociażby sprawę prof. Bogdana Chazana, członka Rady naszej Fundacji, który został wyrzucony ze szpitala przez ówczesną prezydent Warszawy Hannę Gronkiewicz-Waltz z PO, gdyż odmówił abortowania dziecka. 

Do czego to wszystko prowadzi? Wszyscy lekarze w Polsce mają być aborcjonistami.Właśnie o to chodzi Tuskowi i jego ministrom, którzy są jedynie podwykonawcami projektu narzuconego nam przez międzynarodowe lobby aborcyjne. To dlatego forsują projekty ustaw, które już po Świętach Wielkanocnych będą głosowane w Sejmie. To dlatego chcą prześladować lekarzy za odmowę aborcji.

W tym wszystkim chodzi o to, aby aborcja stała się domyślną, standardową opcją w trakcie wizyty kobiety u ginekologa. Dodatkowo, deklaracja światopoglądowa w sprawie aborcji ma być wyznacznikiem tego, czy ktoś może zostać lekarzem ginekologiem czy nie. Za wierność linii ideologicznej wyznaczonej przez rząd i lobby aborcyjne będą awanse. Za sprzeciw wobec aborcji będzie czekał prokurator.

To medyczna rewolucja, którą właśnie przeprowadza w Polsce międzynarodowe lobby aborcyjne. Jeżeli ich plan wejdzie w życie, zagrożeni będą wszyscy – każda rodzina w Polsce i każda kobieta. Każde poczęte dziecko będzie zagrożone aborcją, gdyż jedynymi lekarzami będą aborcjoniści wywierający emocjonalną presję na pacjentki. 

Musimy stanąć do walki! 11 kwietnia, w trakcie sejmowej debaty nad aborcją, nasza Fundacja organizuje w Warszawie Marsz w obronie dzieci.
Dołączają do nas kolejne organizacje i środowiska. Kolejne osoby deklarują, że przyjadą razem z nami na Marsz. Sejmowe głosowanie może być przełomowym momentem, od którego zależeć będzie życie milionów Polaków i przetrwanie naszego narodu. Dlatego musimy być w trakcie głosowania pod Sejmem.W obliczu ataku na biologiczne istnienie Narodu bierność oznacza współudział. 
Wobec zdrady polityków zwykli Polacy mają obowiązek stanąć w obronie najmniejszych Polaków. Liczne demonstracje przyczynią się zapewne do opamiętania wystarczającej grupy posłów, aby zablokować mordercze ustawy. Skłonią też Prezydenta do zawetowania ustaw, jeśli większość posłów poprze zabijanie małych Polaków.
Zapraszam Pana do udziału w Marszu.
Udzielimy Panu wszelkich informacji i pomocy, jeśli przyjedzie Pan do Warszawy z daleka. Prosimy tylko o zarejestrowanie się na naszej stronie internetowej. Jeżeli nie może Pan osobiście uczestniczyć w Marszu, proszę zachęcić do tego znajomych i wesprzeć organizację naszych akcji finansowo.
Równolegle do Marszu, nasza Fundacja organizuje w całej Polsce niezależne kampanie informacyjne i publiczne modlitwy różańcowe w intencji powstrzymania aborcji oraz przemiany serc wszystkich ludzi uwikłanych w proceder aborcji. Pan Jezus powiedział: „jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie. Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich.” Wielu aborcjonistów i najważniejszych liderów aborcyjnego lobby nawróciło się pod wpływem modlitwy i kontaktu z prawdą o aborcji. Kolejne takie nawrócenia są możliwe, ale musimy być konsekwentni i nieustępliwi w modlitwie i naszych akcjach.

Proszę Pana o umożliwienie nam tych działań. W najbliższym czasie potrzebujemy ok. 16 000 zł. Proszę, żeby przekazał Pan 50 zł, 100 zł, 200 zł, lub inną kwotę, jaka jest dla Pana w aktualnej sytuacji możliwa, i pomógł nam w ten sposób zorganizować opór wobec ofensywy aborcjonistów na Polskę.
Numer konta: 79 1050 1025 1000 0022 9191 4667
Fundacja Pro – Prawo do życia
ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Dla przelewów zagranicznych – Kod BIC Swift: INGBPLPW
Międzynarodowe lobby aborcyjne i usłużni mu politycy tacy jak Donald Tusk chcą zamienić lekarzy-ekspertów od ratowania życia w terminatorów, którzy swoich umiejętności i autorytetu medycznego użyją do mordowania dzieci i emocjonalnego terroryzowania i
ch matek. Plany rządu Tuska i aborcyjnego lobby zakładają, że tacy mają być wszyscy lekarze w Polsce. Musimy się temu przeciwstawić, dlatego proszę Pana o pomoc. Z wyrazami szacunku,Mariusz Dzierżawski
Fundacja Pro – Prawo do życia
ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
stronazycia.pl

Wiara w Boga jest obowiązkiem każdego człowieka, który używa rozumu. Ateizm, wiara, głupota.

O. dr Michał Chaberek: Ateizm, wiara, głupota. O obowiązku wiary w jednego Boga

#ateizm #dowody na istnienie Boga #głupota #o Michał Chaberek #rozum #rozumowe dowody na istnienie Boga #wiara

Wiara w Boga jest obowiązkiem każdego człowieka, który używa rozumu. Nauka Kościoła katolickiego mówi, że każdy człowiek może poprzez swój naturalny rozum rozpoznać istnienie Boga jako źródła i przyczyny. Wskazywał na to św. Tomasz z Akwinu, a uroczyście ogłosił to I Sobór Watykański.

O tej kwestii mówił w PCh24 TV o. dr Michał Chaberek OP.

Mamy nauczanie I Soboru Watykańskiego, które mówi, że Boga jako przyczynę, źródło bytu i świata, można poznać rozumem – nawet niezależnie od Objawienia. Ten argument sięga czasów przedchrześcijańskich. […] Zajmował się tym również św. Tomasz z Akwinu – stwierdził.

To, co możemy poznać o Bogu na mocy samego rozumu nie prowadzi nas do rzeczy objawionych: że Bóg jest Trójcą, że wcielił się w Jezusa Chrystusa; to już jest na mocy wiary. Poznanie rozumowe ma swoje ograniczenia. Św. Tomasz mówi, że Boga może poznać niewielu, po długim czasie i z domieszką błędu. Widzimy to u Arystotelesa, który pojmuje Boga jako oddaloną zasadę bytu, Boga, który nie uczestniczy w historii, ale w trochę mechanicystyczny sposób porusza sfery. Wiara jest potrzebna, bo prowadzi do oczyszczenia błędów w poznaniu Boga i zawiera dużo więcej treści na temat Boga, zwłaszcza w kwestii historii zbawienia – powiedział dominikanin.

Pomimo tego, że można rozumowo stwierdzić istnienie Boga, nie każdy chce się na tę prawdę zgodzić. Wynika to z zatwardziałości, w jaką może popaść ludzka wola.

Żeby przyjąć jakąś prawdę nie wystarczą argumenty. Można komuś powiedzieć, że 2+2 jest 4, ale on odpowie: jest pięć. Przyjęcie prawdy domaga się dobrej woli – zgodzenia się na pewne rzeczy. Jeżeli ktoś nie chce przyjąć prawdy, to może zaprzeczać nawet najbardziej logicznym faktom. Człowiek ma liberum arbitrium, wolną wolę, którą może po prostu źle skierować. Dlatego rozumowe dowody na istnienie Boga nie każdego przekonają; ale jeżeli ktoś chce poznać prawdę, to ma do tego narzędzia rozumowe – podkreślił o. dr Michał Chaberek.

W sumie zatem można powiedzieć, że obowiązkiem każdego rozumnego człowieka jest to, o czym mówi I Sobór Watykański: uznanie Boga jako przyczynę i cel. Trzeba zatem uznać, że jest jeden Bóg; że jest absolutem; że porządek świata pochodzi od Niego. Kto tego nie robi, do tego stosuje się nauczanie Pisma: „Mówi głupi w swoim sercu: «Nie ma Boga»”.

Więcej w nagraniu.

https://youtube.com/watch?v=2xo8GtkfAgw%3Ffeature%3Doembed

Źródło: PCh24 TV Pach

Sławny onkolog wypowiada się na temat turbo-raka księżnej Kate. W Polsce o po-szczepiennych turbo-rakach: Badać i pisać zakazano.

Sławny onkolog wypowiada się na temat turbo-raka księżnej Kate

„I am hugely grateful” [po injekcji]

[Znajomy lekarz, ordynator mówi („ale tylko prywatnie” – zastrzega,) że u niego takich „turbo-raków” wśród młodych, zaszczepionych, jest sporo. A w W. Brytanii ludzie byli odporni na propagandę pro-szprycową, więc namówienie młodej, ładnej księżnej na propagowanie szczepień pewnie skłoniło z dziesięć tysięcy brytyjczyków do szprycy. Ilu z nich zmarło na „tugbo-raka”, chyba można znaleźć w statystykach oficjalnych W. Brytanii, bo w tym są dość uczciwi. Czy można tę biedną kobietę o to obwiniać? Nie wiem, ale należy wszystkich przestrzec przed lekkomyślnym postępowaniem. MD]


Data: 24 marzo 2024 Author: Uczta Baltazara

Dr William Makis, kanadyjski onkolog i luminarz Cross Cancer Institute, wykładowca na University of Alberta:

U księżnej Walii, Kate Middleton, zdiagnozowano raka – istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że ma tzw. turbo-raka, wywołanego przez szczepionki mRNA COVID-19, które przyjęła w 2021 roku.

Jakie są najbardziej prawdopodobne turbo nowotwory wywołane przez mRNA, które wymagałyby poważnej operacji jamy brzusznej i “chemioterapii zapobiegawczej”?

1. Turbo rak okrężnicy – jeden z najczęstszych

2. Turbo rak jajnika – coraz częstszy, złe rokowania

3. Turbo rak macicy – endometrium lub mięsak macicy

4. Rzadkie nowotwory turbo – wyrostek robaczkowy, pęcherzyk żółciowy, trzustka, żołądek.

W moim artykule szczegółowo omawiam każdy z tych scenariuszy.

Najczęstszym scenariuszem jest turbo rak okrężnicy, który jest na szczycie listy 5 nowotworów występujących po szczepieniu szczepionkami mRNA Pfizer lub Moderna przeciwko COVID-19.

Turbo Rak jelita grubego jest coraz powszechniejszy i występuje u coraz młodszych mężczyzn i kobiet. Rośnie szybko i często nie reaguje na standardowe schematy chemioterapii i radioterapii. Immunoterapia również nie działa, co zwykle szokuje onkologów.

Turbo rak jajnika występuje coraz częściej u młodszych kobiet. Często występują one jako torbiele jajników i w wielu przypadkach są początkowo uważane za łagodne.

Wiele przypadków turbo-raka jajnika zostało zignorowanych przez lekarzy, dopóki nie osiągnęły one tak dużych rozmiarów, że musiały zostać usunięte chirurgicznie – i dopiero wtedy wykryto raka. Takie przypadki mają złe rokowania.

Turbo rak macicy również gwałtownie rośnie i może objawiać się bólem brzucha lub krwawieniem i początkowo uważany jest za nowotwór łagodny, taki jak mięśniaki macicy. Są to nowotwory endometrium lub mięsaki.

Rzadkie turbo nowotwory jamy brzusznej mogą dotyczyć wyrostka robaczkowego, pęcherzyka żółciowego, trzustki, żołądka i wątroby.

W przypadku wyrostka robaczkowego może wystąpić zapalenie wyrostka robaczkowego, a w przypadku pęcherzyka żółciowego ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego – po usunięciu może zostać wykryty rak, ukryty i nieoczekiwany. Nie są to jednak “poważne operacje jamy brzusznej”, więc są mniej prawdopodobne.

Moją hipotezą i obawą jest to, że poważna operacja brzuszna, którą przeszła księżna Walii, była całkowitą histerektomią i obustronną salpingo-oforektomią, a rak jest albo rakiem jajnika, albo rakiem macicy, który został nieoczekiwanie odkryty po badaniu patologicznym próbki chirurgicznej.

Potrzeba “chemioterapii zapobiegawczej” sugeruje turbo raka jajnika lub bardziej zaawansowane stadium turbo raka macicy (lub bardziej agresywne podtypy, takie jak mięsaki macicy, raki jasnokomórkowe lub raki surowicze), które również wymagałyby chemioterapii.

Jeśli Księżna Walii cierpi na turbo-raka jajnika lub zaawansowanego lub agresywnego turbo-raka macicy, będzie potrzebowała znacznie bardziej kompleksowego planu leczenia raka niż ten, który zaoferują jej brytyjscy onkolodzy.

Ogólnie rzecz biorąc, turbo-nowotwory nie reagują na standardowe schematy chemioterapii, radioterapii lub immunoterapii.

Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku turbo-nowotworów jajnika.

Księżna będzie potrzebowała planu leczenia, który uwzględni niektóre z unikalnych cech turboraka indukowanego przez mRNA.

Będzie on obejmował protokół “detoksykacji” z białek kolczastych (obejmujący czynniki rozkładające białka kolczaste, takie jak Nattokinaza i czynniki wiążące białka kolczaste o właściwościach przeciwnowotworowych, takie jak kwercetyna, liść oliwny, czarnuszka siewna lub kurkumina). a także “Alternatywny plan leczenia”, który obejmuje wysoką dawkę Iwermektyny i wysoką dawkę Fenbendazolu/Mebendazolu/Albendazolu.

Musi również wyeliminować cukier ze swojej diety, ponieważ rak rozwija się na cukrze (co potwierdza twierdzenie dr. Tullio Simonciniego, że rak to grzyb – uwaga red. Uczty Baltazara) i rozważyć niektóre pokarmy o silnych właściwościach przeciwnowotworowych (Soursop, grzyby Turkey Tail itp. są świetnymi przykładami).

Mam nadzieję, że księżna Walii jest w stanie otoczyć się lekarzami, którzy nie porzucili przysięgi Hipokratesa podczas pandemii COVID-19 (niestety zdecydowana większość to zrobiła, w tym praktycznie wszyscy onkolodzy).

Potrzebuje również lekarzy, którzy rozumieją bardzo realne i niebezpieczne zjawisko turbo raka wywołanego szczepionką mRNA COVID-19.

William Makis MD

@MakisMD

NEW ARTICLE: The Princess of Wales, Kate Middleton has been diagnosed with Cancer – there is a high probability she has Turbo Cancer, caused by COVID-19 mRNA Vaccines she took in 2021. What are the most likely mRNA Induced Turbo Cancers that would require major abdominal surgery… Mostra altro

Immagine

Immagine

Ultima modifica: link

====================

William Makis MD

@MakisMD

NEW ARTICLE: The Princess of Wales, Kate Middleton has been diagnosed with Cancer – there is a high probability she has Turbo Cancer, caused by COVID-19 mRNA Vaccines she took in 2021. What are the most likely mRNA Induced Turbo Cancers that would require major abdominal surgery and „preventative chemotherapy”? 1. Turbo Colon Cancer – one of most common 2. Turbo Ovarian Cancer – on the rise, poor prognosis 3. Turbo Uterine Cancer – endometrial or sarcoma 4. Rare Turbo Cancers – appendix, gallbladder, pancreas, gastric I go through each of these Turbo Cancer scenarios in detail in my article. Turbo Colon Cancer would be the most common scenario, it is the top 5 cancer that occurs following vaccination with Pfizer or Moderna COVID-19 mRNA Vaccines. Turbo Colon Cancer is skyrocketing and presents now in younger and younger men and women. It grows rapidly and often doesn’t respond to standard chemotherapy and radiotherapy regimens. Immunotherapy also doesn’t work, which tends to shock Oncologists. Turbo Ovarian Cancer is on the rise in younger women. These often present as ovarian cysts and in many cases are initially assumed to be benign. Many cases of Turbo Ovarian Cancer have been ignored by doctors until they were so large that they had to be surgically removed – and only then is cancer discovered. These have a poor prognosis. Turbo Uterine cancer is also skyrocketing and this could present with abdominal pain or bleeding, and thought initially to be benign tumors like fibroids. These are either endometrial cancers or sarcomas. Rare Turbo Cancers in the abdomen would include appendix, gallbladder, pancreas, gastric, liver. Appendix can present as appendicitis, gallbladder as acute cholecystitis – upon removal, cancer can be discovered, hidden and unexpected. These are not „major abdominal surgeries”, however, so they are less likely. My hypothesis and concern is that the major abdominal surgery The Princess of Wales had was a total hysterectomy and bilateral salpingo-oophorectomy and the cancer is either an Ovarian cancer or a Uterine cancer that was discovered unexpectedly after pathological examination of the surgical specimen. The need for „preventative chemotherapy” suggests a Turbo Ovarian Cancer, or a more advanced stage Turbo Uterine Cancer (or more aggressive subtypes such as Uterine carcinosarcomas, clear cell cancers, or serous cancers) which would also require chemotherapy. If The Princess of Wales is suffering from Turbo Ovarian Cancer or an advanced or aggressive Turbo Uterine Cancer, she will need a much more comprehensive Cancer Treatment plan than her UK Oncologists will offer her. Turbo Cancers in general don’t respond to standard chemotherapy, radiotherapy or immunotherapy regimens. This is especially true for Turbo Ovarian Cancers. The Princess will need a Treatment plan that addresses some of the unique characteristics of mRNA Induced Turbo Cancer. This will include a spike protein “detoxification” protocol (that involves spike protein breakdown agents such as Nattokinase and spike protein binding agents with anti-cancer properties such as Quercetin, Olive Leaf, Nigella Sativa or Curcumin) as well as an “Alternative treatment plan” that includes high dose Ivermectin and high dose Fenbendazole/Mebendazole/Albendazole. She must also eliminate sugar from her diet, as cancer thrives on sugar, and consider certain foods with powerful anti-cancer properties (Soursop, Turkey Tail mushroom, etc are great examples) I hope The Princess of Wales

@KensingtonRoyal

can surround herself with doctors who didn’t abandon their Hippocratic Oath during the COVID-19 pandemic (unfortunately vast majority did, including virtually all Oncologists). She also needs doctors who understand the very real and dangerous phenomenon of COVID-19 mRNA Vaccine Induced Turbo Cancer. Article Link in photo to avoid shadowban, just re-type the URL in the 1st photo at the top, into your browser to access

=========================

“TURBO RAK” ZWIĄZANY ZE SZCZEPIONKĄ PRZECIWKO COVID-19 – wywiad z dr Williamem Makisem https://www.bitchute.com/video/cfz3CLKd72yR/

NA CAŁYM ŚWIECIE BUDOWANE SĄ FABRYKI PREPARATÓW mRNA https://www.bitchute.com/video/3xLURPx7xuW1/

DR WILLIAM MAKIS O TYM, JAK BIG PHARMA JUŻ POZYCJONUJE SIĘ, ABY CZERPAĆ ZYSKI Z OBRAŻEŃ SPOWODOWANYCH PRZEZ ICH SZCZEPIONKI PRZECIWKO COVID-19 https://www.bitchute.com/video/1VML1z7wkCVp/

W związku z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy o zakupie do bibliotek szkół podstawowych książki „Mamo, Tato, a co to jest to in vitro?”. [Ściśle TAJNE].

Szanowni Państwo, 

w związku z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy o zakupie do bibliotek szkół podstawowych książki „Mamo, Tato, a co to jest to in vitro?”, autorstwa Narine Szostak, zwracam się z prośbą o odbiór 2 książek do Państwa biblioteki.

To historia dziewczynki i tysięcy dzieci, które przyszły na świat z miłości i dzięki pomocy medycyny. Książka ma na celu ułatwienie rozmowy na ten temat. Wyjaśnia proces in vitro w sposób zrozumiały i odpowiada na najczęściej pojawiające się pytania.

Przesyłam także list Pana Prezydenta dla dyrektorów szkół i placówek oświatowych, który będzie załączony do publikacji oraz moja prośba o wsparcie organizacyjne. 


Książki sa do odebrania w Wydziale Oświaty, pokój 142.


[—-]
Główny specjalista
URZĄD M.ST. WARSZAWY
Dzielnica [—-]
Wydział Oświaty i Wychowania dla Dzielnicy
ul. [—] Warszawa

=========================
tel. [—]

[tyż tajemnica !! Bo się wda, co ludzie Szambelana robią naszym dzieciom Mirosław Dakowski]

================

Dalej pańcia pisze:

Wiadomość ta jest przeznaczona tylko dla określonych adresatów i może zawierać informacje prawnie chronione.
Zakazane jest rozpowszechnianie i przesyłanie informacji do osób nieuprawnionych do ich otrzymania.
Zabronione jest także wykorzystywanie tych informacji w celu innym niż zostały przesłane.

Życie na linie 11. Postmodernizm i „Okienko”. „Drogowskaz nie biegnie w kierunku, który wskazuje”.

Życie na linie 11 Postmodernizm i „Okienko”. „Drogowskaz nie biegnie w kierunku, który wskazuje”.

Pędząca Glizda

W czasie stanu wojennego ZSRR objęty był tak zwanymi sankcjami. Nie wolno było wysyłać do tego kraju sprzętu elektronicznego i to w żadnej postaci. Chodziło oczywiście o to żeby Sowieci nie korzystali ze zdobyczy naukowych zachodniego świata. W tym okresie, w ramach pomocy, przychodziło do Polski wiele celowo słabo kontrolowanych – jak sądzę – paczek. W tych paczkach przemycano różne urządzenia. które miały służyć knuciu przeciwko komunie. Były wśród nich drukarki a także komputery, nadajniki i radia. Sama dostałam kiedyś paczkę z szeleszczącym w niej proszkiem do prania, w której na specjalnie podwieszonym woreczku ukryte było kilkadziesiąt odbiorników wyglądających jak niewielki zegarek z antenką, przeznaczonych dla więźniów oraz internowanych, do odbioru sygnałów z wolnego świata. Oddałam je pod wskazany adres i bardzo tego pożałowałam dowiedziawszy się, że niektórzy chłopcy z szerokiej otuliny „Okienka”, szczególnie ci, którzy zaprzyjaźnili się ( albo wręcz spoufalili ) z ciotką Irenką, zostali wprowadzeni na warszawskie salony i mogli zarabiać zgodnie ze specjalnym modus operandi tego środowiska.

Otóż w Warszawie wychodziło wówczas nielegalne albo półlegalne pismo o szumnym tytule skupiające tak zwaną intelektualną warszawkę. Naczelny tego pisma wszedł w strukturę pozwalającą zarabiać na omijaniu embarga na dostawy elektroniki do Sojuza. Elektronikę z przesyłanych masowo do Polski paczek zbierało się w określonym super tajnym punkcie, skąd dostarczano ją zaufanemu pośrednikowi, a on przekazywał ją sobie tylko znanymi kanałami do ZSRR. On też wypłacał honoraria nieporównywalnie większe od wierszówki, którą można było zarobić wypisując tromtadrackie bzdety w piśmie o napuszonym tytule. Ciekawe, że ci wszyscy intelektualiści nie widzieli żadnej sprzeczności pomiędzy swoim sposobem dorabiania, a szczytnymi hasłami, które głosili. Może dlatego, że wywodzili się po części spośród poszukiwaczy sprzeczności, które to poszukiwanie sprzeczności utrwaliło się jako akceptowanie wszelkich sprzeczności. A może dlatego, że jak twierdzili: „ drogowskaz nie biegnie w kierunku, który wskazuje”.

U bram kraju czaiła się wówczas ponowoczesność. Propagował ją i opisywał człowiek, który kiedyś walczył w Polsce z bandami. Potem członkowie tych band, czyli logicznie rzecz biorąc bandyci, zostali przemianowani w głównym nurcie mediów czyli- jak niektórzy powiadają- w głównym nurcie szamba, na bohaterów. Od pewnego czasu znowu usiłuje się zrobić z nich bandytów. Komuniści w okresie transformacji chętnie transformowali się na liberałów, potem liberałowie na katolików, najczęściej – jak ich nazywano- „podstępowych” i podstępnych – bo blisko im się okazało do zwolenników eutanazji i aborcji.

Duch ponowoczesności unosił się również i nad „ Okienkiem”. Nigdy nie było wiadomo kto jest z kim, jak i po co. Nigdy nie było wiadomo czy ktoś jest prostym robolem czy wyrafinowanym intelektualistą czy jednocześnie robolem i intelektualistą. A może raz robolem, a raz intelektualistą. Jakby oni wszyscy byli transformersami czyli fikcyjną rasą pozaziemskich istot potrafiących nieustannie się przeobrażać.

W kwestii obyczajów też zapanował- jak zresztą wszędzie- specyficzny kontredans. Elity mówiły językiem dawnych nizin społecznych, ale ich zdaniem tylko oni mieli do tego prawo, a w ich ustach soczyste przekleństwa brzmiały jak poezja, jak trzynastozgłoskowiec. Elity pędziły bimber, a plebs pomalutku uczył się pijać wino. Na początek tylko słodkie albo półsłodkie. Przestał obowiązywać tak zwany dress code . Nie sposób było- jak to mówił kiedyś lud -„poznać pana po cholewach” bo do Opery można było wejść w podartych spodniach, które stały się zresztą szczytem elegancji, a guru opozycji potrafił odbierać order w crocsach. Hipsterzy ( cokolwiek to słowo może znaczyć) nosili w zimie sandały nakładane na bose stopy, a białe skarpetki stały się znakiem rozpoznawczym człowieka z nizin społecznych, dorobkiewicza, człowieka spoza towarzycha warszawki.

Chłopcy z „ Okienka”, choć równie jak elitka warszawki przesiąknięci duchem ponowoczesności, byli przynajmniej zabawni i mili. Traktowali wiele spraw z przymrużeniem oka. Celowali w formułowaniu własnego dowcipnego „okiennego” – jak go nazywali – kodeksu. „Cnota to permanentny brak okazji” – taką definicję cnoty ukuli i z pewnością stosowali. „ Nie ma brzydkich i starych kobiet tylko czasem brakuje wódki” -twierdzili. Na miejscu pewnej słusznych rozmiarów dziennikarki telewizyjnej, zamiast nakłaniać sąd, żeby skazując na wysoką grzywnę pewnego niefortunnego felietonistę, przekonał szeroką publiczność, że jest nadal zdolna do czynności seksualnych, zadbałabym raczej o to, żeby w moim barku nigdy nie zabrakło alkoholu. Zdecydowanie wolałam również dobroduszne żarty chłopców z „ Okienka” na temat dziewcząt i kobiet od wybryków naczelnego redaktora pisma o napuszonym tytule, publicznie deklarującego, której z wielbiących go licznych dam nie tknąłby nawet szczotką do kibla.

Trawestując powiedzenie amerykańskiego admirała z przełomu XVIII i XIX wieku ( a był nim – jak pamiętamy- Stephen Decatur) chłopcy mawiali „ right or wrong, my money”. Sądzę, że miało to znaczyć : “pecunia non olet” Dzielili to przeświadczenie z intelektualistami z napuszonego pisma o napuszonym tytule zarabiającymi na łamaniu embraga na wwóz elektroniki do Sojuza. Nie należało doszukiwać się w postawie tych intelektualistów konsekwencji. Podstawową cechą ponowoczesności nie jest bynajmniej zastąpienie logiki dwuwartościowej logiką wielowartościową, lecz całkowity brak logiki.

C D N

Zbieżność nazwisk i sytuacji jest przypadkowa. W kolejnych odcinkach mojej opowieści poznają państwo losy innych osób pracujących w spółdzielni „Okienko”

=============================

Ja dostałem propozycję „omijania embarga na dostawy elektroniki do Sojuza” od któregoś z redaktorów pisma RES PUBLICA Marcina Króla. Negocjowaliśmy, dyskutowali stronę etyczną… A znajomy przyjął… Mirosław Dakowski

Byłem w Collegium Humanum. Tak dziwnej uczelni jeszcze nie widziałem

Byłem w Collegium Humanum. Tak dziwnej uczelni jeszcze nie widziałem

finanse.wp.pl/bylem-w-collegium-humanum

[Zadziwia, że ujawnianie skandali w Collegium Humanum rozpoczął Newsweek, dość szmatławe i oślizgłe środowisko. Bajwalec twierdzi, że dostali na „rektora” zlecenie. Od kogo? Chyba nie od Mafii Zboczeńców, która ma macki [i ręce] w wielu środowiskach i spodniach. Kiedy się dowiemy? Czy znów zamiotą pod dywan? Śledźmy sprawę.MD].

——————————-

Nie wpłacę tam kolejnych pieniędzy. Dziękuję bardzo za śmieciowy dyplom – opowiada Krzysztof, student Collegium Humanum. Odwiedziliśmy uczelnię, która ma 25 tys. studentów, a mimo tego w środku dnia trudno w jej gmachu znaleźć żywą duszę.Siedziba Collegium Humanum w Warszawie

Siedziba Collegium Humanum w Warszawie Źródło: WP Finanse, fot: AS

Collegium Humanum ma kilka oddziałów w całej Polsce. Jeden z nich zlokalizowany jest w centrum Warszawy. Siedmiopiętrowy budynek mieści w sobie hol, duże Centrum Obsługi Studenta, wiele sal wykładowych zlokalizowanych na kolejnych poziomach i znajdujący się na samej górze sekretariat.

Stołeczny oddział odwiedziliśmy dwukrotnie tego samego dnia. Już od wejścia rzuca się w oczy bardzo duży, niemal sterylny porządek. Oraz kompletna cisza. Rozległe kanapy ustawione na parterze świecą pustkami. Niewielki ruch jest także w Centrum Obsługi Studenta.

Na drzwiach pomieszczenia przyklejona jest kartka z napisem „zakaz fotografowania”. W środku znajduje się kilka stanowisk obsługi w postaci boksów i cyfrowe wyświetlacze z numerkami, znane z miejskich urzędów i poczty. Także tu ruch jest jednak bardzo niewielki.

Nieco więcej osób pojawia się podczas naszej drugiej, popołudniowej, wizyty. Sale wykładowe wciąż świecą wprawdzie pustkami, studiujący w większej liczbie zbierają się przed COS. Szybko okazuje się jednak, że gros z około 30 osób pojawiło się tam, by podbić legitymację studencką. W poczekalni przez większość czasu panuje niemal grobowa cisza. Rzecz rzadko spotykana w kolejkach chociażby do uczelnianych dziekanatów.

Minister nauki Dariusz Wieczorek podał niedawno, że w Collegium Humanum studiuje 25 tys. osób. Poza Warszawą, uczelnia ma tylko 5 filii. Dlaczego więc w środku dnia ogromny gmach sprawia wrażenie opustoszałego?

collegium humanum

Hol uczelni na parterzeŹródło: WP Finanse, fot: AS

O co chodzi z Collegium Humanum?

Collegium Humanum to jedna z najbardziej znanych uczelni w kraju. Swoją sławę szkoła zawdzięcza jednak nie absolwentom, wykładowcom czy nawet niestandardowym metodom reklamy. Szkoła została „bohaterką” cyklu reportażów „Newsweeka”.

Dziennikarze tygodnika ustalili, że wymagania wobec kandydatów są praktycznie zerowe, a na studia można dołączyć nawet kilka dni przed sesją. W dodatku wiele zajęć odbywa się online. Studenci łączą się z wykładowcami za pomocą platformy Teams. Na niektórych zajęciach liczba uczestników szła w setki.

Czarę goryczy przelał fakt przyznawania przez CH dyplomów MBA. Uczelnia stała się maszynką do produkowania członków rad nadzorczych w państwowych spółkach. Wymagany przez prawo dyplom można było zdobyć w dwa tygodnie. Efekt? Poprzedni rektor, Paweł C., dostał zarzut przyjęcia łapówki w zamian za wystawienie przeszło tysiąca dyplomów. Prokurator wprowadził na uczelni zarząd przymusowy.

collegium humanum

Poczekalnia przed jedną z sal wykładowychŹródło: WP Finanse, fot: AS

„Poziom to kpiny z nauki”

Taka atmosfera wokół szkoły musi budzić duże emocje. Nie widać ich jednak na uczelni, bo zeszły do sieci. Na internetowej grupie zbierającej osoby, które czują się poszkodowane przez Collegium Humanum, użytkownicy zwołują się na pozew zbiorowy. Niektórzy piszą, że wystąpili o zwrot czesnego – bez odpowiedzi ze strony uczelni. – Poziom i forma studiowania to kpiny z nauki – rzuca jeden z komentujących.

Taki bałagan na Collegium Humanum ma trwać od dawna. Dorota spędziła na uczelni niespełna rok – w roku akademickim 2022/2023. W tym czasie, opowiada, szkoła nie miała własnej siedziby. Za sprawy administracyjne odpowiadał budynek przy ul. Moniuszki, a przez cały pierwszy semestr zajęcia odbywały się niemal wyłącznie online.

Później było niewiele lepiej, wspomina nasza rozmówczyni. Plan zajęć układany był z jednodniowym wyprzedzeniem – z tygodnia na tydzień. – Zdarzało się, że przychodził w niedziele wieczorem. Nie dało się tego łączyć z pracą. Zajęcia, które miały wypaść w piątek, nagle wskakiwały w środę w ciągu dnia – opowiada Dorota w rozmowie z WP Finanse.

Nasza rozmówczyni do sesji letniej już nie przystąpiła. Zdecydowała się zmienić kierunek studiów. Nie była w tej decyzji sama. – Razem ze mną zrezygnowały wszystkie osoby, z którymi miałam kontakt – wspomina.

Potwierdzenie wypisania z uczelni Dorota dostała 4 miesiące po złożeniu wniosku. – Zapytałam, czy powinnam odesłać legitymację studencką. Okazało się, że nie ma takiej potrzeby, więc zniżki miałam przez całe wakacje, aż do momentu wygaśnięcia ważności dokumentu – opowiada.

W trudniejszej sytuacji jest Krzysztof. Mężczyzna rok temu zdecydował się rozpocząć na Collegium Humanum podyplomówkę i studia magisterskie. Teraz bez karty przebiegu studiów, nie jest w stanie przenieść się na inną uczelnie i kontynuować nauki. Na e-maile z prośbą o jej przesłanie uczelnia miała nie odpowiedzieć.

Collegium Humanum

Sala wykładowa Collegium Humanum Źródło: WP Finanse, fot: AS

Nasz rozmówca do tej pory miał wpłacić na konto uczelni 7 tys. zł. Więcej, jak mówi, nie zamierza. – Nie wpłacam już kolejnych pieniędzy i dziękuję za śmieciowy dyplom. Dyrektorzy szkół prywatnych i publicznych głośno o tym mówią. Ludzie nie są głupi – opowiada.

Niekończąca się rekrutacja

Zdaniem naszego rozmówcy Collegium Humanum od początku nastawione było na zysk jak najmniejszym kosztem.

Trwała niekończąca się rekrutacja. Nowi studenci pojawiali się na zajęciach nawet w maju, tuż przed letnią sesją – mówi Krzysztof.

Wśród studentów, dodaje, pojawia się wiele osób, które w innych okolicznościach nie byłyby w stanie rozpocząć studiów ze względu na brak czasu i możliwości. Uzyskanie dyplomu przez komputer jawiło się jako atrakcyjna alternatywa. Tym bardziej, że ceny na tle konkurencyjnych uczelni jawiły się jako bardzo atrakcyjne.

Niestety, jak opisywał „Newsweek”, jakość samych zajęć online pozostawiała czasem dużo do życzenia. Nasz rozmówca przypomina sobie dwie takie sytuacje. Podczas jednego z prowadzących zajęcia miał powiedzieć, że obniża ocenę z egzaminu osobom, które zapisały się na studia w marcu. W trakcie egzaminu z innego przedmiotu wykładowca wysłał z kolei link do rozwiązanego testu. – Ups, pomyłka – pojawił się komunikat. Studenci zdążyli jednak w tym czasie zrobić zrzuty ekranu wszystkich odpowiedzi.

Sposobów na zwiększanie przychodów uczelni miało być więcej. Studenci mogą na przykład wykupić „Pakiet Premium Student”. Koszt? 490 zł. Nasz rozmówca skorzystał z takiej możliwości w marcu ubiegłego roku. Efekt? – Dostałem tani chiński kubek termiczny, smycz, pendrive i kalendarz z ówczesnym rektorem Collegium Humanum – mówi Krzysztof.

W zestawie znajduje się również dostęp do bazy Systemu Informacji Prawnej „LEX” i pakietu Office. Problem w tym, że działał on tylko przez kilka miesięcy. W październiku dostęp został wyłączony. – Dowiedziałem się, że obowiązuje on przez rok, ale… akademicki – opowiada student CH.

Studenci bronią uczelni

Dzisiaj atmosfera wokół Collegium Humanum robi się coraz gęstsza. Studenci podzielili się na dwa obozy. Część głośno krytykuje uczelnie i domaga się zwrotu pieniędzy za studia. Wiele osób stara się jednak mimo przeciwności ukończyć naukę. Tej drugiej grupie uderzanie w Collegium Humanum się nie podoba, bo każda afera wokół szkoły podkopuje wartość ich przyszłego dyplomu.

– Wielu ludzi pokłóciło się ze mną i zablokowało przez Messengera. Nie chcą rozmawiać o Collegium Humanum. To syndrom sztokholmski połączony z wyparciem – komentuje Krzysztof.

collegium humanum

Hol Collegium Humanum Źródło: WP Finanse, fot: AS

Nowe porządki

„Newsweek” informował, że w ministerstwie trwa wewnętrzny audyt i weryfikacja programów i procesów dydaktycznych. Collegium Humanum tłumaczy, że chce „aby nikt nie podawał w wątpliwość jakości kształcenia na uczelni”. Szkoła spodziewa się kontroli ze strony Ministerstwa Nauki i Polskiej Komisji Akredytacyjnej.

Próbowaliśmy skontaktować się z Collegium Humanum. Interesowało nas, dlaczego w budynku nie odbywały się zajęcia i czy uczelnia odnotowała zwiększoną liczbę rezygnacji ze studiów. Kontakt z uczelnią jest jednak mocno utrudniony, strona internetowa mocno eksponuje zakładkę o nazwie „kłamstwa Newsweeka”, o osobach odpowiedzialnych za relacje z mediami jednak milczy. Pytania skierowaliśmy ostatecznie do działu marketingu. Do momentu publikacji nie otrzymaliśmy odpowiedzi.

Adam Sieńko, dziennikarz WP Finanse i money.pl

Lewica chce wsadzać do więzienia ludzi, których nienawidzi

Lewica chce wsadzać do więzienia ludzi, których nienawidzi

Autor: CzarnaLimuzyna , 26 marca 2024 ekspedyt

Nie pierwszy raz w historii lewica w Polsce zamierza wsadzać do więzienia ludzi, których nienawidzi. Przygotowywana zmiana w „prawie” ma umożliwić łatwiejsze karanie za poglądy.

Kara za mówienie prawdy

Ofensywa propagandowa odbywa się po szyldem: „Kary za mowę nienawiści wobec osób lgbt”

Wiceminister sprawiedliwości Arkadiusz Myrcha zapowiedział w piątek, że wkrótce rząd zajmie się nowelizacją kodeksu karnego, która ma zakazać mowy nienawiści wobec osób LGBT

Rozróżnienie pomiędzy prawicą a lewicą, prawością a nikczemnością jest proste, a zamazywanie tej różnicy jest dziełem lewicy. Odróżnianie prawdy od kłamstwa, dobra od zła, piękna od brzydoty, normalności od patologii jest możliwe, a także stanowi duchowy fundament porządku społecznego.

Aktualna rewolucja nazywana antykulturą ma na celu złamanie paradygmatów naszej cywilizacji – norm moralnych, prawnych, logicznych, a nawet naukowych. Tworzony jest „nowy ład prawny” dostosowywany do lewicowego, a wiec nieracjonalnego i amoralnego, często wręcz absurdalnego światopoglądu.

Państwo, które ma się z tego wyłonić nie będzie bazować na kanonach naszej cywilizacji, nie będzie również państwem neutralnym światopoglądowo, bo takiego tworu nigdy nie było w historii ludzkości. Będzie natomiast państwem wyznaniowym stworzonym na bazie mutacji wszystkich najgorszych totalitaryzmów w historii. Lista ideologii – w tym chronionych i „obowiązkowych” patologii jest długa.

Czy można było tego uniknąć? Mieliśmy 8 lat po to, aby przeprowadzić rozdział lewicy od państwa. Nie napiszę „nie udało się” bo nikt nawet nie próbował.  Stało się tak nie tylko z powodu niechęci zdegenerowanego PiS, ale również dlatego, że większość, wciąż odnoszę takie wrażenie, nie rozumie aksjologicznej zasady rozdziału lewicy od państwa.

Różnica pomiędzy czynem etycznym a nieetycznym jeszcze istnieje w prawie, lecz coraz częściej, są to martwe paragrafy, coraz rzadziej stosowane, obchodzone lub niestosowane w ogóle. Mam na myśli m.in. nieskuteczne zakazy zabijania (aborcja, eutanazja wbrew woli, mord medyczny), kradzieży praktykowanej indywidualnie (kradnący inaczej-lewica i …lewica czyli “libertarianie”) lub przez państwo oraz, co szczególnie ważne w tym kontekście: zakaz propagowania ustrojów totalitarnych.

Od tolerancji represywnej do terroru

Zmiana w prawie oznacza  wprowadzanie do przepisów „tolerancji represywnej” czyli praktyki, którą od dziesięcioleci posługuje się neomarksistowska Szkoła Frankfurcka. Polega to na na nietolerancji w stosunku do osób normalnych. Temu właśnie ma służyć nowelizacja kodeksu „ o mowie nienawiści” umożliwiająca jeszcze bardziej bezczelną promocję patologii, a urażone samopoczucie złoczyńcy lub zboczeńca ścigać z urzędu.

Obecność lewicy w polityce jest wynikiem grzesznych skłonności ludzkiej natury. Te skłonności, z których czynią swoje modus operandi akolici księcia ciemności, nigdy nie zanikną, ale nie powinno to zwalniać lepszej części ludzkości z odpowiedzialności za samą siebie i być przyczyną rezygnacji z kolejnej walki w obronie cywilizacji. Przykład pierwszy z brzegu: tolerancja a tym samym brak penalizacji propagowania i wdrażania ideologii totalitarnej skutkuje „zielonym ładem” – w praktyce  czerwono – brunatnym zamachem na wolność i własność.

Karanie z nienawiści do prawdy nazwaną “mową nienawiści” jest jednym z etapów lewicowej eskalacji. Następnym, jak uczy historia, może być, zgodnie z lewicową tradycją – masowe mordowanie.

Wizjonerzy Złego modlą się do komputera.

Wizjonerzy modlą się do komputera. O antyludzkiej religii Doliny Krzemowej

pch24.pl/wizjonerzy-modla-sie-do-komputera

(Oprac. GS/PCh24.pl)

Od biblijnego obrazu Szatana, po tolkienowskiego Saurona czy disney’owskiego Skazę, kultura do naczelnych przymiotów Zła zawsze zaliczała przebiegłość.

Ludzki intelekt posiada niebezpieczną wadę. Uznając rozum za jedyne narzędzie poznania,  z czasem zakochuje się w jego tworach; nadaje im właściwości, których nigdy nie posiadały. Innymi słowy – tworzy idole.

Ontologicznie rzecz biorąc, człowiek nie może jednak stworzyć Boga. W tej materii – jak mówi Kohelet – „nic zgoła nowego nie ma pod słońcem”; bożki owe „mają usta, ale nie mówią; oczy mają, ale nie widzą (…) z gardła swego nie wydobędą głosu” (Ps 115, 5 – 8).

Dlatego też Pismo Święte ocenia podobne postawy jednoznacznie. Prorok Izajasz wyśmiewa głupców, wykorzystujących drewno do budowy czy ogrzewania, by następnie z tego samego surowca tworzyć rzeźbę, „przed którą wybijają pokłony” i błagają ją o ratunek (Iz 44, 15). Apokalipsa gromi zaś tych, którzy nawet w czasie wielkiego ucisku „nie odwrócili się od tworów swoich rąk”. Zamiast błogosławieństwa, sprowadzają bowiem na siebie wyłącznie nieszczęście.

Jak tłumaczy prof. Jordan Peterson, w „Raju utraconym” Johna Miltona Lucyfer – najinteligentniejszy z aniołów – trafia do piekła dokładnie w momencie, w którym uznał, że może obejść się bez transcendencji.

Nowe idole

Dzisiaj pokusę całkowitego zamknięcia w doczesności rozpalają sukcesy związane z rozwojem wysokich technologii informacyjnych. Spektakularne osiągnięcia dużych programów językowych jak ChatGPT, zdają się utwierdzać niektórych w przekonaniu, że nasza egzystencja, mierzona aktywnością procesów mózgowych, niewiele różni się od zero-jedynkowych mechanizmów zachodzących w środowisku cyfrowym.

Oczywiście, dzisiaj mamy do czynienia z bardzo potężnymi narzędziami, które – podobnie jak człowiek – przeczesują oceany rozproszonej wiedzy, „uczą się” nowych metod, poszukują wzorców, dostrzegają niewidoczne wcześniej korelacje. Jednak, jak podkreśla John Varvaeke, profesor psychologii Uniwersytetu w Toronto, obecne LLM-y są tyleż „wybitnie inteligentne, co zdumiewająco nieracjonalne”.  

Nieracjonalne, jeżeli rozumiemy przez to troskę o Prawdę; wymagającą autorefleksji, empatii, umiejętności radzenia sobie z samo-zwiedzeniem (self-deception). Daleko im do „mądrości”; ponieważ mądrość to coś znacznie głębszego niż umiejętność kompresowania informacji i wyszukiwania z nich związków oraz zależności. Obecne maszyny na pewno nie są również świadome, chociażby z tego względu, że – jak wyjaśnia neurobiologia – brakuje im substratu biologicznego.

Pod tym względem nawet najnowocześniejsze systemy AI wciąż nie różnią się od „bożków złotych, srebrnych, spiżowych, kamiennych, drewnianych, które nie mogą ni widzieć, ni słyszeć, ni chodzić” (Ap 9, 20).

Mimo to, nie brakuje takich, którzy – podobnie jak głupiec w wizji Izajasza – łudzą się, że niczym boski creator potrafią nie tylko „tchnąć w ich nozdrza tchnienie życia”, ale zbudować… boga.

„AGI, przybywaj!”

AGI (ang. general artificial intelligence), czyli ogólna (generalna) sztuczna inteligencja to „święty Graal” Doliny Krzemowej. Program posiadający elementy świadomości, potrafiący podejmować racjonalne, suwerenne decyzje i – co najważniejsze – replikować się, tworząc coraz potężniejsze wersje samej siebie. Program tak potężny, że nikt nie będzie w stanie go kontrolować; moment zwrotny nie tylko w historii ludzkości, ale w dziejach ewolucji wszechświata.

Wraz z upowszechnieniem ChataGPT, technokraci przeżywają adwent swojego techno-bóstwa. W 2022 r. Ilya Sutskever, czołowy naukowiec OpenAI, w kultystyczno-coachingowej manierze zachęcał pracowników do skandowania: „Poczuj AGI! Poczuj AGI!”. Samo wyrażenie stało się na tyle popularne, że pracownicy OpenAI stworzyli specjalne emojiFeel the AGI na Slacku. W tym samym roku, niczym w rytuale voodoo, Sutskever dokonał symbolicznego spalenia drewnianej figurki reprezentującej wrogą sztuczną inteligencję.

Jeszcze w 2015 roku, z inicjatywy „złotego dziecka” samochodów autonomicznych, Anthony’ego Levandowskiego powstał związek wyznaniowy Way of the Future, zwany też ChurchGPT (Kościół GPT). Uczestnicy tego zgromadzenia za swoją biblię uznali „Nadejście Osobliwości” Raymonda Kurzweila, który jest przekonany, że właśnie tworzymy „boga”.

Niczym Izraelici opuszczeni przez Mojżesza, rzesze inżynierów i wizjonerów odlewają złotego cielca w nadziei, że rozwiąże za nas wszelkie problemy, a samych ludzi wyniesie do wiecznej szczęśliwości.

Ale również i my, stopniowo uzależniani od technologicznych świecidełek, zaczynamy czcić idole: „usynawiamy” je, antropomorfizujemy, chcemy nadawać prawa. Rekordy popularności bije doradztwo AI, AI jako źródło wiedzy ogólnej, terapeuta AI, nauczyciel AI, dziewczyna AI… Kult sztucznej inteligencji nie potrzebuje instytucjonalizacji. Najlepiej wyraża się przez samo użytkowanie.

Homo Deus: krótka historia… apokalipsy

W latach 80 XX wieku, w ramach w ramach współpracy amerykańsko-sowieckiej, powstał Instytut Esalen. Jak przekonuje Douglas Rushkoff, autor książki Team Human, filozofowie, naukowcy i spirytualiści spotkali się w nadziei na zapobieżenie wojnie nuklearnej. Ostatecznie jednak stworzyli światopogląd równie niebezpieczny, co bomba atomowa.

To właśnie przedostatniej dekadzie minionego stulecia wykładowcy Stanforda i inżynierowie NASA poznali rosyjski kosmizm – wyrosły z prawosławia ezoteryczno-gnostycki światopogląd mówiący o ponownym składaniu ludzi, atom po atomie; przenoszeniu ich świadomości do robotów i kolonizacji kosmosu.

Sowieccy inżynierowie z miejsca zdobyli serca naukowców wychowanych na kulturze hippisowskiej i LSD. Czołowi intelektualiści USA uwierzyli, że istoty ludzkie mogą nie tylko przekroczyć granice biologicznej, śmiertelnej powłoki, ale także manifestować się fizycznie poprzez nowe maszyny.

Samorealizacja za pośrednictwem technologii oznaczała porzucenie ciała – ale „to było w porządku”, ponieważ zgodnie z tradycją gnostycką, ciało było źródłem ludzkiego grzechu i zepsucia. Technologia została uznana jako ewolucyjny partner i nasz następca; na popularności zyskało przekonanie, że ludzie to zasadniczo obliczeniowcy, nie są za bardzo oryginalni ani kreatywni; a na obydwu polach – szybkości obliczeniowej i naśladownictwa – dużo lepiej sprawdza się komputer.

Stąd już niedaleko było do przekonania, że ludźmi można dowolnie sterować, wręcz ich hakować (sic!). Od stron internetowych po oprogramowanie telefonów komórkowych, najbardziej przełomowe wynalazki miały służyć jednemu celowi – zmieniać przekonania i zachowania.

Nawet jeżeli w konsekwencji pozostawiają psychikę w zgliszczach, antagonizują i atomizują, chcą zastępować człowieka w pracy albo wyciskać z niego ostatnie krople potu. Opisywany przez Shoshanę Zuboff  „kapitalizm inwigilacji” wymyka się racjonalności, zdrowemu rozsądkowi ale i elementarnemu poszanowaniu dla zdrowia z prostego powodu. Stojąca za nim myśl jest od samego początku wybitnie anty-ludzka. Podobnie jak w marksizmie, człowiek nie posiada żadnej wartości, poza wartością materiału, z którego można zbudować coś lepszego. Transhumaniści widzą w nas wyłącznie kopalnie informacji; niezbędnego surowca do budowy coraz większych i coraz bardziej żarłocznych modeli językowych. 

Czy wciąż jesteś pewien, że technologiczni magnaci, uznający człowieka za problem, a technologię za rozwiązanie – stworzyli ChataGPT, PayPala, Google’a i Facebooka aby Ci służyły?

Piotr Relich

Kosztowna utopia klimatystów. Polska nie musi być posłuszna

Grzegorz Grzymowicz dorzeczy/utopia-zielony-lad-polska-nie-musi-byc-posluszna-klimatystom

Projekt Zielonego Ładu z ETS i EPBD jak każda utopia kiedyś padnie, ale na razie biegniemy drogą do zniewolenia. Nie warto nie upominać się o wolność i suwerenność, bo unijna wyrocznia kazała Polsce realizować klimatyzm.

Już sam fakt, że od 2030 roku Unia Europejska zamierza zacząć zakazywać ludziom sprzedaży lub wynajmu własnych nieruchomości, jeżeli nie będą spełniały unijnych wymogów klimatycznych w zakresie poziomu emisyjności, powinien wywołać w Polsce alarm. I automatycznie jasną deklarację każdego rządu, że w naszym prawie nigdy nie będzie miejsca na takie unormowanie. Jeśli przepisy tak radykalnie łamiące prawo własności rzeczywiście zostaną ustanowione, będziemy mieli mechanizm jak z totalitaryzmu, a nie demokratycznego państwa prawnego, jak zwykli ze znaczną przesadą określać współczesne europejskie formuły państwowe liberalistokraci i ich medialni pupile.

Zapytana, czy Zielony Ład powinien być przedmiotem referendum, minister klimatu Paulina Hennig-Kloska oznajmiła, że nie i że jest to agenda, która musi być realizowana. Perspektywy nieuchronności podporządkowania Polski klimatyzmowi nie podzielił Krzysztof Bosak, apelując: „wyzwólmy się z myślenia, że my coś musimy, bo ktoś sobie coś wymyślił. Jesteśmy w swoim kraju, jesteśmy wolnymi ludźmi i tutaj powinny być zasady, które nam sprzyjają”.

Klimatyzm nie musi być obowiązkowy

To tylko przykłady z ostatnich dni przywołane nie celem przypominania znanych stanowisk koalicji czy Konfederacji wobec unijnej polityki klimatycznej, ale by raz jeszcze zwrócić uwagę na różnicę w mentalności. Abstrahując od rozmaitych przyczyn, podległość kierujących Polską „elit” wobec Unii dawno stała się nieznośna.

Miniona gospodarcza Wspólnota Europejska została poddana metamorfozie w politycznego centralnego zarządcę, a myślenie establishmentu ani drgnęło. Teraz kiedy forsują zaoranie całych sektorów gospodarki i daleko idące zubożenie społeczeństwa po to, żeby zrealizować koncepcję „zielonej” Europy, dobrze byłoby, gdyby Polacy – rządzący na razie nie są do tego zdolni, stosują jedynie socjotechnikę – odważyli się przyjąć założenie, że rząd nie musi robić wszystkiego, co podyktuje Unia Europejska. Że ma prawo odmówić. Dywersyfikację źródeł energii Polska może prowadzić bez histerii z powodu „zbrodniczego” dwutlenku węgla, spokojnie, rynkowo (a nie odgórnie), w tempie na jakie pozwolą możliwości finansowe, bez destrukcji małych i średnich firm oraz bez wyznaczonych przez UE terminów.

Program brukselskich komisarzy zakłada zaś osiągnięcie przez całą Europę tzw. całkowitej neutralności klimatycznej do 2050 r. Jak na sumiennych centralnych planistów przystało drogę ku powszechnej, „zielonej” szczęśliwości podzielili oni na szereg etapów. W stosunku do 1990 r. poziom emisji CO2 ma zostać zredukowany do 2030 r. o 55 proc (Fit for 55) i o 90 proc. do 2040 r. (na razie propozycja Komisji Europejskiej).

Przy czym emisje prawdopodobnie wzrosną gdzie indziej. Podczas gdy Bruksela forsuje ideologiczną dekarbonizację, Chiny konsekwentnie stawiają nowe elektrownie węglowe i zwiększają wydobycie. Przypomnijmy, że UE odpowiada za ok. 8 procent globalnych emisji CO2, Chiny za 27 proc., USA 15 proc., Indie 7 proc., Rosja 5 proc., Japonia niecałe 4 procent.

ETS i ETS 2. Sztuczny koszt jako „korzyść”

Polacy już ponoszą miliardowe straty w rezultacie funkcjonowania sztucznego europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2 (ETS), tj. obejmującego emisje wytwarzane przez przemysł energochłonny (m.in. elektrociepłownie). Każde przedsiębiorstwo w branży objętej systemem i emitujące dwutlenek węgla musi kupić uprawnienie na każdą jego wyemitowaną tonę. Obowiązek ten w oczywisty sposób przekłada się na wzrost cen produktów, w tym rachunków za prąd.

[Ja ciągle nie wiem, od kogo?? Kto nas oschwabia? M. Dakowski]

Wbrew propagandzie etatowych treserów do klimatyzmu, ETS nie jest rynkowy, m.in. dlatego, że został sztucznie wymuszony. I właśnie w tym, że w ogóle istnieje leży jego największy mankament. W założeniu ma nakłonić przedsiębiorstwa do ekologicznych alternatyw gazu, oleju opałowego czy węgla. W praktyce napędza ceny energii elektrycznej i zyski wielkich spekulantów finansowych, co to wiedzą jak uprawnieniami „handlować”.

Mamy więc sytuację orwellowską – wmawia się ludziom, że sztucznie narzucony wydatek jest dla nich korzystny.

Warszawa dawno powinna jednostronnie wypowiedzieć uczestnictwo Polski w tym systemie (postulują to Konfederacja i Suwerenna Polska). Tymczasem od 2027 r. wejdzie w życie ETS2. Na tym etapie uniokraci wezmą się za budownictwo i transport. Uprawnienia do emisji CO2 będą musiały kupować firmy dostarczające paliwa kopalne do odbiorców. Jako że każdy podatek jest przerzucalny, także ten w praktyce zapłacą konsumenci. Firmy doliczą cenę zakupionych uprawnień do rachunków za ogrzewanie, więc każdy, kto korzysta z gazu, oleju opałowego czy węgla, poniesie dodatkowe koszty ideologii klimatyzmu. Podatek zostanie też wliczony w cenę paliwa, zatem zdrożeje transport, a co za tym idzie większość towarów i usług.

Według często przywoływanego raportu ekonomisty dr Marka Lachowicza dla Warsaw Enterprise Institute, koszt ETS2 dla Polski w 2030 r. to od 21 miliardów do 96 miliardów złotych. Będzie to potężne obciążenie gospodarstw domowych, na które Polaków po prostu nie stać, na które żaden polski rząd nie powinien pozwolić.

EPBD. Przymusowe remonty

Elementem, który prawdopodobnie w największym stopniu doprowadzi do masowej pauperyzacji polskiego społeczeństwa i dokończy eliminację klasy średniej, będzie prawdopodobnie dyrektywa w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (EPBD). To część pakietu „Fit for 55”, która nałoży na Europejczyków obowiązek termomodernizacji, czy też „renowacji klimatycznej” – różnie to nowomowa określa – niewymagających remontu nieruchomości, by spełniały standardy tzw. zero-emisyjności. Każdy budynek w UE (z bardzo nielicznymi wyjątkami, np. zabytki) ma do 2050 r. nie emitować dwutlenku węgla.

System będzie obowiązywał właścicieli nieruchomości na terytorium państw Unii Europejskiej. Uderzy też po kieszeni wszystkich najmujących, bo wzrosną opłaty. Bruksela podzieliła budynki na klasy energetyczne – co dla samych celów klasyfikacyjnych nie jest niczym złym – ale oni wyznaczyli zakresy czasowe, w których nieruchomości mają być przymusowo remontowane. Według różnych szacunków w Polsce modernizacja ma objąć co najmniej 70, a nawet ponad 80 proc. budynków.

Pomijając rażącą sprzeczność tej regulacji z polską Konstytucją, m.in. z artykułem 64, (zresztą z traktatami unijnymi również, ale do tego się już przyzwyczailiśmy), nie ma tu uzasadnienia ekonomicznego. Większość budynków nie wymaga remontu, a mimo to ludzie zostaną zmuszeni do wydatkowania na ten cel swoich pieniędzy, zamiast sami zdecydować, co z nimi zrobić. Kogo nie będzie stać na „renowację”, będzie musiał się zapożyczyć. Dyrektywa przewiduje w tym celu utworzenie instrumentu „zielonych kredytów” hipotecznych i detalicznych. Ludzie zostaną zmuszeni przez władze do zaciągania kredytów wbrew swojej woli na niepotrzebne im cele. Nie jest to praktyka dopuszczalna w państwie, które chciałoby zachować choćby pozory praworządności.

Zielony Ład. Chcą wziąć biliony

Zarządzający Europą kolektywiści nie kryją, że na realizację ich ideologii poniesiemy bezprecedensowe koszty. Szefowa KE towarzyszka Ursula von der Leyen zapowiedziała w grudniu ub. r., że „jeśli chodzi o finansowanie działań związanych ze zmianą klimatu, musimy przejść od miliardów do bilionów„. Jej obłędnym wezwaniom wtórowali inni, równie oderwani od codzienności zwykłego człowieka maniacy z brukselskiego bizancjum.

Koszt realizacji przez Polskę dyrektywy EPBD, przed którą Konfederacja ostrzegała od dłuższego czasu, i którą nazywa dyrektywą wywłaszczeniową, jest szacowany na 1 bilion – 1,5 biliona zł. W tym drugim przypadku oznacza ok. 100 tys. zł na każdego pracującego Polaka.

Z opublikowanego w styczniu raportu francuskiego Institut Rousseau „Droga do zeroemisyjności” wynika, że całościowy koszt inwestycji w politykę klimatyczną przez najbliższe 26 lat sięgnie 40 bilionów euro. Rocznie jest to ponad 1,5 bln euro. To 200 tys. euro na osobę do 2050 r., co daje 7,4 tys. euro co roku, a więc 32 tys. zł rocznie na jednego pracującego Polaka„.

Do 2050 r. ok. 830 tys. zł na głowę.

Wariant Polexit bez kompleksów

Dlatego o opcjach Polexit czy nawet PolEsacpe – jak to sformułował Rafał Ziemkiewicz, pokazując podobieństwo obecnej Unii do upadającego ZSRS – powinno się mówić otwarcie, bez strachu i bez kompleksów.

Póki rząd warszawski zachowuje jeszcze trochę suwerenności, w tym zwierzchnictwo nad polskim wojskiem. Od lat widać wyraźnie, że uniokraci nie zmienią kursu na centralizację swojej władzy, tylko będą jeszcze bardziej podkręcać tempo. W europejskich społeczeństwach wreszcie zaczyna budzić się nieśmiały sprzeciw, a więc czas im ucieka. Protestujący rolnicy wiedzą, co mówią, alarmując, że szykowane jest doprowadzenie ich do upadłości i przejęcie ich gospodarstw przez zagraniczne agroholdingi.

Powodów do postawienia kwestii polexitu jest mnóstwo. Tzw. polityka klimatyzmu (raczej rodzaj wierzenia religijnego) i wynikające z niej m.in.: EPBD, ETS czy ETS2, to tylko wysuwające się na pierwszy plan oznaki szaleństwa klimatystycznych wyznawców i elementy uwidaczniające interesy gospodarcze piewców stachanowskiego tempa transformacji energetycznej. Chodzi o dalsze narzucanie metodami administracyjnymi uprzywilejowania politycznego kierownika Unii, czyli Niemiec kosztem potencjału i owoców pracy ludności państw peryferyjnych.

Ponadto za rozważeniem wyjścia z Unii przemawiają m.in. raportowanie ESG, trwająca likwidacja górnictwa, wspomniana zmiana struktury własnościowej w rolnictwie, kolejne unijne podatki czy wspólny unijny dług (pożyczka na KPO jest w całości do spłaty przecież nie z kieszeni premierów Tuska czy Morawieckiego, którzy nas w to wkręcili, tylko przez społeczeństwo w podatkach, cenach produktów i usług).

To stopniowe, celowe, metodyczne niszczenie małej średniej i przedsiębiorczości, ustawiające cały system pod interesy wielkich międzynarodowych korporacji. To również polityka migracyjna, w tym nadchodząca przymusowa relokacja Afrykanów i Azjatów (albo kara 20 tys. euro za każdego nieprzyjętego).

To wreszcie ogólnie pojęta centralizacja władzy w Brukseli (nie federalizacja, bo taki model w istocie już mamy). I przede wszystkim to konsekwentnie wdrażany model gospodarczy Unii Europejskiej, czyli eurosocjalizm.

Jaki kraj taki Gargamel. – Czemu takie smutne? – MEMY cz. II

[Nie tylko. Tym bardziej w meRdiach oficjalnych. WYGUMKOWAŃ WSZĘDZIE]


Demografia:

==============================================

Klimatyczna Godzina dla Ziemi. O 20.30 zostanie na godzinę wyłączone oświetlenie kopuły bazyliki św. Piotra. Czy ten [—- wstawić właściwe określenie] w to wierzy??

—————————-

Franciszek od lat nie odprawia Mszy św. Nawet prywatnie.:

„Ostatnia Prosta”: Szczepionkowe żniwa śmierci.

Szczepionkowe żniwa śmierci

magnapolonia.org/szczepionkowe-zniwa-smierci

Wszyscy pewnie pamiętają to słynne hasło „Ostatnia Prosta” zachęcające do „szczepień przeciwko Covid-19″. Szokujące dane opublikowane przez rząd Wielkiej Brytanii pokazują, że w ciągu ostatnich dwóch lat zaszczepiona populacja w Anglii doświadczyła szokującej liczby zgonów w porównaniu z populacją nieszczepionych, mimo że około 30 procent populacji nie otrzymało nawet ani jednej dawki szczepionki na koronawirus z Wuhan.

Szczepionkowe żniwa śmierci. Jak poinformował Office for National Statistics, w okresie od lipca do września 2021 roku największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w sierpniu wśród osób w wieku od 70 do 79 lat i wyniosła 676 zgonów. Natomiast we wrześniu 2021 roku największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 13 294 zgonów.

W okresie od października do grudnia 2021 roku największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w grudniu wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła 776 zgonów. Dla kontrastu, w grudniu 2021 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 16 171 zgonów.

W okresie od stycznia do marca 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w styczniu wśród osób w wieku od 70 do 79 lat i wyniosła 776 zgonów. Dla porównania, w styczniu 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 15 948 zgonów.

W okresie od kwietnia do czerwca 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w kwietniu wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła 500 zgonów. Jednocześnie w kwietniu 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 14 902 zgonów.

W okresie od lipca do września 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w lipcu wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła 493 zgony. Dla porównania, w lipcu 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 14 286 zgonów.

W okresie od października do grudnia 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w grudniu wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła 604 zgony. Dla kontrastu, w grudniu 2022 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 19 914 zgonów.

W okresie od stycznia do marca 2023 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób w styczniu 2023 r. miała miejsce wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła 551 zgonów. Największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła w styczniu 2023 r. wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokującą liczbę 18 297 zgonów.

W okresie od kwietnia do maja 2023 r. największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn wśród niezaszczepionych osób miała miejsce w maju wśród osób w wieku od 70 do 79 lat i wyniosła 405 zgonów. Jednocześnie największa liczba zgonów ze wszystkich przyczyn związanych ze szczepieniami wystąpiła w kwietniu wśród osób w wieku od 80 do 89 lat i wyniosła szokujące 13 713 zgonów.

Podsumowując, w okresie od lipca 2021 r. do maja 2023 r. wśród zaszczepionych zmarło 965 609 osób, w porównaniu do zaledwie 60 903 zgonów wśród niezaszczepionych. Oznacza to, że w tym okresie w Anglii zmarło ogółem 1 026 512 osób, a osoby zaszczepione stanowiły 94% z nich podczas gdy osoby niezaszczepione stanowiły zaledwie sześć procent.

Franciszek od lat nie odprawia Mszy św. Nawet prywatnie.

Franciszek zrezygnował z przewodniczenia Eucharystii Novus Ordo

[Pozostawiam tłumaczenie maszynowe, by unaocznić , skąd ta maszyna bierze słownictwo, pojęcia. Mirosław Dakowski]

gloria

Dla Specoli (InfoVaticana.com, 25 marca) „straszne jest zauważenie”, że Franciszek od lat nie przewodniczy Eucharystii: „Nie robi tego publicznie, ale też nie robi tego prywatnie”.

Jedynym wyjątkiem był Dzień Zaduszny, kiedy przewodniczył wraz z mistrzem ceremonii.

„Nie mówimy o człowieku, który ma tak poważne problemy zdrowotne, że nie może przewodniczyć Eucharystii” – zauważa „Specola”.

Franciszek jest w stanie stać: „Stoi, kiedy chce i robi to w Santa Marta, jak i w innych miejscach”.

„Specola” pisze, że dla życia kapłana Eucharystia jest „najważniejszym wydarzeniem dnia” i że „nie może być dnia bez kapłana celebrującego i składającego ofiarę Mszy św. za siebie i za swój lud”.

„Jaki przykład daje Franciszek wszystkim kapłanom?”, dodaje: „Jeśli istnieją rzeczywiste warunki, które uniemożliwiają mu przewodniczenie, proszę przynajmniej wyjaśnić je wiernym i upewnić się, że rozumieją ten aspekt, który w przeciwnym razie może stać się prawdziwym skandalem”.

Tłumaczenie AI

Zielony obłęd. Francja zaczyna zakazywać najmu mieszkań. Polakom grozi to samo.

Francja zaczyna zakazywać najmu mieszkań. Polakom grozi to samo

dorzeczy.pl/unia-europejska

Francja zaczyna zakazywać najmu tzw. nieefektywnych energetycznie budynków. To samo grozi Polsce, jeśli zastosuje się do dyrektywy EPBD.

Do 2028 roku aż 5,2 miliona francuskich domów z najniższymi ocenami efektywności energetycznej nie będzie już kwalifikować się do wynajmu. Polskę czekają podobne zmiany” – pisze Piotr Maciążek, dziennikarz serwisu www.strefainwestorow.pl

EPBD. Francja zaczyna zakazywać najmu

Francuskie władze w swoich restrykcjach idą nawet dalej, niż wymaga obecnie Unia Europejska. Wskazują, że celem jest „zielona”, zeroemisyjna Europa i dlatego trzeba wykluczyć z najmu tzw. nieefektywne energetycznie mieszkania.

Właściciele nieruchomości zostali objęci nowymi, surowymi przepisami, przeforsowanymi przez rząd prezydenta Emmanuela Macrona, które nakładają wymogi w zakresie efektywności energetycznej na domy i mieszkania, co ma zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych oraz zużycie energii. Na tym etapie chodzi o budynki w klasie energetycznej F i G. Władze proponują tzw. zachęty, czyli dofinansowanie przymusowych remontów z budżetu.

Jednak, jak przypomina Maciążek, drakońskie przepisy w planach Brukseli mają objąć całą Unię Europejską, w tym Polskę. Państwa członkowskie mają bowiem wdrażać dyrektywę ws. charakterystyki budynków (EPBD). Rzecznik prasowy Ministra Klimatu i Środowiska Hubert Różyk zapowiedział już „środki administracyjne” za niewyremontowanie budynków zgodnie z unijną dyrektywą.

Nowe budynki tylko zeroemisyjne

„W Polsce jest około 6,3 mln domów. Z tego około 2 miliony z tych domów jest w złym stanie technicznym. Ponad 1,7 mln z nich nie ma żadnej izolacji cieplnej. Ponad 347 tys. domów ma natomiast niewystarczającą izolację biorąc pod uwagę parametry proponowane przez UE” – czytamy w tekście dziennikarza.

„Jednym z najbardziej radykalnych aspektów planowanej dyrektywy jest również nakładanie obowiązku budowy nowych budynków zeroemisyjnych od 2028 roku. To oznacza, że nowo powstające budynki mieszkalne będą musiały być w pełni zdekarbonizowane, co z kolei przyspieszy rozwój technologii przyjaznych środowisku, takich jak źródła energii odnawialnej i zaawansowane technologie izolacyjne” – pisze Maciążek w tekście „Francja zaczyna zakazywać najmu nieefektywnych energetycznie budynków. W Polsce czeka nas to samo„.

Po rozmowach w Waszyngtonie

Po rozmowach w Waszyngtonie

Stanisław Michalkiewicz tygodnik „Najwyższy Czas!”    26 marca 2024 michalkiewicz

No i już po świętach, to znaczy – po wiekopomnej wizycie, jaką nasi Umiłowani Przywódcy w osobie pana prezydenta Andrzeja Dudy, Generalnego Gubernatora naszej Guberni Donalda Tuska, Księcia-Małżonka, którego amerykańskie gazety z tej okazji awansowały do rangi „pana Applebaum” i napisały, że „idzie na wojnę”, no i oczywiście – pana Pawła Grasia, który pilnował Donalda Tuska jeszcze za poprzedniej kadencji w latach 2007-2014, później na brukselskich salonach, no i teraz – na ojczyzny łonie. Jak przebiegały rozmowy w Białym Domu – tego, ma się rozumieć, nie wiemy, ale tego i owego możemy się domyślać po spontanicznej deklaracji Donalda Tuska, że przy stole panowała ”zdumiewająca jedność poglądów”.

Język dyplomatyczny, jak wiadomo, nie służy do wyrażania myśli, tylko raczej do ich ukrywania, ale nawet ze sposobu ich ukrywania to i owo można wydedukować. Na przykład kiedy słyszymy, że strony jakiegoś spotkania „wymieniły poglądy”, to w przełożeniu na język ludzki znaczy, że w żadnej sprawie nie doszły do porozumienia. No dobrze – ale co w tej sytuacji oznacza deklaracja Donalda Tuska, że przy stole w Białym Domu panowała „jedność poglądów” w dodatku – „zdumiewająca”? Ja uważam, że oznacza ona ni mniej, ni więcej, że mówił tylko prezydent Józio Biden, podczas gdy nasi mężykowie stanu słuchali. Trudno, by w takiej sytuacji nie wystąpiła „jedność poglądów”, która w dodatku zdumiała Donalda Tuska.

Podobna sytuacja miała miejsce podczas słynnej rozmowy generała Wojciecha Jaruzelskiego z Dawidem Rockefellerem we wrześniu 1985 roku w Nowym Jorku. Początkowo na zgodność poglądów się nie zanosiło, bo generał Jaruzelski coś tam próbował bąkać. Kiedy jednak Dawid Rockefeller powiedział mu: „ty lepiej nic nie mów – bo jak ty mówisz, to ty tracisz, a jak ja mówię, to ty zyskujesz”, to już nic nie bąkał i od tej chwili nastała jedność poglądów. Pod tym względem podczas rozmów u Józefa Stalina panowało większe urozmaicenie. Oto gdy na Kremlu przebywała delegacja m.in. z udziałem Józefa Cyrankiewicza, Ojciec Narodów zaczął zrzędzić na PPS, która wtedy jeszcze istniała – że nie chce iść razem z PPR-rem, że PPS to, że PPS tamto. Wtedy Józef Cyrankiewicz powiedział tak: macie racje, towarzyszu Stalin. PPS wolałaby nie iść z PPR-em, PPS to i PPS tamto – ale PPS pójdzie razem z PPR-em – a wiecie dlaczego? – Nu dlaczego? – zainteresował się Stalin. – Dlatego, że to wy, towarzyszu Stalin, jesteście słońcem światowego proletariatu – odpowiedział Cyrankiewicz. Stalin popatrzył na niego przeciągle i powiedział: wot, maładiec!

Ciekaw jestem, jakich komplementów i pochlebstw lubi słuchać prezydent Józio Biden. Mam nadzieję, że pan ambasador Magierowski przynajmniej to powiedział panu prezydentowi Dudzie i innym członkom delegacji – żeby jednak mogli coś powiedzieć, bo w przeciwnym razie tylko Książę-Małżonek musiałby robić prezydentu Bidenu miny, a z tym jest ryzyko, bo nigdy nie wiadomo, z czym się taka mina może skojarzyć. Ciekaw jestem tedy, czy pan prezydent Duda przedstawił prezydentu Bidenu swój pomysł, którego nie tylko nie skonsultował z żadnym z rządów państw NATO, ale nawet z rządem Donalda Tuska – żeby wszystkie państwa Sojuszu Atlantyckiego przeznaczały nie 2, ale 3 procent swego PKB na zbrojenia. Pewnie nie, bo Amerykanie dali mu już przedtem do zrozumienia, że „pilnuj szewcze kopyta” bo „co wolno wojewodzie, to nie tobie, smrodzie” – i tak dalej – ale jeśli nawet, to prezydent Józio Biden mógł skorzystać z przywileju wieku podeszłego i zwyczajnie tej propozycji nie dosłyszeć.

Tak było podczas rozmów Adolfa Hitlera z marszałkiem Filipem Petain w Montoire w październiku 1940 roku. Hitler witając starego marszałka, powiada że cieszy się, iż może uścisnąć prawicę człowieka, który nie jest odpowiedzialny za wojnę. Akurat w tym momencie Petain miał napad utraty słuchu i myśląc, że Hitler pyta go, jak udała mu się podróż, odpowiada: „dobrze, dobrze, dziękuję panu”. Potem słuch mu się poprawił na tyle, że kiedy Hitler zaproponował Petainowi wspólną wojnę, ten odpowiada: „mój kraj za dużo wycierpiał moralnie i materialnie, by stać go było na nową wojnę.” Wtedy Hitler, podskakując ze złości zagroził, że jeśli Francja nie chce się bronić przed Anglią i żywi nadal sympatię dla Anglików, to po wojnie straci swoje kolonie, a on podyktuje jej warunki równie ciężkie, jak Anglii. – Nigdy pokój oparty na represjach nie był trwały w historii – odpowiada Petain, który teraz już całkiem odzyskał słuch. Ale kiedy później, na posiedzeniu Rady Ministrów pytano go, co właściwie zaszło w Montoire, Petain znowu – jak to starzy ludzie – nie dosłyszał. – Gdzie? – No w Montoire. – Ach, w Montoire… Nie, nic nie zaszło.

Tedy dowiedzieliśmy się jedynie, że Amerykanie pożyczą Polsce 2 mld dolarów, żeby Polska kupiła w Ameryce 90 śmigłowców szturmowych „Apacz” i 1700 rakiet. Ponieważ mimo zmiany rządu nie ukazała się żadna wiadomość, by parafowana przez złowrogiego Antoniego Macierewicza umowa z 2 grudnia z 2016 roku, na podstawie której Polska zobowiązała się do „nieodpłatnego” udostępniania Ukrainie zasobów całego państwa została anulowana, warto postawić pytanie, czy w sytuacji, gdy Izba Reprezentantów Kongresu od września ub. roku odmawia uchwalenia budżetu, przyjmując już trzeci z kolei budżet tymczasowy, w którym – podobnie jak w poprzednich tymczasowych budżetach nie ma ani centa na pomoc dla Ukrainy, te 2 miliardy nie są przypadkiem pomyślane, jako obejście tej kongresowej obstrukcji, żeby zakupioną na kredyt przez Polskę broń przekazać Ukrainie – a Polska potem będzie ten dług spłacała? Wykluczyć tego niestety nie można tym bardziej, że nasi mężykowie stanu dla Ukrainy zrobiliby wszystko i zapłacili „wszelką cenę”, Tak wynikało z deklaracji pana prezydenta Dudy przed odlotem do Waszyngtonu, że Ukraina musi wygrać z Rosją „za wszelką cenę”. „Wszelką” – a więc również za cenę istnienia państwa polskiego?

Ale na tym nie koniec, Jak wynika z komentarza polskiego analityka, o ile śmigłowce „Apacz” mogą przydać się również Polsce, to wśród owych 1700 rakiet nie ma podobno ani jednej typu „ziemia-powietrze” a więc przeznaczonych do obrony przeciwlotniczej. Są tylko rakiety „powietrze-powietrze” i „powietrze-ziemia”, a więc – raczej przeznaczone do napadu powietrznego, podobnie jak samoloty F-35. Czy gdyby te rakiety, na podstawie wspomnianej umowy, zostały przekazane Ukrainie, nie zaistniałaby sytuacja podobna, jak w przypadku przekazania temu państwu niemieckich pocisków „Taurus” – co Rosja uznałaby za przystąpienie Niemiec do wojny? Jak wiemy, niemiecki kanclerz wstrzymał dostawy tych pocisków na Ukrainę. W tej sytuacji można nabrać podejrzeń, że tak naprawdę chodzi o wepchnięcie Polski do wojny z Rosją i to w sposób nie rodzący żadnych zobowiązań ani dla USA, ani dla NATO.

W tych podejrzeniach utwierdza nas deklaracja prezydenta Józia Bidena o „żelaznym” zaangażowaniu Ameryki w obronę Polski. Jest to ten rodzaj gwarancji, który wygląda bardzo ładnie propagandowo, podobnie jak gwarancje angielskie dla Polski w 1939 roku – ale z których praktycznie nic nie musi wynikać. Tym bardziej, że Amerykanie nie chcą słyszeć o zwiększeniu swego wojskowego kontyngentu w Polsce, na który pan prezydent Duda liczy, jako na rodzaj „żywej tarczy”, a ponadto prezydent Józio Biden nie jest wcale pewny, czy 5 listopada br. zostanie powtórnie wybrany prezydentem. A jeśli nie – to co wtedy z „żelazną” gwarancją?

I wreszcie ostatnia sprawa. Wracając z Waszyngtonu Donald Tusk zapowiedział na 15 marca spotkanie „trójkąta weimarskiego”, to znaczy – złożenia sprawozdania Reichsfuhrerin Urszuli von der Leyen, która następnie – w gronie starszych i mądrzejszych – naradzi się, co z tym fantem i z Polską w tej sytuacji zrobić.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Pride and Sensuality: Fiducia Supplicans Overturns the Divine Order

Pride and Sensuality: Fiducia Supplicans Overturns the Divine Order

by Tommaso Scandroglio March 25, 2024 tfp.org/pride-and-sensuality-fiducia-supplicans-overturns

Pride and Sensuality: Fiducia Supplicans Overturns the Divine Order
Pride and Sensuality: Fiducia Supplicans Overturns the Divine Order

Cardinal Prefect Victor Manuel Fernandez’s statement, Fiducia supplicans (FS), bears some characteristics of Revolutionary thought. Prof. Plinio Corrêa de Oliveira would summarize them as pride and sensuality. In fact, the document rejects the order willed by God and submits the intellect and will to sensuality.

✧                    †                    ✧

The document Fiducia supplicans (FS), which legitimizes the blessings of “irregular” couples and homosexual couples, bears characteristics peculiar to revolutionary thinking, that is, thinking that wages war against God’s established order. Let us look at a couple of characteristics by quoting a few pages from the essay Revolution and Counter-Revolution (1959) by thinker Prof. Plinio Corrêa de Oliveira.

The latter writes: “Two notions conceived as metaphysical values express well the spirit of the Revolution: absolute equality, complete liberty. And there are two passions that most serve it: pride and sensuality” (p. 46). Let us start by dealing with the equality-pride tandem. Prof. Corrêa de Oliveira notes, “The proud person, subject to another’s authority, hates first of all the particular yoke that weighs upon him. In the second stage, the proud man hates all authority in general and all yokes and, even more, the very principle of authority considered in the abstract. … And in all this, there is a true hatred for God” (p. 47).

It is no mystery that this pontificate, on the one hand, rejects the authority of the Church understood as a hierarchical reality. Think of the inverted pyramid figure evoked by the pope, the non-teaching but listening Church and the distorted concept of synodality. However, on the other hand, he governs the Church with authoritarianism.

Rejection of the Church’s authority, understood as a rejection of the hierarchy, seemingly allows transferring this authority to the people of God or simply to the people, and thus to clothe with moral and theological validity anything coming from them because it is the people, and no longer the Church, who teach the truth.

We have added the adverb “seemingly” because the insistent harping about dutifully listening to grassroots only promotes a cultural agenda of the few to be imposed upon the unruly masses.

This explains the inevitable appearance of authoritarianism in current Church governance—a truly pastoral engine commanded by a single pastor and charging ahead at full speed behind the screen of equality, or rather, egalitarianism.

The item “homosexuality” is definitely on this agenda of egalitarianism. Since the Synod on Synodality was perhaps too timid in dealing with this issue, those involved now acted authoritatively and published FS. Among other things, blessing homosexuality expresses a rejection of its condemnation and a discomfort with the ‘unjust’ yoke of virtue.

Hence, there appears rebellion against authority. It is focused on pride, the primary sin from which others spring in a temporal sense and in the order of importance.

In FS, rebellion is evident. We see rejection of the authority of Revelation that condemns homosexuality and thus the rejection of the authority of the Church when it teaches the opposite of what FS expresses. Humility would command obedience to both sources (Revelation and Church authority) even if the whole world arose, demanding that homosexuality be blessed.

Ultimately, one wonders why homosexuality must be blessed, that is, why must we consider this orientation and conduct so good that it must be promoted, even within the liturgy.

Here, we turn to the second binomial indicated by Prof. Corrêa de Oliveira: complete freedom and sensuality.

“The intelligence should guide the will, and the latter should govern the sensibility. … [The revolutionary process] once transposed to the relations among the powers of the soul, it leads to the lamentable tyranny of the unrestrained passions over a weak and ruined will and a darkened intelligence, and especially to the dominion of a raging sensuality over the sentiments of modesty and shame. When the Revolution proclaims absolute liberty as a metaphysical principle, it does so only to justify the free course of the worst passions and the most pernicious errors” (pp. 51-52).

Indeed, evil is considered trivial in FS. Its whole focus is on the dominance of sensuality over the intellect and will. Because unnatural passion demands to be satisfied, the person’s intelligence begins to see it as a good toward which the will must strive on pain of having one’s freedom restrained. The person considers temperance and/or orienting the passions according to the dictates of recta ratio [right reason] as attacks on one’s personal freedom. Thus, we have an inversion of the hierarchical pyramid God intended to order the powers of the soul: the passions now dictate the law to the intellect and will.

So, we have authoritarianism that preaches equality but imposes some very different ideas:

“Liberalism [i.e., freedom understood in an absolute sense] is not interested in freedom for what is good. It is solely interested in freedom from evil. When in power, it easily, and even joyfully, restricts the freedom of the good as much as possible. But in many ways, it protects, favors, and promotes freedom for evil. … [while] a thousand good or at least innocent things are tyrannically forbidden, the methodical satisfaction (sometimes with a show of austerity) of the worst and most violent passions, such as envy, laziness, and lust, is favored” (p. 52).

Finally, the only freedom sought is that which tends toward evil. The freedom proper to those who live an upright life is seen as a threat and must be suppressed if only because it annoyingly reminds everyone where the truth lies.

It could be argued that FS does not require blessing irregular and homosexual couples. However, this is not the case. The Dicastery for the Doctrine of the Faith’s press release dated January 4, 2024, was issued to explain the nature of the document and thus its authentic interpretation. It explicitly states that, despite some reservations, the document will have to be received by bishops’ conferences and individual priests sooner or later. The text is clear:

“Prudence and attention to the ecclesial context and to the local culture could allow for different methods of application, but not a total or definitive denial of this path that is proposed to priests…It remains vital that these Episcopal Conferences do not support a doctrine different from that of the Declaration signed by the Pope, given that it is perennial doctrine” (nos. 2-3).1 (Note that inevitably, a pastoral indication such as the blessing of same-sex couples can only refer back upstream to a doctrine.)

To recapitulate, the process begins with passions that rule over the intellect and will. Indulging them appears to be the only way to be free, so reason makes decisions in sharp contrast to God’s will. Then, pride refuses to bend its knees before God and respect His authority and that of the Church’s perennial Magisterium, but exclaims “Non serviam!” Finally, the rule of the unbridled passions that are considered good must ultimately be imposed on everyone. This is partly the underpinning of the ideological structure on which FS stands.

This article was first published on the Italian site La Nuova Bussola Quotidiana and can be accessed here.

„Jeżeli polscy rolnicy nie chwycą za Różaniec…” – ks. prof. Tadeusz Guz

‘Jeżeli polscy rolnicy nie chwycą za Różaniec…’ – ks. prof. Tadeusz Guz


Zaproponowano, aby tak ważną debatę na temat polskiego rolnictwa i polskiego rolnika rozpocząć modlitwą. Na co premier obecny rządu powiedział następujące słowa: ‘Absolutnie nie’.

=====================================================

Autor: AlterCabrio , 25 marca 2024 ekspedyt

«My, Polska XXI wieku, przed Świętami Wielkiej Nocy, Święta Zmartwychwstania Pańskiego, jesteśmy stawiani, także w świetle dzisiejszego Słowa, przed tą wykluczającą się alternatywą: czy Polska chce pozostać Boża, czy Polska chce pozostać Domem Bożym, w którym Pan Bóg w Trójcy Jedyny buduje swój Przybytek, czyli miejsce Swojego pobytu?»

«Ten niepokój, który może wielu naszym rodakom towarzyszy i jakoś w tych dniach nam wszystkim się udziela, on wynika z faktu, że chce się Polskę Bożą, Polskę katolicką, Apostolską, Polskę jako Przybytek dla Pana Boga w Trójcy Świętej Jedynego, zamienić na Polskę szatańską.»

«My zmagamy się z wyzwaniem szatana. On prowadzi wojnę przeciwko Bogu, żeby Go zabić. On prowadzi wojnę przeciw ludziom, żeby ich wszystkich wytracić.»

«Odbyło się drugie spotkanie premiera rządu polskiego w Warszawie, z przedstawicielami rolników. I ta osobistość, gdy spotkanie rozpoczynało się na dobre, wstała i poprosiła premiera polskiego rządu i wszystkich zgromadzonych, w tym także rolników, o to, aby tak ważną debatę na temat polskiego rolnictwa i polskiego rolnika rozpocząć modlitwą. Na co premier obecny rządu powiedział następujące słowa: ‘Absolutnie nie’.

To jeszcze nie było taką niespodzianką, ale co było i jest, i pozostaje wielką niespodzianką i wielką niewiadomą w duszach wielu rolników, to fakt, że zgromadzona część i to nie mała, a może i większość zgromadzonych rolników wystąpiła ze zdecydowanym protestem przeciwko temu postulatowi, żeby tamto zgromadzenie rozpocząć modlitwą.

Można powiedzieć, skracając, jeżeli tak, to polski rolnik nie przez Unię Europejską, tylko sam skazuje siebie na niebyt

−∗−

Rekolekcje dla TPAJ – ks. prof. Tadeusz Guz

Na zaproszenie Siostry Dr Bernadety Lipian i Towarzystwa Przyjaciół Anny Jenke na czele z Przewodniczący Rafałem Solskim, Ks. Prof. Tadeusz Guz wygłosił homilię dla członków i sympatyków Towarzystwa. Wydarzenie to miało odbyło się 23.03.2024r i miało charakter zamknięty, ale homilię i wykład mogę udostępnić. Do obejrzenia i wysłuchania serdecznie zapraszam.

https://youtube.com/watch?v=jcrKJJIToto%3Fsi%3DkJ3gOWNw3gtgkprG

−∗−

Drugi wykład.

«Tak nam spłycono, by nie powiedzieć właściwie nas od modlitwy, i we wnętrzu kościoła i poza kościołem – odcięto. Na tym polega m.in. sedno sekularyzacji i ateizacji. Zsekularyzowana modlitwa nie ma nic z Boga. Tam jest wszystko, tylko żeby nic z Boga. Tak samo zsekularyzowane powołanie, jakiekolwiek by to nie było, czy życia wedle chrztu świętego i powołań do małżeństwa, rodziny, narodu, zakonu, kapłaństwa. Dlaczego mamy taki kryzys wszystkich powołań?»

−∗−

=====================================

O autorze: AlterCabrio

If you don’t know what freedom is, better figure it out now!

5 komentarzy

AlterCabrio 25 marca 2024

Słowo polskiego rolnika ‘NIE’ dla Boga, to jest zarazem granicą kresu jego bytu. I powiedziałem jeszcze przed tym spotkaniem, przed tą próbą, na którą i premier, i przedstawiciele polskich rolników zostali w Warszawie wystawieni, to ja powiedziałem wcześniej: ‘Proszę pana, jeżeli polscy rolnicy nie chwycą za Różaniec i nie przyjmą mocy Bożych, to żaden z nich, przynajmniej na polskiej ziemi, śladu nie zostawi. A pan zdaje sobie sprawę, co to oznacza dla narodu…

AlterCabrio 25 marca 2024

A żebyście, Kochani, wiedzieli, i chcę to powiedzieć przy Ołtarzu Pańskim, jak dalece i jaka powaga nas dosięga w tych dniach (i to jest też wiadomość z ostatnich kilkunastu dni), pewien ksiądz biskup diecezjalny wezwał proboszcza pewnej parafii i jego wikariusza, o których słyszał, że oni używają pojęcia ‘Król Polski’ w odniesieniu do Pana Jezusa Chrystusa, i zakomunikował im przed kilkunastoma dniami, że jeżeli usłyszy, że któryś z tych kapłanów, albo obydwaj razem, jeden jedyny raz użyją pojęcia ‘Pan Jezus jako Król Polski’, to obydwaj zostaną z natychmiastowym skutkiem wydaleni z parafii i z pracy w tej diecezji.